Ikzelf vond de limited edition blu-ray gisteren op de deurmat. Een prachtig vormgegeven doos (hoe toepasselijk) die ook nog eens genummerd is.

Ik kan er kort over zijn: een editie die de film eer toe doet. The Box is niets minder dan een meesterwerk en het verdient enkel een verpakking als deze. Haarscherp beeld in 16:9 widescreen [2.40:1] formaat kijkt meer dan prima weg. Voor de volledigheid: The Box verschijnt ook als “gewone” blu-ray (zonder extra’s) en uiteraard ook als standaard en limited edition dvd.

Bonus
De extra’s op deze schijf (want dat is toch wat je wilt als liefhebber) vallen echter tegen. Zo had ik heel graag een commentaartrack gehoord waarin Kelly uit de doeken doet waarom hij tot zijn soms vergezochte ideeën kwam. Tenslotte is het geen doorsnee film en bij tijd en wijlen zelfs zo abstract als een schilderij van Mondriaan. Juist op die momenten had een uitleg of commentaar van de regisseur wenselijk geweest.

Geen commentaartrack dus. Wél aanwezig is de volledige Twilight Zone aflevering ‘Button, Button’ (1986), de eerste verfilming van het korte verhaal van Richard Matheson. Zeer welkom! Maar eigenlijk is dat de enige waardevolle extra die op deze schijf te vinden is. Okee, het is heel interessant om Richard Matheson zelf te horen praten over zijn verhaal, maar 5 minuten is wel heel karig. En wat de ouders van Kelly vinden van het feit dat de hoofdrolspelers op hen zijn gebaseerd is leuk, maar voegt weinig toe. Wat dan weer wel interessant is zijn de drie video’s over de totstandkoming van de visuele effecten. Maar ook hier geldt: te kort. Drie filmpjes van samen 5 minuten is echt te weinig. Smacht enkel naar meer.

Rest nog één extraatje en dat zijn de zgn. ‘music video prequels’. Deze drie video’s getiteld ‘Exhibit A, B en C’ tonen beelden van het hoofdkantoor van NASA, een tv-uitzending en de Lunar landing research facility. En dit vergezeld door de (overigens mooie) soundtrack. Niet heel boeiend en de echte fan had de video’s allang gezien via een verborgen link op de officiële website.

Het internet
Maar goed. Een kniesoor. De film is perfect vereeuwigd op deze schijf en die extra’s, ach, daar hebben we internet dan weer voor. Zoals bijvoorbeeld het uitgebreide interview op firstshowing.net. Hier zien we Alex Billington in gesprek met Richard Kelly over The Box. Het eerste deel bevat geen spoilers, het tweede deel wel:

Ook een aanrader is deze video, waarin Kelly, Cameron Diaz en James Marsden uitgebreid aan woord komen over de film. De opnames zijn van Empire en gemaakt op de laatste ComicCon in San Diego.

Enfin. The Box. Een unieke film. Gaat dat zien, bijvoorbeeld op deze blu-ray.

The Box is sinds 15 juni verkrijgbaar in twee verschillende edities, op blu-ray en dvd.

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 11 december 2009 -- The Box: Sartre, portalen en röntgen (5)
• 4 mei 2009 -- s.Darko: Eén op één kopie van Donnie (7)
• 28 augustus 2008 -- Van Donnie Darko naar Southland Tales tot The Box (4)
• 8 februari 2010 -- 4 Redenen waarom je The Killing moet zien (1)
• 15 december 2009 -- Prijsvraag: UP (0)

Dat laatste kun je op verschillende manieren invullen. In de film Nothing Personal (Urszula Antoniak, 2009) doet hoofdpersonage Anne (Lotte Verbeek) dat door al haar huisraad op straat te zetten en zonder doel te gaan liften. Ze komt terecht in Ierland, waar ze met haar rode lange haren perfect in het plaatje past. De regen en haar botheid – aardig doen zit er niet in als je keihard op je ziel bent getrapt – maken haar situatie nog schrijnender. De rest van de wereld kan haar aan haar reet roesten.

Dat merkt ook Martin (Stephen Rea). Tijdens zijn afwezigheid geniet ze van zijn huis, dat ver van de bewoonde wereld ligt. Ze zet een cd op, gaat naakt in zijn bed liggen om de heerlijkheid van schone lakens te voelen. Doordat ze daarna op het bankje voor zijn huis gaat zitten, volgt er een ontmoeting. Martin is de aardigheid zelve, maar Anne moet niets van hem weten. Toch gaat ze overstag wanneer hij haar eten aanbiedt in ruil voor werkzaamheden. Op één voorwaarde: er worden geen persoonlijke vragen gesteld. Nothing Personal dus.

Hij neemt de zware taak op zich om haar te temmen. Door zich te distantiëren van haar komt ze naderbij. Ze laat niets los, wil zelfs haar naam niet zeggen. Ze laat zich als een klein meisje op sleeptouw nemen, met Martin in de rol als vader. Hij leert haar tuinieren en vissen, zij doet het huishouden en kookt voor hem.
Beiden voelen zich eenzaam, en het is díe emotie die hen verbindt. Desondanks vraag je je af waarom hij haar onderdak geeft. Straalt ze zoveel hulpeloosheid, verdriet en vertrouwen uit? Is hij, na de dood van zijn vrouw, zó wanhopig op zoek naar gezelschap? Maar hoe weet je in vredesnaam wie je in huis neemt als diegene haar eigen naam niet eens wil vertellen?
Aan de ene kant voel ik Anne’s emoties, aan de andere kant begrijp ook geen snars van haar gedrag. Wanneer Martin in elkaar zakt loopt ze weg. Ze wil zich onder geen beding emotioneel aan hem binden, maar accepteert wel zijn hulp. Dat is moeilijk te rijmen, maar begrijpelijkerwijs ook dé ultieme vlucht uit een reddeloos lijkende situatie: ze heeft onderdak maar hoeft niet verplicht sociaal te doen. Zelfs niet wanneer iemand hulp nodig heeft.

Nothing Personal is een film die vooral op beeld drijft. Er komen weinig woorden aan te pas, maar de emoties en frustraties zijn duidelijk voelbaar. De onmacht van de situatie druipt van het scherm af. Toch gloort er licht aan het eind van de tunnel. Het licht wordt door een wrange actie in gang gezet die pijn doet aan je romantische hart. Als kijker houd je altijd een sprankje hoop, maar regisseuse en schrijfster Urszula Antoniak neemt dat hardhandig van je af.

Een kleine kanttekening: de film kwam vorige week uit op dvd. Zo een trieste film wil je niet zien als buiten de zon schijnt. Buiten moet het regenen, hozen, stormen. Opdat je de emotie nóg meer kunt toelaten.

Nothing Personal is sinds vorige week uit op dvd en kost 17,95 euro.

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 16 november 2009 -- Garage: Mistroostig Iers realisme (4)
• 4 juni 2010 -- Voetbal-ABC’tje, deel 1 (6)
• 19 mei 2010 -- Goedkoop (1)
• 20 januari 2010 -- Wandelen met Wigbold de Olifant (2)
• 2 oktober 2009 -- Plaatjes kijken in weer en wind (2)

In februari en maart kwamen echt gigantisch veel toffe games, met als logisch gevolg dat je niet alles in één keer kan bespreken. De maand april stond bij NEGS dan ook vooral in het teken van de inhaalslag die waarschijnlijk verder zal trekken over de maand mei. Desalniettemin heb ik de hoogtepunten weer voor je op een rij gezet!

God of War III
Laat ik beginnen met mijn favoriet die eind maart in de winkel kwam. De niets ontziende godenslachter Kratos is weer terug van weggeweest en deze keer rekent hij af met het hele Griekse Pantheon, met als grote hoofdgeitenbreier Zeus! God of War III is qua gameplay hetzelfde als de voorgaande delen, maar wel spectaculairder dan ooit. Keiharde hack ‘n slash actie gevarieerd met platformpuzzels en hele lichte adventure elementen. Vroeger noemde ik de God of War games al de koning van het hack ’n slash genre maar bij deel drie vind ik deze term eigenlijk te zwak. God of War III is in zijn genre gewoon keiharde porno; rauw, hard en lekker!
Goud!

Just Cause 2
Neem een open wereld waarin van alles gesloopt kan worden. Neem een badass (anti)held die er niet voor schroomt alles compleet naar de gallemiezen te helpen en rust deze uit met zware wapens, een grijphaak en een parachute. Het resultaat: Just Cause 2. In de persoon van Rico Rodriguez word je er op uit gestuurd om de corrupte Pandak “Baby” Panay, een president van een één of ander eiland, onschadelijk te maken. Uiteraard gaat dit gepaard met het nodige geweld en spektakel en Just Cause 2 draait dan ook voornamelijk om de fun. Aanhaken aan een helikopter, gebouwen bestoken met raketten, van de helikopter afspringen met de parachute, onderweg een auto kapen om daar vervolgens vijanden aan vast te haken. Het is allemaal mogelijk, hoewel de leercurve van de game wel wat steil is. Je zult even wat tijd moeten stoppen om de besturing je eigen te maken. Desondanks is lol gegarandeerd!
Tof!

Resonance of Fate
Ik had hoge verwachtingen van deze Japanse steampunk RPG waarin gevechten met geweren en pistolen uitgevochten worden. Maar helaas ben ik keihard teleurgesteld. De makers van Resonance of Fate wilden zo graag iets vernieuwend en origineels bedenken dat ze compleet doorgeslagen zijn in allerlei mitsen en maren. De game kent een verschrikkelijk ingewikkelde gameplay die alles behalve vanzelfsprekend is. De eerste anderhalf uur heb ik in-game handleidingen zitten lezen om maar enig idee te krijgen wat de bedoeling was. De gevechten zijn ‘turn-based’ maar tijdens je acties kunnen je vijanden wel van alles uitvreten. Het resultaat: compleet genaaid worden aan alle kanten. Er is zoveel waarmee je rekening moet houden dat de funfactor tot nul gereduceerd wordt. En dat is jammer, want de nieuwe ideeën in de game zijn op zichzelf best leuk en origineel. Wellicht zullen sommige gamers de naaipraktijken van deze game ervaren als een uitdaging, maar volgens mij is deze Resonance of Fate alleen interessant voor masochistische rpg-strategen die een hoge frustratiegrens hebben.
Bagger

Dead to Rights: Retribution
Voor liefhebbers van keiharde actie is er onlangs een mooie game uitgekomen: Dead to Rights: Retribution. Deze game is een remake van het origineel die in 2002 uitkwam voor de Xbox spelcomputer. In deze remake speel je de keiharde politieagent Jack Slate die er niet voor terugdeinst zijn tegenstanders met geweren en vuisten tot pulp te verwerken. Het verhaal – wat met de nodige drama verteld wordt – speelt zich af in de stad Grant City, een stad die gebukt gaat onder zware criminaliteit en corruptie. Jack is één van de weinigen die hier iets aan kan doen en samen met zijn trouwe viervoeter Shadow bindt hij de strijd aan met het geteisem. Deze hond is een geweldige toevoeging in de game en je kan hem tactisch gebruiken om vijanden af te leiden of zelfs te vermoorden. Shadow is namelijk een gigantische wolfshond die met gemak je strot doorbijt. In sommige levels krijg je zelfs de volledige controle over Shadow en deze levels zorgen voor een welkome afwisseling. De besturing in de game is adequaat maar had eigenlijk wel beter gekund, evenals de AI van je tegenstanders. Hierdoor behaalt deze game net geen Goud status. Desondanks is Dead to Rights: Retribution een aanrader voor actiefanaten.
Tof!

Metro 2033
Metro 2033 heeft qua verhaal wat weg van de game Fallout. De wereld is naar de klote geholpen door een alles vernietigende oorlog en het laatste restje mensheid houdt zich schuil onder de grond in oude metrostations. Het verhaal is echter niet gepikt van Fallout, maar gebaseerd op het gelijknamige boek van de Russische schrijver Dmitry Glukhovsky. De game is een onvervalste first person shooter, maar wel met een sterk leidende verhaallijn. Als de jonge Rus Artyom word je er op uit gestuurd om de laatste overlevenden van de mensheid te waarschuwen voor een groot gevaar en en passant wat monsters om te leggen. Artyom moet voor het eerst van zijn leven weg uit zijn vertrouwde omgeving, waarna hij terecht komt in een wereld die vol is met gevaren. De game komt erg realistisch over en ook een tikje claustrofobisch, met dank aan de nauwe metrogangen. De sfeer is geweldig neergezet en alleen de matige AI van je bondgenoten en tegenstanders gooien af en toe roet in het eten. Desondanks is Metro 2033 voor liefhebbers van shooters en goede verhalen zeker de moeite waard.
Tof!

Yakuza 3
Grand Theft Auto op z’n Japans. Zo kun je Yakuza 3 het beste  noemen. De Yakuza reeks is enorm populair in Japan en vertelt het verhaal over Kazuma Kiryu, een Yakuza. In deel drie heeft hij dit maffialeven achter zich gelaten en runt hij een weeshuis. Maar natuurlijk laat het verleden hem nooit met rust. Al snel stuit hij op problemen die alleen maar met geweld opgelost kunnen worden en dat doet hij dan ook in zware over-de-top gevechten met hier en daar een quicktime event er in verwerkt waarin je op tijd op de juiste knop moet drukken. In deze gevechten kun je van alles gebruiken in je omgeving, van fietsen tot terrasstoeltjes tot noem maar op. Deze gevechten zijn dan ook onwijs leuk gedaan in de game. Het is daarom ook een beetje jammer dat de game zelf iets te Japans is voor westerse maatstaven. Zo zit de game vol met typische Japanse flauwe humor en is alles over de top stoer. Zelfs een paraplu wordt dramatisch stoer opgehangen door Kazuma. Het verhaal komt enorm traag op gang en je wordt om de haverklap belaagd door vijandelijke gangs die het op je gemunt hebben. Er valt van alles te doen in Yakuza 3 en de game staat stijf van de mini-games die allemaal wel goed zijn uitgevoerd. Mensen die dol zijn op de typische Japanse cultuur en zijn vorm van entertainment moeten zeker eens kijken naar Yakuza 3. Voor alle anderen is deze game wellicht geen goed idee.
Mwah

Settlers 7
Digitale koninkrijkbouwers onder ons opgelet. De Settlers zijn weer terug van weggeweest en ze zijn ijveriger dan ooit. Na het teleurstellende zesde deel had Ubisoft heel wat goed te maken en dat is met Settlers 7 – Paths to a Kingdom zeker gelukt. De Settlers zijn weer koddig, ijverig en bereid hun leven op het spel te zetten zodat jouw koninkrijk kan groeien. Doorgewinterde Settlers gamers zullen de gameplay van Settlers 7 vrij snel doorhebben. Beginnende gamers hebben veel aan de handleiding die de structuur van alle bouwprocessen uitlegt. Want daar ligt de sleutel tot succes in Settlers 7: het weten welke gebouwen en ambachten je eerst moet oprichten voordat je bijvoorbeeld staal kan produceren. Naast de bouwnijverheid zijn er ook nog quests in de levels waar je aan kan deelnemen en kun je ook ten strijde trekken met je Settlers. De gevechten zijn vrij simpel en draaien voornamelijk om wie de meeste mannetjes met geweren heeft. Het is ook mogelijk om tegen of met anderen online te spelen en het is zelfs mogelijk om als mentor op te treden in andermans game als deze er niet uitkomt. Settlers 7 is een lekkere verslavende bouwgame die zeeën van tijd gaat kosten, maar de gemiddelde Settlers fan heeft dat er vast voor over.
Tof!

Command and Conquer 4
Wat de afsluiter moest zijn van een 15-jarige saga is een beetje een teleurstelling geworden. Computerstrategen zijn ongetwijfeld bekend met de oogst, bouw, produceer en vernietig gameplay van Command and Conquer die binnen deze groep erg geliefd is. Des te onbegrijpelijker is het dat EA ervoor gekozen heeft in dit laatste deel de gameplay totaal om te gooien. Het resultaat is een rts-game waarin iedereen dezelfde hoeveelheid aankooppunten toegedeeld krijgt en daar een leger mee moet kopen. Verder kun je kiezen hoe je mobiele fabriek, genaamd MCV, uitgerust moet zijn: aanval, verdediging of support. Hoewel deze gameplay met name voor multiplayer games erg interessant is, is het voor Singleplayer games eigenlijk te min en voor de fans is het moeilijk om nog Command and Conquer te herkennen in deze game. Sowieso is Command and Conquer 4 meer een multiplayer game dan een singleplayer game wat je ook merkt aan de korte verhaal campagnes. De gameplay had best leuk kunnen zijn voor een andere game, maar niet als afsluiter van een 15 jarige reeks. Zonde!
Mwah

Dat was hem weer. In de maand mei gaan we uiteraard nog meer games bespreken waaronder – als alles volgens plan verloopt – de voetbalgame Fifa World Cup South Africa, Splinter Cell – Conviction en Monster Hunter Tri.

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 1 april 2010 -- Gerards games van de maand: maart (1)
• 3 juni 2010 -- Gerards Games van de maand: mei (2)
• 22 juni 2009 -- Prototype: Ingewikkelde horror op Manhattan (9)
• 29 mei 2009 -- X-Men Origins: Wolverine – Uncaged edition (2)
• 1 maart 2010 -- Gerards games van de maand (4)

Plot driven zeggen de Engelsen dan. Misschien is het boek in een tussenfase wel drie keer zo dik geweest. In dat geval moet het echte schrijven ervan pas begonnen zijn toen er van 500 naar 187 pagina’s teruggeschrapt moest worden. Zoals Michelangelo geen beelden uit marmer opbouwde, maar ze er juist uit bevrijdde door steen weg te hakken. Hendriksma is geen Michelangelo natuurlijk. Misschien hakt hij wat al te voortvarend met zijn scherpgeslepen schrijversbijl.

Hunkering is Hendriksma’s tweede. De lastige tweede. In 2008 kwam Familievlees uit (zie deze eerdere recensie). Ik dacht nog: dat wordt niks, met zo’n vreemde titel. Verkeerd gedacht: ten eerste bleek het een heel aangenaam debuut, ten tweede vond een groot deel van de critici dat ook, en ten derde krulde die plastische titel zich naadloos om het verhaal, dat over een familie gaat en over vleeswaren. Het was bovendien bij vlagen een hilarisch boek. Alle goede literatuur is hilarisch, behalve, grappig genoeg, de Goddelijke Komedie.

Na die bevredigende openingszet nu dus nummer twee, en dan spant het erom. Hendriksma speelt het scherp: hij heeft zijn baan als hoofdredacteur van de hoofdstedelijke Uitkrant opgegeven om zijn handen vrij te hebben voor het echte werk. Hij gelooft er dus in. Mooi is dat. Nu wij nog, zijn lezers. Dat lukt aardig, al zijn we er nog niet helemaal.

Hunkering is strak gecomponeerd. Genoemde 187 pagina’s gaan over de gefnuikte vriendschap tussen twee mannen. Ze ontmoeten elkaar in de jaren tachtig in de grote stad, beiden student. De één wil dichter worden, de ander schilder. Maar er is – oh dear – een lief en onbarmhartig mooi meisje in het spel. Wat te doen? De twee jongens sluiten een opmerkelijk gentlemen’s agreement: geen van beiden zal naar haar hand dingen. De lucht lijkt daarmee voorlopig geklaard maar raakt in werkelijkheid natuurlijk zwanger van onheil – ik kan geen details geven, maar in even eenvoudige als knap geconstrueerde scènes schetst Hendriksma overtuigend het onstuimige studentenleven van die periode.

Dit loepzuiver uitgewerkte verhaal vormt de helft van het boek. De andere helft speelt in het nu, twintig jaar na dato. De ik-figuur van het boek, de dichtende vriend, verneemt per telefoon dat zijn schilderende maat, die hij lange tijd niet gezien heeft, na een auto-ongeluk voor zijn leven vecht in een Frans ziekenhuis. Hij besluit er vanuit Nederland heen te rijden, ook omdat de onbekende vrouw die hem belt met het slechte nieuws, hem intrigeert. De reis, de aankomst en de perikelen daarna volgen elkaar snel op, afgewisseld met flarden herinnering aan de studententijd.

Deze tweede vertelling, in het heden, vind ik problematischer dan de eerste. Hendriksma treedt hier veel meer in detail, onder meer omdat niet een jaar, maar slechts een week overbrugd wordt. De tijd gaat langzamer, er is meer gedoe op de milimeter. Terwijl hij in de studentensaga veel aan de verbeelding overlaat, heeft hij in het hier-en-nu de neiging om vanalles aan te wijzen en te verklaren of juist te verhullen. De ploeterende schrijver schemert hier en daar flink door het verhaal heen. Ik werd er ongedurig van.

Op een bepaald moment was het zelfs zo dat ik dacht (en dat is een dodelijke gedachte voor een lezer): waarom moet ik dit allemaal weten? Juist op dat moment redde Hendriksma de situatie met een kaakontwrichtend grappige en pijnlijke scène en was ik weer helemaal aan boord: Arend, zo heet de ik-figuur, zit in zijn geparkeerde auto een ingewikkeld telefoongesprek te voeren en kijkt tegelijkertijd met groeiende ergernis toe hoe een schoonmaker vergeefs probeert een rondwaaiend cellofaantpapiertje (van Arends eigen broodje, nota bene) op te pikken met een papierprikker. “Take it, gebied ik. With your left hand.” Terwijl het gesprek via de telefoon steeds complexer wordt, groeit ook de worsteling met het cellofaantje. Op den duur is het Arend zelf die het rotding te pakken krijgt en in de vuilniszak gooit, en de arme man en passant nog eens een belediging in het gezicht smijt: “Doe iets, of ga terug naar waar je vandaan komt”. Een hoofdpersoon die plotseling nare, opgefokte trekjes vertoont, daar houd ik wel van. Beter een nare man dan een sullige man, zoals Arend tot op dat moment op mij overkwam.

De voors en tegens van dit boek? Tegens: de verhaallijn, hoe doelgericht ook, boeit op bepaalde momenten maar matig en de meeste karakters zijn ternauwernood driedimentionaal. Iets méér vet aan de botten van het verhaal was fijn geweest – wat meer achtergrond bij de personages, wat meer aanknopingspunten om het relaas in een breder perspectief te kunnen plaatsen. Voors: Hendriksma’s stijl, tempo en (vaak onderkoelde) humor sprankelen voortdurend. Situaties worden krachtig en origineel beschreven, de dialogen lopen als een klok en de plot ontwikkelt zich genadeloos.

Mijn eindoordeel: een al te uitgebeende, maar wel krachtige roman van een geboren stilist die wel op zoek moet gaan naar sterker verhaalmateriaal. Martin Hendriksma heeft er goed aan gedaan het Amsterdams Uitburo te verlaten. Hij is helemaal klaar voor het échte, grote schrijversschap – we gaan, dat weet ik zeker, nog veel van hem horen.

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 10 maart 2009 -- Vijf goedkope boeken (6)
• 16 maart 2010 -- De GEWLBQuiz: En De Winnaars Zijn… (5)
• 2 maart 2010 -- De Grote Eeuwig Weekend Literaire BeginzinQuiz 2010 (2)
• 28 januari 2010 -- Schrap me: Gebundelde stiftgedichten (0)
• 12 januari 2010 -- Hakken mag (0)

U dacht zeker dat ik nu ging vertellen dat ik er eentje heb gemaakt?

Haha, u = grapjas.

Even serieus
Ben en Andrew uit de film Humpday (Lynn Shelton, 2009) denken hier echter serieus over na. Ze zijn vrienden voor het leven die elkaar uit het oog zijn verloren door hun verschillende levensstijlen: Ben is getrouwd en bezig met het maken van kindjes, Andrew zwerft als gedesillusioneerd kunstenaar over de wereld. Als Andrew op een nacht onaangekondigd voor de deur staat, begint het weer te borrelen in het grijze-muizenleven van Ben. Dat borrelen resulteert in het idee om een pornofilm te maken.

Afknapper
Ze willen porno verheffen tot kunst. Dus geen geile sletjes voor de camera, maar zélf in beeld verschijnen en het met elkaar doen. Een pittige uitdaging voor twee heteromannen.
Ze roepen het in een dronken bui, maar zijn, eenmaal nuchter, veel te bang om als lafaard te worden bestempeld en zetten hun plan door. Dat heeft voor vrijbuiter Andrew weinig gevolgen, maar Ben zit met zijn vrouw Anna in zijn maag. En het is een behoorlijke afknapper wanneer je kindjes probeert te maken en je partner onder het mom van kunst met zijn vriend een hotelkamer boekt om daar seksopnames van zichzelf te maken.

Ben en Anna

Zeg nooit nooit
Maar hoe zit het met de vriendschap wanneer je besluit met elkaar naar bed te gaan? Het idee is ontsproten uit de gedachte iets te doen wat je normaal gesproken nooit, maar dan ook écht nooit zou doen. Goed, dan kan ik ook andere dingen bedenken. Daar zijn Andrew en Ben het wel mee eens, maar zij kwamen toevallig op dit idee. Dat het ook net zo goed iets anders had kunnen zijn, dat zien ze zelf ook wel in.
Die wetenschap vermindert de spanning tussen hen, maar eenmaal nakend in het hotelbed toch blijft het erg vreemd om een (stoppel)baardmans te zoenen en elkaar te omhelzen in alleen een onderbroek. “Het is net alsof we in het zwembad zijn en elkaar daar sinds lange tijd weer zien. Dan omhels je elkaar ook.” Heel normaal dus. Toch?

Twijfel
Ze blijven echter twijfelen, gaan van de zenuwen op de babbeltoer en kijken elkaar daarna nog eens diep in de ogen. Willen we dit wel of niet? Hoe belangrijk is het om dit door te zetten?

Gruwelijk herkenbaar
Het sterke aan deze 95 minuten durende film zijn de breed uitgemeten onderlinge relaties. Er is weinig actie te beleven en daarom laat regisseuse en schrijfster Lynn Shelton ruimte voor de ontwikkeling van de karakters. Dat schept niet alleen een band tussen kijker en personage, maar levert ook een grote portie herkenbaarheid op. Zoals bijvoorbeeld de onmacht die Anna uit wanneer Ben toch doorzet met dit in haar ogen onzinnige plan. De manier waarop zij haar woorden en bewegingen kiest zijn zo gruwelijk herkenbaar dat ik mij er zelf al zag staan.

Trailer

Geen hoogstandje
Humpday is geen hoogstandje met ingewikkelde decors en effecten. Het is een lowbudget-film waarin het draait om mensen zoals jij en ik. Maar echt van de grond komt de film niet. Het is geen film die blijft hangen, maar gekwalificeerd kan worden onder de noemer ‘leuk om gezien te hebben’. Het is een echte festivalfilm waarvan ik mijn bedenkingen heb of je ‘m in je dvd-kast moet stallen. Maar be my guest als je daar toch voor kiest. Wie weet inspireert het je. Bijvoorbeeld om een pornofilm te maken.

Humpday is vanaf 19 april op dvd te koop en kost 14,95 euro.

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 19 oktober 2009 -- Video: Serge Baeken (0)
• 29 december 2008 -- Zack and Miri Make a Porno: Parodieporno met een vleugje Kevin Smith (4)
• 1 december 2008 -- Eerste Keer: Naar ongekende centra van genot (6)
• 21 november 2008 -- Vochtige Streken (14)
• 18 januari 2010 -- Hoe doe jij dat nu? (8)

Ik weet niet wat het is met 2010 maar de ene topper na de andere topper komt uit en het is bijna onmogelijk om ze allemaal te bespreken. Maar ik doe een dappere poging en geef je bij deze een uitgebreid overzicht van de maand maart.

Final Fantasy XIII
Jawel, je leest het goed: 13! Gelukkig, in tegenstelling tot de gemiddelde filmreeks, blijven de Final Fantasy games die al sinds de vroege jaren ’80 bestaan van hoge kwaliteit met elke keer weer een ander verhaal. In Final Fantasy XIII speel je een groep paria’s die op de vlucht zijn voor de autoriteiten en daarbij ook nog een vloek bij zich dragen. Final Fantasy XIII is een ultieme mix van Science Fiction en Fantasy en tovert schitterende beelden op het scherm. Het verhaal van de game is megacomplex en de karakters hebben stuk voor stuk diepgang. De game is van origine een RPG, maar de echte hardcore RPG-gamers zullen wellicht licht teleurgesteld zijn door de zeer lineaire gameplay. Desondanks blijft het voor (Final) Fantasy liefhebbers een must-have, mede dankzij het briljante gevechtssysteem.
Oordeel: Tof!

Heavy Rain
Films en games komen samen in Heavy Rain. Je volgt vier hoofdpersonen die op de één of andere wijze allemaal met elkaar verbonden zijn via de sinistere Origami Killer. Heavy Rain is een thriller van de bovenste plank die je nog het beste kunt omschrijven als een interactieve film. Jij bepaalt aan de hand van uitgebreide keuzes wat de hoofdrolspelers doen en hoe het verhaal verder verloopt. Het mooie hiervan is ook dat het verhaal gewoon verder gaat wanneer één van de hoofdrolspelers sterft. Heavy Rain is een bijzondere ervaring die je wellicht niet onder het kopje ‘gamen’ kan schuiven.
Oordeel: Goud!

Battlefield: Bad Company 2
Na het succes van Modern Warfare 2 die eind vorig jaar uitkwam is er nu die andere online shooter waar halsreikend naar uitgekeken wordt. Battlefield: Bad Company 2 kent min of meer dezelfde structuur als Modern Warfare 2. Er is een Single Player Campaign van zo’n acht uur waarin je de wereld moet redden van een allesvernietigend wapen samen met de Bad Company: een zooitje ongeregeld die toevallig erg hard kan knallen. Grafisch ziet de game er schitterend uit, hoewel de tussenfilmpjes bol staan van slecht acteerwerk en flauwe grappen. De Bad Company games zijn iets luchtiger dan de overige Battlefield titels waardoor er minder strakke planning nodig is om de overwinning te behalen. Maar dit betekent niet dat Bad Company 2 een makkelijke game is. Vooral online word je als beginner volledig aan flarden geschoten. Er zijn vele game-modi beschikbaar en Bad Company 2 is in de FPS Scene zeker een blijvertje.
Oordeel: Goud!

Sonic & SEGA All-Stars Racing
Zin in Mario Kart maar geen Wii in huis? Dan is Sonic & SEGA All-Stars Racing wellicht de oplossing voor je. Je kunt deze game zien als de SEGA variant van Mario Kart waarbij het principe ‘beter goed gejat dan slecht verzonnen’ hoogtij viert. Wel heeft SEGA echt al zijn helden uit de kast getrokken om mee te racen en dat zorgt voor een bonte collectie: Denk aan Sonic, Shenmue en AiAi en zijn apenfamilie uit Monkeyball. Leuk zijn de All-Star moves waarmee je flink wat voorsprong kunt winnen en uiteraard zijn er komische wapens om elkaar het leven zuur te maken. De levels in de Xbox 360 en PS3 versies zijn extra kleurrijk en af en toe iets te psychedelisch, maar dat mag de pret niet drukken. Want hoewel de game verre van origineel en niet perfect is, biedt dze wel heel veel lol, en daar gaat het natuurlijk om. Ik zie alleen niet de meerwaarde van de Wii versie van deze game.
Oordeel: Tof!

Bioshock 2
De langverwachte opvolger van megahit Bioshock kwam eind februari uit en levert weer een compleet nieuwe ‘story driven’ First Person Shooter af. Deze keer speel je Big Daddy ‘Project Delta’ die op zoek gaat naar zijn ontvoerde Little Sister Eleanor. Als Big Daddy zijnde kun je helemaal los gaan met je Rivet Gun en je arm-drilboor waarmee je keihard door je vijanden heen kunt boren. Echter is de tegenstand ook niet mals en zul je regelmatig het onderspit moeten delven als je niet voorzichtig bent. Andere Big Daddies gaan minder snel liggen dan jijzelf en dan zijn er ook nog de nieuwe Big Sisters die je het leven zuur maken. De puzzels die je had bij het hacken van machines in Bioshock 1 zijn vervangen door reactiespelletjes waardoor het iets gemakkelijker is bonussen in de vorm van wapens en ammunitie te vinden. Maar gezien de tegenstand heb je deze ook keihard nodig! De game is absoluut goud voor liefhebbers van het vorige deel, maar Bioshock 2 legt de lat voor het FPS genre niet hoger zoals zijn voorganger dat deed.
Oordeel: Tof

White Knight Chronicles
Red de prinses, word een held, red de wereld en verander van tijd tot tijd in een Power Ranger. Dat is in een notendop de verhaallijn van White Knight Chronicles. Het is een typische Japanse RPG met heel veel standaard elementen er in verwerkt. Hierdoor zullen doorgewinterde RPG-ers wellicht snel uitgekeken zijn op deze weinig inspirerende titel. Dat neemt echter niet weg dat de game nieuwe elementen aan het genre toevoegt. White Knight Chronicles is namelijk een mix van een single-player RPG en een Massive Multiplayer Online RPG zoals bijvoorbeeld World of Warcraft. Je hebt de standaard verhaallijn, maar naast deze verhaallijn zijn er vele optionele opdrachten die je samen met andere gamers online kunt spelen. Daarnaast is er een uitgebreid skill en combo systeem waarmee je je eigen combo’s kunt maken. Maar helaas zijn de gevechten in White Knight Chronicles oersaai. Als deze beter waren geweest, dan had ik de standaard verhaallijn nog wel geslikt.
Oordeel: Mwah

S.T.A.L.K.E.R. Call of Pripyat
Call of Pripyat is het derde deel in de S.T.A.L.K.E.R. reeks en men lijkt het beste van de voorgaande twee delen genomen te hebben om daar een waardig slot mee te maken. De sfeer is grimmiger dan ooit en de gameplay gevaarlijk snel en diepgaand. Naast een aantal RPG elementen en een flinke AI overhaul is er een grote, vrij verkenbare nieuwe setting waar spelers hun tanden in kunnen zetten en is de interactie met de bewoners van The Zone sterk verbetert. Toch weet Pripyat niet te overtuigen. De game voelt rommelig en gedateerd aan. In de game kun je opdrachten verzamelen waardoor je langzaam maar zeker status, geld en nieuwe wapenrusting verzamelt. Deze RPG-esque aanpak speelt best fijn maar helaas vallen je beloningen nogal tegen waardoor Call of Pripyat vlees noch vis is en dat is jammer. Het is beslist geen slechte game, en er is duidelijk hard aan gewerkt maar het deprimerende landschap, het onoverzichtelijke missiesysteem de gedateerde engine en een bijzonder frustrerende moeilijkheidsgraad maken S.TA.L.K.E.R. Call of Pripyat alleen geschikt voor de liefhebbers van de reeks.
Oordeel: Mwah

Still Life 2
Wie houdt van point and click adventures en spannende thriller verhalen, moet zeker eens kijken naar Still Life 2. Enige voorkennis van het vorige deel is wel zo leuk aangezien Still Life 2 een direct vervolg is, maar noodzakelijk is het niet. In de persoon van FBI Agente Vic McPherson ga je op jacht naar de zogenaamde East Coast Killer die het voorzien heeft op jonge vrouwen die de hoofdrol spelen in zijn lugubere films. Naast Vic speel je ook de journaliste Paloma Hernandez, rivaal van Vic en het meest recente slachtoffer van de East Coast Killer. Als haar moet je vooral de nare spelletjes van je gijzelnemer zien te overleven en als het even kan proberen te ontsnappen. De puzzels in de game zitten logisch in elkaar maar vooral de gedeeltes met Vic zijn interessant omdat je dan echt de speurneus kan uithangen. Het is goed om te zien dat er – ondanks het oude genre – nog steeds fatsoenlijke point and click adventures gemaakt kunnen worden.
Oordeel: Tof!

Er zijn nog veel meer schitterende games in maart uitgekomen die op dit moment nog op de testbank liggen bij NEGS. Zo is er eindelijk de koning van de hack and slash games God of War III, de spectaculaire Japanse RPG Resonance of Fate en de knal alles overhoop in een open wereld game Just Cause 2. Meer over deze games volgende maand.

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 4 mei 2010 -- Gerards games van de maand: april (0)
• 3 juni 2010 -- Gerards Games van de maand: mei (2)
• 22 juni 2009 -- Prototype: Ingewikkelde horror op Manhattan (9)
• 1 maart 2010 -- Gerards games van de maand (4)
• 24 juli 2009 -- Who ya gonna call again? Ghostbusters! (2)

‘Wie stiekem hoopt dat uit dit boek zal blijken dat Wilders en zijn discipelen gaarne naziliederen aanheffen als ze zich onbespied wanen, moeten we teleurstellen.’ Een diepgaande conversatie met de leider over diens zielenroerselen zat er ook niet in – Wilders zit niet te wachten op gesprekjes met stagiaires zo bleek.’ Aldus een citaat uit het eerste hoofdstuk, wat al meteen de James Bondvoorzegging in rook doet opgaan. Ik verwachtte op z’n minst een woordelijk staatsieportret in de hall of despotenfame, naast de bolle toet van Stalin en de neurotische kop van Adolf, maar het mocht niet zo zijn.

Allereerst een foutieve parallel met deze bollebozen is te vinden in de manier waarop onze geblondeerde autoriteit beveiligd wordt of eigenlijk niet beveiligd wordt. Het infiltrantje kon elke dag moeiteloos het Kamergebouw binnendringen zonder enige vorm van controle en in principe zich directe toegang verlenen tot alle vertrekken, de werkkamer van Geert incluis.

Karen Geurtsen maakt alle bizar PVV newsfacts van dichtbij mee, live becommentarieerd vanuit het hol van de leeuw. Zo zit ze midden in de vechtpartij van Hero Brinkman met een barman in Nieuwspoort, de hetze van ik-ben-vandaag-niet-zo-vrolijke Herman van Veen, het afgelaste werkbezoek van de Tweede Kamer aan Turkije door aanwezigheid Wilders en de gerechtelijke aanklacht wegens discriminatie.

Natuurlijk is er ook de roddel en achterklap die op elke doorsnee werkvloer aan de orde van de dag is en die we natuurlijk het allerliefste horen. Bijvoorbeeld; de intieme smsjes van Geert naar de vrouwelijke collega’s, de ongenuanceerde uitspraken van medewerkers: ’Onze aanhang bestaat nu eenmaal uit SBS 6 kijkend campingvolk’ en de bitchfights tussen collega’s Raymond de Roon en Hero Brinkman.

Verder komt naar voren dat de PVV door de departementen des landsbestuur wordt tegengewerkt in de vorm van kinderlijke pesterijtjes. In principe vormt de media de grootste plaaggeest van onze natural blond, maar die laat zich deze slachtofferhoofdrol maar al te graag welgevallen. Lafhartige weigert hij elke (serieuze) journalistieke toenaderingspogingen, maar ondertussen mediageilt hij op elke vorm van (negatieve) publiciteit. Rare jongens die PVV-ers…

Het meest interessante aan dit politieke proza is de (on)mogelijke verwezenlijking van hun (populistische) partijprogramma en de profilering hiervan. Letterlijk citaat van een medewerker: ‘Ik lees alleen nog de kranten en kijk dan wat de meeste mensen vinden en voor ons dus het beste standpunt is om in te nemen.’ Niet vreemd dat de directe partijvertegenwoordigers als ‘Tokkies met stropdassen’ omschreven worden.

De hamvraag die dit boek kernachtig samenvat is: Wil Wilders überhaupt regeren of liever de eeuwige oproerkraaiende, inhoudsloze oppositiepartij worden?

De smeuïgheid droop helaas niet bepaald van dit boekwerk af, maar daarentegen vind ik de houding van onze auteur oprecht, onbevooroordeeld en daarmee ook geloofwaardig te noemen. Het was veel makkelijker geweest om een kudde stokpaardjes van stal te halen en Wilders zijn geliefde mediareprimande uit te delen. Dat de PVV een mak zooitje blijkt te zijn, is in mijn ogen al opzienbarend genoeg. Ik vind de pennenstreken in alle opzichten geslaagd, al blijft de desillusie van onze ingeslapen polderpolitiek een feit.

Undercover bij de PVV – Karen Geurtsen en Boudewijn Geels
ISBN 978-90-5831-538-0
HP / de TIJD

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 10 januari 2009 -- Cartoons van Trik zijn vooral design (10)
• 9 juni 2010 -- Reizende foto’s: Bosnië-Herzegovina (0)
• 12 maart 2010 -- Van Mierlo (11)
• 26 februari 2010 -- Straatplaat: Wilders (0)
• 24 februari 2010 -- Gemeenteraad voor beginners (2)

Izzard is  naast zijn stand-up comedy werk ook bekend als acteur. Je zou hem kunnen kennen van films als Velvet Goldmine, Valkyrie en Ocean’s Twelve en Thirteen. Wellicht gaat het belletje nog harder rinkelen als ik zeg dat hij die ene cabaretier is die graag in vrouwenkleren en make-up ten tonele verschijnt. Zoals tijdens zijn show Dress to Kill, één van de DVD’s die ik bekeek.

Travestiet of niet (overigens noemt hij zichzelf een ‘actie-travestiet, ‘mannelijke tomboy’  of ‘mannelijke lesbienne’), de man is verschrikkelijk grappig. Niet voor niets bestempelde John Cleese himself Izzard als de “verloren Python”. En daar valt wat voor te zeggen. De humor is snel, Brits, scherp, hard, flauw, vulgair en grappig. Erg grappig. Kijk maar:

Bovenstaand fragment komt van Dress to Kill (1998). Zonder twijfel een stuk leuker dan de andere show die ik zag, Stripped (2009), alwaar Izzard -met compleet ander uiterlijk- nog even grappig uit de hoek komt maar met minder scherpe randen.

Ach, eigenlijk valt er weinig te zeggen over deze shows. Kijk ze. Je zult er geen spijt van krijgen. Overigens tourt Izzard nog steeds met Stripped, momenteel door Canada. Mocht je daar niet heen gaan de komende maanden, scoor de schijven dan gewoon even!

Deze dan nog even. Eddie over het verschil tussen Engelse en Amerikaanse films:

Random Posts

Mass Effect 2
Eind januari kwam deze behoorlijk gehypte titel uit waar halsreikend naar uit werd gekeken door diverse rpg-fans. Helaas heeft men er voor gekozen het rpg-gedeelte flink te verminderen waardoor Mass Effect 2 nu meer een lineaire shooter is geworden. Toch is de game nog wel ongelooflijk tof en ontwikkelaar Bioware staat bekend om zijn fantastische verhalen. En dat is bij Mass Effect 2 ook weer het geval. Maar als je een rpg liefhebber bent, dan zul je wellicht ietwat teleurgesteld worden.
Oordeel: Tof

Star Trek Online
‘Space… The Final Frontier’. Deze legendarische zinnen zijn ons allemaal wel bekend en er zijn ook al diverse Star Trek games geweest die hebben geprobeerd de sfeer van de series te pakken te krijgen en deze succesvol in een game te implementeren. Daar is men nooit echt helemaal in geslaagd tot nu. Want nu de ‘Massive Multiplayer Online’ game Star Trek Online er is kan iedere Trekkie (of Trekker) zijn hart ophalen en zelf de ruimte verkennen in zijn of haar eigen sterrenschip compleet met crew.
Oordeel: Goud!

Chime
Verslaafd aan puzzelen? Dan is Chime echt wat voor jou. In deze game – die je momenteel overigens alleen via Xbox Live kunt aanschaffen voor je Xbox 360 – moet je met diverse vormen blokken maken waarmee je een grid als het ware verovert. Supertof is de achtergrondmuziek die zich vormt naar de hoeveelheid blokken die in het scherm aanwezig zijn. Chime is erg verslavend en ontspannend tegelijk. Het is jammer dat de game geen uitgebreide opties kent, maar voor een spelletje van onder de 10 euro moet je ook niet teveel verwachten.
Oordeel:  Goud!

Vancouver 2010
Het kon natuurlijk niet uitblijven. Er moest een game komen van de Olympische Winterspelen in 2010. Al jarenlang heeft Sega deze licentie en al jarenlang vallen de officiële Olympische Winterspelen games in de categorie ‘Bagger’. Maar deze keer is het anders. De ontwikkelaars hebben zich namelijk op de snelste elementen van de Spelen gericht en daar een game op gebouwd. Dat betekent veel ski-onderdelen, snowboarden, schaatsen, schansspringen en tekeer gaan met diverse slees. Elementen als IJshockey of kunstschaatsen zul je niet vinden. Ondanks de snelheid kan de game niet echt lang boeien en lijkt alles veel op elkaar. Maar eerlijk is eerlijk. Bagger is het niet.
Oordeel: Niet slecht

Dantes Inferno
Deze game is losjes gebaseerd op De Goddelijke Komedie van de dichter Dante Alighieri. Maar met losjes, bedoel ik ook echt los losjes. Sterker nog. De game lijkt eigenlijk nauwelijks op het boekwerk. In de game reis je als de Tempelier Dante door de diverse lagen van de hel om je geliefde Beatrice uit de klauwen van Lucifer te redden. Onderweg slacht je diverse demonen af en mag je diverse verdoemde zielen veroordelen puur uit eigen belang. Hoewel de game best een geslaagde hack ’n slasher is geworden, had de timing van Electronic Arts beter gekund. Over een paar weken komt God of War 3 uit en in januari is al de uitstekende hack ’n slash game Darksiders uitgekomen. Wel tof, maar misschien iets teveel van het goede tussen al die andere toppers.
Oordeel: Tof!

Karaoke Revolution
Dit is een game voor de gezelligheidszangers onder ons. De game richt zich 100 procent op karaoke en het is zelfs mogelijk om met z’n tweeën tegelijk te zingen, mits je twee microfoons aangesloten hebt op je console. Grafisch is de game bagger en de avatars dansen alsof ze een lange staaf in hun achterste gepropt hebben gekregen. Maar uiteindelijk gaat het om de muziek en eerlijk gezegd is die niet heel bijzonder. Op de één of andere manier vond Konami het nodig om flink wat Duitse (!) après-ski nummers in de game te gooien. Ik vraag mij af wie daar op zit te wachten. Gelukkig is er ook nog wel fatsoenlijke muziek te vinden, maar het is duidelijk dat Konami voor een zo breed mogelijk publiek is gegaan waardoor er voor iedereen wel wat wils tussen zit, maar niet genoeg om lang te kunnen boeien. Desondanks hebben we wel een paar avonden lol gehad met Karaoke Revolution. Alleen voor feestjes dus.
Oordeel: Niet slecht

Puzzle Chronicles
Puzzelaars en avonturiers opgelet. De makers van het befaamde Puzzle Quest hebben weer een nieuwe Puzzle-game gelanceerd onder de naam Puzzle Chronicles. Deze game mixt arcade puzzel gameplay waarbij je reeksen moet maken van gekleurde stenen met rpg-elementen. Je speelt een barbaar wiens volk is ontvoerd door een duivelse slavenhandelaar. Aan jou om je volk en uiteraard de wereld te redden aan de hand van allerlei diverse puzzeltjes. Hoewel de meeste Puzzle-games uit de reeks bijzonder verslavend zijn, valt dit deze keer wel mee. Dat komt vooral omdat je niet echt invloed hebt op wat je tegenstander doet. Beiden puzzel je in je eigen veldje zonder dat je elkaar echt dwars kunt zitten. Toch is de game onderhoudend genoeg voor hen die zowel rpg’s als puzzelen een warm hart toedragen.
Oordeel: Tof!

Op de valreep:
Er zijn nog meer mooie games uitgekomen in februari, maar deze zijn nog niet besproken op NEGS.nl. Zo is ook Bioshock 2 uitgekomen waarin je deze keer in de schoenen stapt van een Big Daddy en korte metten maakt met je vijanden via een grote boor op je arm. En voor adventure liefhebbers is er Still Life 2. Een game die het verhaal vertelt van Vic Mc Pherson die jacht maakt op een sinistere seriemoordenaar. Still Life 2 gaat door waar het vorige deel min of meer abrupt mee ophield en zal de conclusie van het Still Life verhaal bevatten.

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 4 mei 2010 -- Gerards games van de maand: april (0)
• 1 april 2010 -- Gerards games van de maand: maart (1)
• 3 juni 2010 -- Gerards Games van de maand: mei (2)
• 30 november 2009 -- Olympische Winterspelen kunnen best leuk zijn (0)
• 7 augustus 2009 -- Overlord 2: Meer van hetzelfde (0)

Wat is dat dan allemaal wel niet, The Killing?
Wel, Forbrydelsen is een misdaad/politieserie waarin een moord op een 19-jarig blond meisje, Nanna Birk Larsen, centraal staat. Net als in Twin Peaks, want ook hier begint de reeks met de vondst van haar levenloze lichaam. Rechercheur Sarah Lund bijt zich vast in de zaak, samen met haar opvolgster Jan Meyer. De serie volgt verder de ouders van het meisje en de politicus Troels Hartmann die in een politieke strijd verwikkeld zit om het burgermeesterschap. Helaas voor hem lijkt de moordzaak rechtsreeks naar hem en zijn campagneteam te leiden.

Links Laura Palmer uit Twin Peaks en rechts Nanna Birk Larsen uit The Killing.
Beiden onder de groene zoden.

Maar wat maakt de serie dan zo bijzonder?
Veel. Ik zal je vier redenen geven.

1. Plottwists
Zoals het een echte whodunit beaamd, zit ook The Killing vol plottwists. Sta je de ene aflevering nog 100% achter een persoon, een uur later verdenk je ‘m van brute moord en verkrachting. Net zo makkelijk. Niemand is te vertrouwen, dat kun je wel stellen. Cluedo op z’n Deens. Met een snufje 24. Een prachtig intelligent en gelaagd scenario.

Politieke tegenstanders, met rechts Hartmann

2. Sfeer
The Killing ziet er zeer sfeervol uit. De reeks is in kleur maar zwart-wit zou ook niet misstaan. Buiten is het vaak donker, maar altijd somber. De personages lachen ook amper. Niet zo vreemd gezien de kou (het is november) en de ernst van de zaak. Het draagt in positieve zin bij aan de trieste beleving en look en feel van de serie. Kopenhagen op z’n grijst.

3. Karakters
Misschien wel het grootste pluspunt van de serie. Elk karakter is tot in de kleinste details uitgewerkt en als kijker identificeer je je zonder problemen met ze allemaal. Heel bijzonder dat een serie zo uitgebreid aandacht besteedt aan het rouwproces van ouders en hoe ze pogen het leven weer op te pakken. In 20 uur heb je daar dan ook wel de tijd voor. De traan wordt afgewisseld met een lach na het horen van de dialogen tussen de rechercheurs Lund en Meyer. Twee tegenpolen van jewelste. Werkt altjid!

De vader van Nanna Birk Larsen

4. Het is niet Amerikaans
Een verademing om eens niet de gelikte Amerikaanse koppen met strakke witte tanden te zien, maar échte mensen met échte gevoelens. Geen bordkartonnen karakters maar mensen met oprechte gevoelens. Ook de vertelwijze is niet-Amerikaans, maar eh Deens. Verwacht onverwachte wendingen! Oh, en Deens is best een mooi taal. Zeker intrigerend.

En zo zijn er nog wel meer redenen, hoor. De muziek is bijvoorbeeld ook om te snijden:

[Ga naar de site om de audio te beluisteren]
(hier te downloaden)

Maar bovenstaande redenen springen eruit. Ga ‘m kijken. Ervaar de avonturen van de nicotinekauwgomkauwende Lund in haar eeuwige wollen truien in dit eerste seizoen van The Killing. Een tweede reeks wordt op het moment uitgezonden in Denemarken.

The Killing is verkrijgbaar in een 5 disc dvd-box en is bijvoorbeeld op de site van De Volkskrant te bestellen

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 21 juni 2010 -- The Box: blu-ray in een box (0)
• 15 december 2009 -- Prijsvraag: UP (0)
• 23 november 2009 -- De intelligente cameravoering van In Treatment (4)
• 9 november 2009 -- 20 Jaar geleden viel de muur (4)
• 28 september 2009 -- Franse horror opnieuw uitgebracht (0)

Ongetwijfeld zal Percossa vaak genoemd worden in een adem met Slagerij van Kampen. Of misschien zelfs de Blue Man Group. En toegegeven, ook bij Perscossa draait het om ritme, percussie en show. Maar Niels van Hoorn, Janwillem van der Poll, René Spierings en Eric Robillard zijn er in geslaagd een eigen voorstelling te creëren. De vier stellen zich voor door zichzelf en elkaar als instrument te bespelen. Slaan op borstkas, armen, benen en hoofd om gelijk maar duidelijk te maken dat ze weinig nodig hebben om een ritmisch geluid te produceren.

Klein en bescheiden
Voor de pauze blijft de voorstelling vrij klein en bescheiden. Het is duidelijk dat de vier goed op elkaar zijn ingespeeld. Met een aantal gekleurde holle stokken laat het viertal één ritme horen door afwisselend de stokken op de grond neer te laten komen, de stokken tegen elkaar te slaan of elkaar met de stokken te slaan. Tussendoor wordt daarbij ook nog een theatraal verhaaltje verteld. Knap, het ritme zo vasthouden en ondertussen met grappen en grollen bezig zijn. Dat er zo af en toe een stok uit de handen glipt, wordt gemakkelijk opgevangen.

Andere aardige vondsten zijn een steen aan een touw waarmee wordt rond gezwiept en door telkens tegen het podium te ketsen, komt er opnieuw een ritme tot stand. Met vier mannen met elk twee touwen met steen is dat een behoorlijk afwisselend en muzikaal ritme. En het is prettig om naar te kijken. Veel van die geluiden zijn subtiel. Zeker als alleen tegen het lichaam wordt geslagen. Of tijdens een act met didgeridoo, drum en tapdansen in zand om een soort scratchgeluid te improviseren. Dus moet alles goed versterkt worden, een flinke uitdaging voor de geluidstechnicus. Omdat er zo af en toe ook geluiden van band worden gebruikt, is het vanaf het balkon soms lastig te onderscheiden of de mannen de geluiden zelf maken of niet.

Alle remmen los
Na de pauze gaan alle remmen los. Het podium is bezaaid met Afrikaanse en Japanse drums, xylofoons, vier verrijdbare bling bling drumstellen en nog veel meer instrumenten. Dat maakt je als publiek wel een beetje ongedurig, want je weet welke instrumenten allemaal nog gebruikt moeten worden. Maar het spektakel is er niet minder om. De kolossale Japanse drums zijn indrukwekkend en produceren een bijbehorend geluid. Maar ook de acts met de vier verrijdbare drums zijn overweldigend, zeker als de mannen ook nog blijven rondrennen en continu van drums verwisselen, zonder het ritme een moment komt stil te liggen.

De voorstelling bereikt zijn piekmomenten als de lichttechnicus er zich ook nog mee gaat bemoeien. Tijdens een aantal acts, met name aan het begin, na de pauze en slotact, zie je de mannen telkens maar tijdens een korte flits als ze worden belicht. Tijdens dat moment springen ze, wordt een grote drum geslagen om daarna weer in duisternis gehuld te zijn. Het levert een stroboscopisch effect op en het werkt meer dan sfeerverhogend. Tijdens deze acts lijkt het beste van Percossa samen te komen voor maximaal resultaat.

Maar ook een act met vier stellages van vier drummen elk, levert een hoogtepunt op. De mannen staan tussen twee stellages in en bedienen vier drums per man (twee boven en twee onder). Het levert een massaal geluid op en is prachtig om te zien. Ook omdat de ze een uitgekiende choreografie hebben waarbij ze een drumslag aan elkaar te lijken door te geven. Nou ja, moeilijk te omschrijven, je moet het zien. Laat de mannen van Percossa het zelf maar uitleggen in gebrekkig Engels (op 1 min 23 zie je de act hierboven beschreven).

Minpunten
Minpunten zijn er ook. Met name een grappig bedoelde act met een clown, één van de mannen in tutu en schaduwfiguurtjes op de Japanse drum is te flauw voor woorden. Ook muzikaal brengt het bijster weinig. Tot overmaat van de ramp verschijnt een Percossa-lid ook nog als engel ten tonele. Snel schrappen die act. Bij een samenspel tussen een houten xylofoon en drums is het arrangement niet echt lekker te noemen en ook bij een andere act is de keuze voor bijna tien minuten op de schelle bekkens rammen, niet echt een plezier om naar te luisteren.

Maar de minpunten zijn Percossa vergeven. Al met al is het een meer dan geslaagde voorstelling, zeker voor de erg schappelijke prijs van tien euro. Wie benieuwd is naar waar je zoal op kunt rammen om een fijn ritme te maken en ook nog eens vermaakt wil worden, doet er goed aan om een bezoekje te brengen aan Percossa.

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 1 september 2009 -- Molière als medicijn tegen sombere stemming (8)
• 7 juni 2009 -- Moe, volgevreten, maar voldaan (0)
• 22 december 2009 -- Theateravond met koloniaal vleugje (1)
• 7 oktober 2009 -- Kleinkunst (1)
• 22 juli 2009 -- Dronken publiek, duur en toch leuk (3)

Oost, west…
Dat is wat Larry Gopnik (Michael Stuhlbarg) zich in A Serious Man, de nieuwste film van Coen-broers Ethan en Joel, realiseert na een schier oneindige reeks ellendigheden die vanuit het niets over hem uitgebraakt worden. Hij dacht dat hij het zo goed voor elkaar had: een vrouw, twee kinderen (een jongen en een meisje ook nog ‘ns), een net huis in een nette buurt in het midwesten van de Verenigde Staten, universitair natuurkundedocent met uitzicht op een vaste aanstelling, elke Shabbas trouw naar de Synagoge. Het is 1967 en hippies zijn er nog nauwelijks -zeker niet in hun anonieme ‘suburb’- en vormen behalve via de radio geen bedreiging voor het zekere leven.

Het is beter bij de rest
Tot op een zomerdag deze fundamenten onder Larry’s leven één voor één worden weggeslagen. Larry komt thuis van een doktersonderzoek en zonder te vragen hoe dat ging vertelt zijn vrouw (Sari Lennick) doodleuk dat gezien de problemen in hun huwelijk ze het best uit elkaar kunnen gaan. Hun goede vriend, tevens blaaskaak, Sy Ableman (Fred Melamed) heeft haar erg goed geholpen met haar problemen de laatste tijd en ze zijn erg ‘close’ geworden. Arme Larry was er überhaupt niet van op de hoogte dat er huwelijksproblemen waren en begrijpt er niets van.
Zoon- en dochterlief blijken eigenlijk alleen maar in zichzelf geïnteresseerd (respectievelijk in blowen en geld jatten van papa om te sparen voor een nose-job), de buurman lijkt een anti-semiet, een student begint Larry te bedreigen om zijn cijfer op te krikken, want anders. Larry’s contactgestoorde broer, Uncle Arthur (Richard Kind), die tijdelijk bij hen inwoont, blijkt behalve een vetbult op zijn rug ook andere dingen te moeten leegzuigen en zo gaat het maar door. Niet alleen komen er meer problemen bij; de problemen die er al waren, worden steeds groter en erger en Larry Gopnik wordt langzaam wanhopig. Is het zijn eigen schuld dat dit gebeurt? Hij probeerde toch altijd een vroom, serieus leven te leiden? Hij gaat op zoek naar antwoorden en betekenis, maar zelfs een gesprek regelen met de meest wijze rabbi van hun kleine joodse gemeenschap mislukt. Larry is een schlemiel van de bovenste plank.

Ik wil een nose-johob!

Vreemd
Bij de gebroeders Coen weet je nooit van te voren wat je krijgt. De enige zekerheid lijkt te liggen in  een soort plaatsvervangend schaamte opwekkend sociaal-absurdisme. Relaties tussen de karakters in Coen-films zijn erg moeilijk en de situaties op z’n zachtst gezegd ietwat vreemd. Er zijn over het algemeen maar weinig mensen die weten waar ze mee bezig zijn. Zo ook in A Serious Man. De regisseurs lijken er een sadistisch genoegen in te scheppen hun hoofdpersoon onder te dompelen in een zo diep mogelijke gierput. Alle dingen die gebeuren zijn op zich zelf bekeken allemaal kleine, gewone, dagelijkse dramaatjes in een hyper-normale setting.

De filmmakers hebben gekozen voor een verhaal dat zich afspeelt in een omgeving als die waarin ze zelf ooit opgroeiden: een kleine Joodse gemeenschap in suburbia, an sich al een enigszins opmerkelijk gegeven. Bovendien hebben ze er voor gekozen alleen (relatief) onbekende acteurs te gebruiken en dat is eerlijk gezegd een verademing. Niet alleen omdat ze het stuk voor stuk erg goed doen maar ook omdat het heerlijk is eens niet naar het afgetrokken hoofd van George Clooney te hoeven kijken of naar Brad kijk-mij-eens-lekker-gek-doen-en-lelijk-lijken Pitt. Ook dit maakt de film een stuk frisser en origineler. Dat alle gecaste acteurs daadwerkelijk joods zijn en geen Hollywood-stereotypen, levert nog eens een extra laagje realisme op. Dit alles maakt alle bizar-ellendige gebeurtenissen in Larry’s leven tien keer zo vreselijk en tien keer zo grappig.

Oompje in de problemen

Gierput
Maar hoe lang kan je iemand onderdompelen in een gierput zonder dat deze stikt en je bovendien zelf vieze handen krijgt? In de tweede helft van de film houdt de vervreemding bij de kijker gelijke tred met Larry’s groeiende wanhoop. Het verhaal begint een beetje te zwabberen en verliest daarmee vaart. De absurditeit neemt tegelijkertijd toe en af en dat doet de humor geen goed. Larry zoekt naar antwoorden en het publiek met hem, alleen mist het publiek Larry’s vasthoudendheid. A Serious Man is dus uiteindelijk een wat gekke film. Het lijkt er eigenlijk nog het meest op dat de regisseurs een filmpje voor de Coenfamilie-thuisbioscoop hebben gemaakt en het ze bijzonder weinig kon schelen wat de rest van de wereld ervan denkt.

Bupkes!
Misschien is dat juist de bedoeling van Joel en Ethan Coen. De enige boodschap van de film lijkt te zijn dat er geen boodschap is. Er is geen betekenis, er zijn geen antwoorden. God en Lot bestaan niet en mochten deze onverhoopt toch bestaan dan kan het hem (of haar, jeweetmaarnooit) bupkes schelen wat er met ons worstelende mensen hier op aard’ gebeurt. Je loopt alleen door het leven, je gaat alleen dood en daartussenin blijkt niets te zijn wat het lijkt. Kortom, als de waarheid uit niets anders blijkt te bestaan dan leugens, en alle hoop is verloren, wat dan?

Hè fijn!

A Serious Man draait vanaf vandaag in de bioscoop.

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 10 september 2009 -- Haar naam was Sarah (3)
• 2 september 2009 -- Een stripje over Berlijn (0)
• 24 augustus 2009 -- Inglourious Basterds: Tarantino gaat helemaal los! (4)
• 27 oktober 2008 -- Burn After Reading: Kluchtige achterdocht (0)
• 29 augustus 2008 -- Leon de Winter: Recht op terugkeer?! (1)

Dat is zeker niet erg. Heligoland (om mij nog onduidelijke redenen vernoemd naar een Duits eiland in de Noordzee) klinkt even intrigerend als het beste werk van Massive Attack (Blue Lines uit 1991, Protection uit 1994 en Mezzanine uit 1998). De nummers zijn weer subtiel en gelaagd. Donker vaak. En een gevoel van urgentie zit er continu in, hoewel het hier niet zo slepend en gedragen klinkt als op Mezzanine. Al met al is Heligoland een lekkere plaat, die tien nummers telt die je beslist gehoord – en in huis – moet hebben. Er zitten alleen geen groeidiamantjes tussen. Laat staan knallers a la ‘Unfinished Sympathy’ of ‘Teardrop’.

Zullen we eens in de muziek duiken? Nummer voor nummer?

‘Pray For Rain’
Heligoland begint verwarrend. Luister ik wel naar de nieuwe Massive Attack?, is wat je je als eerste afvraagt. Want dit nummer leunt op de soulvolle stem van Tunde Adebimpe van TV On The Radio. En daarmee wordt het ook een beetje een TV On The Radio-nummer. Maar typisch Massive Attack is de langzame gelaagde opbouw, als een donkere mantra ondersteund door subtiele gitaarmuurtjes en een grommende beat. Een waardige binnenkomer.

‘Babel’
Fijne bassgroove. Beetje springerig zelfs, en dat kenden we nog niet van Massive Attack. En dan: rare gitaarlijntjes en sinistere synthesizerdrones. Maar het lekkerst is de zoete stem van Massive Attack- en Tricky-huiszangeres Martina Topley-Bird. Een fijn deinzend nummer, dat eindigt in keihard electro-geknal.

‘Splitting The Atom’
Deze kenden we al van de vorig jaar verschenen EP. En dit nummer klinkt nog het meest als de aloude Massive Attack: met een gedempt orgelgeluid, de vertraagde loom zingende kernleden 3D en Daddy G en een reggae-achtig ritme. De zachte spookachtige stemmen op de achtergrond maken het helemaal creepy.

‘Girl I Love You’
Op iedere plaat van Massive Attack is reggaezanger Horace Andy van de partij. Dus ook op Heligoland. Zijn zweverige stem contrasteert hier mooi met de donkere baslijn (het lijkt erop dat we die eerder hebben gehoord, maar waar?). Het laatste gedeelte van dit nummer is magistraal. Alsof een orkest helemaal loos gaat op een modern klassieke partituur. En dat over de drijvende Massive-beat.

‘Psyche’
Een vreemde akoestische gitaarbeat begeleidt Martina Topley-Bird. Met daaroverheen wat ijle synthesizerklanken. Tja, meer valt er niet over te zeggen. Aardig.

‘Flat Of The Blade’
‘Psyche’ eindigt abrupt en meteen wordt de bubbelbeat van ‘Flat Of The Blade’ ingezet. Allerlei gekke elektronische loopjes begeleiden de warme croonerstem van Guy Garvey (van Elbow). ’t Is even wennen, dit nummer. Maar na een paar draaibeurten beginnen associaties met Radiohead (Kid A) en Aphex Twin op te borrelen. Prachtig: tegelijkertijd diepgaand en lichtvoetig.

‘Paradise Circus’
Een beetje reggae-achtig pianoding met zwellende violen aan het eind. Daaroverheen zingt Hope Sandoval ietwat ongeïnspireerd. Niet echt denderend.

‘Rush Minute’
Ja, ook dit is weer typisch Massive Attack: het begint heel kaal, er wordt een naar een climax toegewerkt, maar de échte climax komt niet. Dat hoeft ook niet, want die ingehouden spanning is al mooi genoeg.

‘Saturday Come Slow’
Ook hier komt weer een oude bekende langs: Damon Albarn (van Blur en Gorillaz). Die zingt mooi gedragen over – weer – een zich langzaam ontspinnend nummer dat eindigt met aanzwellende violen en donker echoënde gitaren. Een beetje a la Mezzanine, dit. Maar dan in een soort light-versie (en relatief kort).

live Brixton 17-09-09

‘Atlas Air’
Bedoeld als de swingende uitsmijter van het album? Er zit in ieder geval een dwingend synthesizerloopje in, en op het laatst zelfs wat acid-lijntjes. Het heeft een pompende beat. De creepy geluidjes en sfeertjes die helemaal in de achtergrond zijn gemixt geven het nummer wat extra body. En er zitten een paar gekke breaks in. Maar uiteindelijk beklijft ‘Atlas Air’ niet. Het is geen knaller. Jammer dat de plaat uitgaat als een nachtkaars.

Dat is dus Heligoland. Zoals alle Massive Attack-platen: goed. Heel erg goed zelfs. Maar, maar, maar… maar dat gevoel van verbazing en verwondering, zoals bij hun eerste platen, mis ik hier. Misschien is de werkwijze van Massive Attack inmiddels te bekend geworden. Soms bijna een trucje. Misschien hadden ze toch moeten gaan voor een stijlbreuk a la Portishead. In alle details hoor je dat Massive Attack van de gebaande paden durft te treden. Waarom hoor je dat dan niet in het totaalgeluid?

En terwijl je je dat zit af te vragen, zit je toch heel erg te genieten…

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 4 februari 2010 -- Nieuwe platen vliegen om mijn oren (4)
• 19 januari 2009 -- Animal Collective: ultieme popliedjes in een bad van gekte (4)
• 19 november 2008 -- Dode helden #1: Chris Whitley (6)

‘Meer dan 2500 werken van de prehistorie tot nu’ is de ondertitel van het loodzware, vuistdikke boek van Fontaine uitgevers dat ik in de schoot geworpen kreeg. Vorig jaar in het Engels verschenen onder de welluidende titel Art. What’s in a name? That which we call a rose by any other name would smell as sweet! Afijn, 612 pagina’s stampvol kunst dus, gerubriceerd naar periode en stijl, met tussendoor van die tijdbalken, die mij wel enig houvast bieden, aangezien ik een mogelijk aangeboren onvermogen heb om wereldgeschiedenis te onthouden.

Beeldende kunst, daarover gaat dit boek gelukkig uitsluitend, en niet ook nog eens over  muziek of wat voor kunst je allemaal nog meer hebt in de wereld. Lekker lezen is het niet, want heel erg fragmentarisch, maar lekker kijken is het wel en als ik iets zie waaraan mijn oog blijft haken, dan lees ik als vanzelf de begeleidende teksten. Uiteraard meteen wat favorieten opgezocht, zoals Rembrandt, Van Gogh, Pollock, Basquiat en De Kooning, waarbij Basquiat er wel erg bekaaid afkomt, met een tekst die bol staat van de interpretatie. Pollock lekker breeduit en close up. Kijk maar.

Omdat ik eigenlijk geen moer weet van beeldende kunst blijf ik me verbazen over wat schilders en beeldhouwers door de eeuwen heen allemaal gedurfd hebben, tegen de normen van zedelijkheid in vooral, weergeven wat zij vonden dat weergegeven moest worden, zoals Gustave Courbet die in 1866 zeer realistisch twee minnende vrouwen schilderde, en de in 2001 overleden Balthus die een obsessie had voor het tussenbeense van erg jonge meisjes en dat in zijn doeken uit de jaren dertig al nadrukkelijk liet blijken.

En dan nog eens de Scandinavische kunst, die ik, afgezien van de Noor Munch die iedereen wel kent, nog nimmer had verkend. Iets om meer van te weten te komen, buiten dit boek om, want de plaatjes zijn werkelijk te klein om je er een goed oordeel van te kunnen vormen. Hoewel ik met beelhouwkunst niet veel heb zou ik na het zien van dit beeld van Gustav Vigeland bij gelegenheid het Vigeland park in Oslo wel eens willen bezoeken.

Het boek zal stellig niet compleet zijn en op de keuze van de kunstenaars valt mogelijk veel af te dingen. Dat weet ik niet. Maar de haarscherpe weergave van zo veel kunst zorgt dat ik maar blijf bladeren, kijken en lezen. Van veel doeken worden details uitgelicht die niet altijd even scherp zijn, maar wel interessant. De kus van Klimt bijvoorbeeld, waarvan de details wel heel scherp zijn, is hierdoor veel meer voor me gaan leven. Een lekker onhandelbaar boek  vol veel te kleine plaatjes dus. En dat voor een luttele zestig euro.

PS: Terwijl ik dit schrijf luister ik naar Nusrat Fateh Ali Khan. Weet ik niet meer van dan dat Jeff Buckley hem geweldig vond. Erg hypnotiserend.

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 21 april 2010 -- Hendriksma’s Hunkering (0)
• 28 januari 2010 -- Schrap me: Gebundelde stiftgedichten (0)
• 18 november 2009 -- Atelierberichten #3: Absinth en eh… (5)
• 12 november 2009 -- “I will endure” (0)
• 11 november 2009 -- Atelierberichten #2: Mooi is het woord niet (3)

Zo begint het relaas van een rasechte, uit de kluiten gewassen obees. Nu mag ik mezelf inmiddels wel een expert noemen op het gebied van obesitasgerelateerde boeken. Zo recenseerde ik vorig jaar Een man op de weegschaal van Qruun Schram en vergeleek zijn boek met de humoristische varianten van Hanneke Groenteman. Meneer Schram was duidelijk niet gecharmeerd van mijn kritieken en dit heeft waarschijnlijk tot de lotsbestemming geleid, dat ik blijvend geconfronteerd wordt met de eetproblematiek van menig, schrijflustig individu.

Ditmaal heb ik mezelf ondergedompeld in het laatste deel van de afvalstrijd van Hanneke Groenteman in Bestemming bereikt?. Na Doorzakken bij Jamin en Dikke dame verorberd te hebben, was ik klaar voor het toetje, kom maar op met die kiloknaller! Dit viel in eerste instantie wat tegen, net als Hanneke zelf, verschijnt deze uitgave in afgeslankte vorm. Een paperbackuitgave van slechts 137 bladzijden, absoluut geen morbide obesitas, oftewel hoogste alarmfase in de Body Mass Index.

Nu zou men wellicht een oorverdovend salvo van mijn geliefd kritiekenkanon verwachten, aangezien ik het genre zwaarlijvigheid niet per se een warm hart toedraag en ik over het algemeen altijd wel wat te zeiken heb. Ik moet echter bekennen dat Hanneke bij mij een streepje voor heeft op de door haar geliefde apothekersweegschaal en daardoor slaat dit precieze weegapparaat toch een bovengemiddelde waardering uit.

Ik maakte kennis met Hanneke gedurende mijn middelbare schooltijd, een periode die ik als slachtoffer van de Nintendogeneratie, grotendeels apathisch doorbracht, voor de televisie of met een boek. Op een saaie zondagmiddag werd ik geconfronteerd met De Plantage. Een VPRO-praatprogramma over kunst en cultuur. In die tijd kreeg ik van alle VPRO-programma’s acute uitslag, dankzij een onverwerkt Villa Achterwerk jeugdtrauma (destijds verplichte kijkkost opgelegd door de ouderlijke macht, waarbij de tranen hen over de wangen rolden van het lachen en bij mij van pure ellende). De Plantage was anders. In mijn ogen een personalityprogramma waarin elke vorm van interessantdoenerij op humoristische wijze werd weggewuifd en de geveinsde opsmukmaskers van de gasten vanzelf afvielen, dankzij de no-nonsense tafeldame: Hanneke. Ineens leken literatuur en andere kunstvormen niet zo ontoegankelijk. Het leek zelfs menselijk, maakbaar en iets waarom je kunt lachen.

Het viel me toen al op dat je Hanneke nooit in vol ornaat zag, maar altijd verscholen achter een grote tafel. Een paar jaar later zag ik haar in een interview met Paul Haenen, in de rol van Margreet Dolman, en brokkelde er voor het eerst iets af van haar geënsceneerde, rotsvaste karakter, namelijk de onzekerheid over haar zwaarlijvigheid.

In Doorzakken bij Jamin en Dikke dame herkende ik meteen de Plantage-Hanneke. Op haar kenmerkend humoristische wijze, in een aangenaam vlotte schrijfstijl geschreven en doordrenkt met zelfspot, wordt er een karikatuur van zichzelf en andere dik- en druktemakers neergezet. Het leest lekker weg en je kunt het zorgeloos naast je neerleggen.

Dit kon ik echter niet bij Bestemming bereikt?. De zorgeloosheid verdween naarmate het boek vorderde in hetzelfde tempo als haar explosieve gewichtsreductie. Alsof het humoristisch vermogen opgeslagen lag in haar vetcellen en die onverzadigd en drastisch geëlimineerd werden.

Hanneke ondergaat in Bestemming bereikt? een Gastric Bypass, een operatie waarbij de maag wordt verkleind en het spijsverteringskanaal omgezet. Met een verbluffend resultaat, Hanneke is nu drieënveertig kilo lichter. Alle reden om de champagnekurken te laten knallen, ware het niet dat Hanneke niet drinkt en daarmee een ontnuchterende visie heeft op haar successtory.

‘Verbeeld ik het me, speel ik een spel, wil ik niet toegeven dat ik nog altijd wankel en wiebel en door de kleinste tegenwind om te blazen ben?’. De operatie gaf toch niet het beoogde resultaat, namelijk de oplossing voor alle problemen. De keerzijde van de medaille; je bent een groot deel van jezelf kwijt, maar zit toch ook nog steeds met een groot deel opgescheept. De ‘vreetzuchtige duivel’ en het onvermogen om ‘de Ster van het bal’ te zijn bleven en bleken in maatje 40 ook goed te gedijen.

De kwetsbare kant die Hanneke in Bestemming bereikt? laat zien, is veel minder aangenaam en ontspannen als in haar voorgaande epossen. Er wordt niet langer de spot gedreven met de grumpy, old woman. De boze vrouw is nu zelf aan het woord en is kritischer, maar vooral openhartiger dan ooit. Hanneke heeft hiermee bereikt, wat ze als charmante persoonlijkheid in De Plantage aan tafel ook altijd van haar gasten gedaan kreeg: een ongedwongen demasqué.

Er wordt afgerekend met alle kritieken die ze afgelopen tijd kreeg, naar aanleiding van haar gedaanteverwisseling, door een kwetsbare kijk in de keuken van haar wezen. Alwaar de geijkte thema’s, oorlog, feminisme en eetverslaving, als standaardgerechten op het menu prijken, maar ditmaal opgediend worden met een royale saus van pittige ontluisteringen en heerlijke eerlijkheid.

Hanneke heeft wat mij betreft de persoonlijkheidstatus in de Lenneke Index bereikt, met volle overschrijding van alle alarmfases.

Een minpunt: Ik kan de hele dag alleen nog maar aan eten denken…

Hanneke Groenteman: Bestemming bereikt?
Bezige Bij
ISBN 9789023427025
ISBN10 9023427025

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 18 mei 2009 -- SLIM: Een nieuwe manier van kijken naar overgewicht (1)
• 13 februari 2009 -- Deel 3 of Knokken met Sta’am (4)