Als je langs de erecties en masturberende exhibitionisten (NSFW, klikken op eigen risico!) heen kijkt, is Chatroulette een ontzettend leuke ontmoetingsplek. Heus, er zitten bijzondere mensen tussen. Types als jij!! Ondergetekende ging op zoek naar deze personen en in plaats van met z’n smoelwerk voor de camera te verschijnen, bood ik aan een portret van ze te tekenen. De volgende simpele vraag moest ze verleiden tot het aannemen van de pose:

Vervolgens kon ik aan de slag. Een origineel Chatroulette portret in 1 minuut! Uiteraard maakte ik daarna een screenshot. Klik voor groter formaat.

Als een soort Amélie Poulain maakte ik mensen in 1 minuut vrolijk. En dat geeft best een goed gevoel.

En zelfs de pretty girls out there laten zich uitgebreid bekijken:

Nog een leuke bijkomstigheid: het streelt je ego als men je prestatie kan waarderen en complimenteert. In de pocket, zeg maar.

En zo was er weer een avond voorbij. Ondertussen ga ik gewoon door met de portretten in de hoop veel beter werk te leveren dan bovenstaande prenten. Wie weet kom je me wel tegen op Chatroulette. Next (F9)!

UPDATE: Zie ook de video’s die ik maakte op het speciale You Tube kanaal!

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 6 oktober 2009 -- 24 Hour Comics Day (2)
• 23 september 2009 -- Een ode aan de balpuntpen (3)
• 3 januari 2009 -- TV-portretten (6)

Wie de Engelstalige wikipedia raadpleegt (de Nederlandse is in dit lemma veel te summier), ziet dat de collectieve kennisbank de carrière van The Residents grofweg opdeelt in vijf stadia. Tot 1980 is ‘The Album Era’. De tachtiger jaren vormen ‘The Live Era’, de jaren negentig ‘The Multimedia Era’. De eerste helft van dit decennium is ‘The Band Era’ en in 2006 begon ‘The Storyteller Era’. Verreweg het interessantst is het album-tijdperk. Het geniale van The Residents zit ‘m in hun volstrekt originele muzikale aanpak, en die raakte bij hun latere conceptuele projecten steeds meer op de achtergrond. In die zin is The Ughs! illustratief: de prachtige stukken waren eigenlijk ‘werkdocumenten’ voor hun vertelling The Voice Of Midnight (2007) en zijn gaandeweg zo vervormd en verknipt en naar de achtergrond verdrongen dat de originele tracks twee jaar later The Residents eigenlijk weer als nieuw in de oren klonken.

Naïeve avant-garde
De eerste platen, die The Residents in de jaren zeventig maakten, hadden soms wel eens een overkoepelend verhaal in zich. Maar ze ontstonden spontaan. Geïmproviseerd. Terwijl ze geen enkele muzikale ervaring hadden, gingen de vier Residents gewoon loos op hun synthesizers en tapedecks. Trommelden op allerlei exotische percussie-instrumenten. Bliezen eens op een waldhorn of trokken een xylofoon uit de kast. En daaroverheen klonken dan af en toe zwaar vervormde vocalen. Het leverde muziek op die nergens op leek. Platen als Meet The Residents (1974), Fingerprince (1976), Duck Stab (1978) en Not Available (1978) zijn absoluut niet toegankelijk. Alleen al omdat ze zo rauw, soms zelfs lo-fi klinken. Een elektronische versie van Captain Beefheart, maar dan speelser. Ze veroveren je pas na een aantal draaibeurten. En dan ben je verkocht aan die naïeve avant-garde, tegelijk kinderlijk en tongue-in-chique. Die ook zo onheilspellend en donker kan klinken.

The Residents – Sinister Exaggerator (van Duck Stab)

Eskimo
‘The Album Era’ werd afgesloten met twee toppers. In 1979 verscheen Eskimo, dat bestaat uit The Residents’ impressies van de muziek van een niet bestaand arctisch volkje. In een verzonnen taal, ‘gevonden klanken’ (uiteraard vaak heel ijzig) en allerhande percussies worden de walrusjacht, de geboorte van een kindje, ‘Arctic Hysteria’ en ‘The Festival Of Death’ geschetst. Een onaardse soundtrack bij een heel aards onderwerp: The Residents maakten een statement tegen het wegdrukken van Amerikaanse inheemse culturen. Daarop aansluitend bracht het collectief uit San Francisco in 1980 hun Commercial Album uit. Hierop maakten ze juist pastiches op tv-tunes en reclamedeuntjes, veertig nummers van ongeveer één minuut. Die klinken zeer lachwekkend, omdat ze die vreemde zwalkende Residents-instrumentatie meekregen. En ook hier weer: tegelijkertijd kinderlijk en tongue-in-chique.

‘The Walrus Hunt’ van Eskimo

Beatles?
En dan was er natuurlijk nog een mythisch aspect aan The Residents. Tot op de dag van vandaag is hun identiteit geheim gebleven. De vier heren laten zich consequent fotograferen in smoking, waarboven ze als masker een oogbal dragen. Daarin doen ze nog steeds hun optredens. Die outfit werd hun icoon. En leidde tot veel speculaties. The Residents werd zelfs als zo geniaal gezien, dat men er weleens een geheime voortzetting van The Beatles in vermoedde. De band deed overigens graag mee aan die mythevorming. (Niet voor niks heette hun eerste plaat Meet The Residents, met een hoes waarop de Beatles-portretten werden verminkt.) Inmiddels is er wat informatie uitgelekt. Het is bekend dat The Residents zich in 1972 in San Francisco vestigden, terwijl ze origineel uit Shreveport Louisiana komen. Ook circuleren er namen van de oprichters/kernleden (voor wie het interesseert: Homer Flyn tekent voor zang, teksten en artwork, Hardy Fox voor muziek en geluid).

Na Commercial Album blijven The Residents imponeren met origineel werk. Maar het gekke en spontane is er dan een beetje vanaf. Ze legden zich toe op het vertellen van de Amerikaanse muziekgeschiedenis en voerden werk uit van George Gershwin, James Brown, Elvis Presley, Hank Williams en John Philip Sousa (marsmuziek als ‘Stars And Stripes Forever’). Ze gingen muziektheater maken. En multimediaproducties. (Soms adembenemend mooi, zo moet je de cd-rom Freakshow (1991) eens te pakken zien te krijgen.) Maar muzikaal werd het allemaal steeds minder interessant.

Residents – ‘Constantinople’  live

Residents-stemmetjes
En tegelijkertijd ook niet, zo bewijst The Ughs!. De opnames uit 2007 ademen de sfeer van de jaren zeventig, maar hebben de geluidskwaliteit van heden ten dage. De bouwstenen voor hun theaterstuk zijn weer spontaan, op basis van improvisatie, ontstaan. The Residents klinken weer kinderlijk en enthousiast! De eerste stukken zijn wat industrieel en hebben een ‘urban feel’, met soms klassieke aandoende loopjes. Die staan als een huis. En af en toe zijn er weer die gekke vervormde – o zo typische – Residents-stemmetjes. Net als op Eskimo zingen The Residents in een verzonnen  inheemse taal. Gaandeweg wordt de plaat meer landelijk, met meer akoestische instrumenten (harp, fluit, viool) en opnames van vogeltjes. Dromerige muziek, pastoraal zelfs, maar met ontregelende effecten. Wat zonde dat deze prachtnummers zo overbewerkt werden en naar de achtergrond verdwenen. Weggegooid zijn, feitelijk…

Vergeet gewoon bijna dertig jaar. Dit is het beste werk van The Residents sinds Commercial Album! Heren Residents, mogen we vaker dit soort bouwstenen?

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 18 maart 2010 -- Pop in je moerstaal #1 (3)
• 26 november 2009 -- Wedstrijd in het noorden: Finland – IJsland (1)
• 12 november 2009 -- “I will endure” (0)
• 17 februari 2009 -- Top 9: opmerkelijke covers (4)
• 7 oktober 2008 -- Oasis: Dig Out Your Soul, bigmouths strike again (18)

Buma, de Nederlandse waakhond over de rechten en centjes van de scheppers van het muzikaal erfgoed, heeft wat nieuws bedacht: het belasten van muzikale videobeelden op websites, de zogeheten embedded media. Het voornemen heeft inmiddels niet geheel ten onrechte tot kamervragen geleid. De maatregel zou er op neer kunnen komen dat  iedere postpuber die een filmpje van K3 op zijn Hyve zet jaarlijks een paar honderd euro aan de Buma moet betalen.

Alle maatregelen die tot nu toe zijn genomen om de ingestorte muziekmarkt financieel weer op de been te helpen zijn krampachtige methoden, die voorbij gaan aan de vindingrijkheid van de consument. Een LP konden we zelf thuis niet napersen, maar wel op een cassettebandje zetten. Sinds muziek digitaal is, zit er op het kopiëren ervan geen rem meer. De muziekindustrie en de waakhonden zijn in een kramp geschoten, die maatregelen oplevert die, naar mijn idee, vaak alleen maar averechts werken.

Voorbeeld: Ik zet een filmpje op Youtube over mijn artistieke verrichtingen en kies daar een stemmig achtergrondmuziekje bij. Chris Whitley, wie anders. Een maand geleden krijg ik, terwijl dat filmpje al twee jaar op het web staat, ineens een waarschuwing van Youtube dat de platenmaatschappij van deze artiest een ‘mogelijke schending van rechten’ heeft aangetroffen en ik wellicht binnenkort het verzoek krijg die muziek van mijn filmpje af te halen.

De vergissing zit hierin dat hele volksstammen aan hun liefde voor muziek bouwen door op deze manier met onbekend werk in aanraking te komen.  Chris Whitley, moge hij rusten onder Gods vleugels,  is niet bepaald ‘s werelds best verkopende artiest, het gebruik van zijn muziek in zo’n filmpje kan er best toe leiden dat iemand op zoek gaat naar zijn cd’s en die weer aan anderen laat horen. Er zijn zelfs artiesten die hiermee een hele carrière opbouwen. Platenmaatschappijen en de Buma gaan alleen maar uit van ‘diefstal’ niet van ‘promotie’, dat laatste ook nog eens helemaal gratis!

Onder het mom van goede bedoelingen is al heel wat moois naar God geholpen. In dit geval zijn het de goede bedoelingen van de Buma in de richting van de artiest. Inmiddels is bij veel artiesten zelf, niet alleen in de muziek, allang duidelijk dat het geld verdiend moet worden door zelf weer het kunstje te verkopen en los te komen van een moloch en de goedbedoelende regelneef. Betaald optreden dus, met  de gratis overal verkrijgbare muziek en clips als reclamezuilen. De mensheid de kunst weer eigenhandig door de strot duwen.

Prince koos er voor Youtube te dwingen van al zijn clips het geluid te laten verwijderen. Kochten we daardoor meer cd’s van Prince? Neen! Ik vond het zelfs wel iets onsympathieks hebben. Inmiddels is hij van deze dwaling gelukkig genezen. Als hij in Nederland komt ga ik lekker naar hem kijken.

PS: Mochten er naar aanleiding van de in dit stuk ge-embedde beelden reclamaties van de Buma komen; de hoofdredactie vond het goed!

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 24 december 2009 -- De 25 mooiste kerstnummers (5)
• 18 augustus 2009 -- Michael, nieuw op negen (3)
• 3 augustus 2009 -- Wil de echte Christopher Walken opstaan? (2)
• 19 november 2008 -- Dode helden #1: Chris Whitley (6)

Alpha Protocol
Dit is de eerste Spionage RPG die uitgebracht wordt, en het belooft een hele goede te worden. De makers beloven meer dan 30 uur gameplay (wat best veel is aangezien het gemiddelde tussen de 15 en 20 uur ligt) en er is meer dan 120 uur dialoog in verwerkt. Zoals elk goed spionageverhaal begin je met een simpel lijkende missie die uiteindelijk een onderdeel blijk te zijn van een groot complot. Er zijn heel veel keuzes die gaandeweg het verhaal vormen. Sommige missies bestaan voornamelijk uit dialogen, maar de keuzes die je daarin maakt zijn wel tekenend voor de rest van het spel. Alpha Protocol ziet er vreselijk mooi uit en het uitbrengen van een spionage rpg is nog nooit eerder uitgevoerd. Als rpg liefhebber kan ik dan ook niet wachten tot deze game uitkomt!

Avatar – The Game
Avatar is gebaseerd op de gelijknamige science-fiction film, en toont dan ook – zoals het filmgames betaamt – geen baanbrekende gameplay of graphics. Het valt in de categorie ‘action adventure’ waarbij de nadruk vooral ligt op actie. Je speelt de game in de derde persoon en er wordt veel in geschoten. Bijzonder is dat de game ook met een 3d-bril te spelen is, hetgeen de gameplay een extra dimensie oplevert. Eens in de zoveel jaar probeert een game dit en tot nu toe heeft dit niet tot een doorbraak geleid. Ik ben benieuwd of Avatar het wel gaat lukken.

God Of War 3
Wat kan ik zeggen: God of War is God of War. Bruut, heftig, bloederig, extreem geweldadig, prachtig, zenuwslopend, adrenaline verhogend en een waar orgasme voor de hack and slash gamer. Voor ik het wist zat ik opgefokt een half uur tegenstanders te slopen zonder mij te beseffen hoe snel de tijd ging. Jammer genoeg komt God of War 3 pas uit begin 2010. Dat is nog heeeel lang wachten.

Heavy Rain
Heavy Rain belooft een bijzondere game te worden. Het is voornamelijk een adventure waarin dialogen en het vertellen van een verhaal centraal staan. De graphics zijn schitterend, de sfeer heerlijk duister, maar de besturing is op zijn zachtst gezegd uitdagend te noemen. Het besturen van een figuur is een zware opgave daar het compleet afwijkt van wat we normaal gewend zijn. Het voelt onwennig en onlogisch. De game is wel intrigerend genoeg om daaraan te wíllen wennen, maar of je dat de hele game vol gaat houden durf ik niet te zeggen.

Dead Space – Extraction
Trouwe lezers van mijn reviews weten wel dat ik laaiend enthousiast was over de survival horror game Dead Space. Deze game was te uitgebreid en ingewikkeld voor de Wii, dus daar kwam hij niet voor uit. Maar de makers beloofden ons iets bijzonders. Namelijk een prequeal speciaal ontwikkeld voor de Wii met de naam Extraction. Waar ik mij verheugde op een spannende horror adventure waarbij je de speciale besturing van de Wii moet gebruiken, blijkt Dead Space – Extraction gewoon een ordinaire ‘shooter on rails’ te zijn! Oftewel: lopen doen wij wel voor je. Ga jij maar knallen! Leuk hoor… en de graphics zijn nog eens spuuglelijk ook. Voor mij de grootste teleurstelling van de Gamescom.

Mass Effect 2
Mass Effect 2 is het directe vervolg op Mass Effect en lijkt daar dan ook erg veel op. Maar dit is absoluut niet slecht, want deel één was al schitterend en ook in deel twee is de cinematische vertelling van deze sci-fi rpg weer tot een kunst verheven. De sfeer is geweldig. Vanaf de eerste minuut ben je geintrigeerd door het verhaal en wil je weten wat er allemaal gaat gebeuren. Mass Effect 2 is net als Alpha Protocol een game voor de liefhebber, ook wel hardcore gamer genoemd. Je moet van het rpg genre houden en het niet erg vinden vele uren te steken in een prachtig verhaal.

Alien vs. Predator
De nieuwste Alien vs. Predator game van Sega belooft veel moois. Deze game kent drie facties: De Marines, de Predators en natuurlijk de Aliens. De game kent drie single player campaigns die elk een andere speelstijl opleveren. Zo speel je meer een survival horror shooter als je als Marine speelt, ben je de ultieme jager wanneer je een Predator speelt en een primitieve slachter die alles doet om zich voort te planten als je een Alien speelt. Knap is vooral hoe de Alien speelstijl is uitgevoerd. Je kijkt echt door de ‘ogen’ van de Alien (dit terwijl ze eigenlijk geen ogen hebben) en je slachtoffers kun je net zo afslachten als in de film.

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 4 mei 2010 -- Gerards games van de maand: april (0)
• 13 juli 2009 -- Dertiger in de Virtual Community of: De voorsprong van Jos (16)
• 26 juni 2009 -- Boom Blox Smash Party (1)
• 29 mei 2009 -- X-Men Origins: Wolverine – Uncaged edition (2)
• 20 februari 2009 -- Rocken of Ringen? (6)

Het basisprincipe
Voordat ik nu uitgebreid ga vertellen hoe goed de game is en wat er allemaal leuk is en dat soort zaken, is het wellicht handig om eerst te vertellen wat de bedoeling is van Overlord 2. Zoals gezegd speel je een Sauron look-a-like die het land moet onderwerpen. Dit kun je natuurlijk niet alleen en als een goede Overlord heb je een immer groeiende horde aan kleine demoontjes, genaamd ‘minions’, tot je beschikking. Deze minions zijn er in verschillende kleuren welke staan voor verschillende eigenschappen. Er zijn vier kleuren. De bruine minions zijn de vechtersbazen, de rode zijn zwakker maar kunnen op afstand vuurballen schieten en vuur uitmaken, de groene zijn ook vechters (hoewel niet zo goed als de bruine) maar zijn immuun voor gif en tot slot zijn er de blauwe minions die het zwakst zijn van allemaal, maar wel als enige kunnen zwemmen (de andere minions kunnen uitstekend verdrinken) en dode minions tot leven wekken. Je bestuurt je Overlord met de linker stick van je gamepad en je minions met de rechter stick. Dankzij de verschillende eigenschappen van je minions moet je diverse obstakels in het spel overwinnen zodat het spel ook een behoorlijk puzzelelement kent. Maar het leukste is natuurlijk gewoon om dorpelingen te terroriseren, Elvenbossen in de hens te steken en koddige halfling feestjes ten gronde richten.

Minilord
In deel één werd je als verslagen Overlord door de minions uit de grond getrokken en moest je het land terugnemen van de walgelijke helden die jou ten gronde hadden gericht. In deel 2 pakken de minions het anders aan en gaan ze op zoek naar een levende potentiële kandidaat. Ze vinden in een dorpje de geschikte kandidaat in de vorm van een klein jongetje met vlammende ogen. Natuurlijk wordt dit arme jochie geziekt door de ‘normale’ kinderen en wordt hem het leven behoorlijk zuur gemaakt. Maar daar zijn de minions om hun nieuwe meester te redden. Grappig is dat je het spel dus begint als Minilord en je jezelf dus eerst moet bewijzen. De vijanden zijn nu ook geen ex-helden meer zoals in het voorgaande deel. De vijanden die nu het land regeren zijn niemand minder dan de Romeinen die zo uit de Asterix strips getrokken lijken te zijn.

Meer en beter
Overlord 2 is een klassiek vervolg op zijn duistere voorganger. Oftewel meer en beter. Het spel is grafisch mooier, vooral dankzij de vele animaties. Ook kunnen je minions nu rijden op wolven en spinnen waardoor je lieve duiveltjes over kloven kunnen springen of zelfs over muren kunnen lopen. Je minions verbeteren zichzelf door wapens en andere zaken te vinden en zichzelf hiermee uit te rusten. Zo lopen er minions rond met potten op hun hoofd, zwaarden of andere wapens in de handen en dat soort dingen. Door deze uitrusting stijgen je minions in level waardoor zij sterker worden en dus efficiënter zijn in het uitvoeren van jouw duistere wil. Het is natuurlijk wel verschrikkelijk balen als je ver geavanceerde minions verliest, want hoewel je echt tientallen minions tot je beschikking hebt die je op diverse punten letterlijk uit de grond kunt trekken, is een level 1 minion natuurlijk vele malen minder handig dan een level 5 minion.

Maar gelukkig is er daar je hoofdkwartier, wat deze keer geen toren is – torens zijn zooooo Lord of the Rings – maar een alternatieve dimensie. Met dit nieuwe hoofdkwartier is het mogelijk je gesneuvelde favoriete minions weer terughalen door een deal te maken met de Dood. Zo kun je bijvoorbeeld 10 onervaren minions offeren om die ene level 5 minion weer terug te halen. Er moet immers balans zijn, aldus de Dood. Verder kun je in je hoofdkwartier ook alle dingen die je ook al kon in deel één: nieuwe wapens en uitrusting maken door onder andere minions te offeren, je hoofdkwartier upgraden en mooi maken en een meesteres (of meerdere) in laten trekken. Ook fraai van Overlord 2 is dat deze nu eindelijk standaard een map-functie kent waardoor je enigzins kunt zien waar je loopt en of je überhaupt wel goed loopt. Nu had de PS3 versie van Overlord 1 deze functie ook al, maar de andere versies zoals Xbox 360 en PC niet. Het is wel jammer dat er niet valt in te zoomen op de kaart en dat je jezelf maar moeilijk kan vinden.

Tweedehands humor
Triumph (de makers van Overlord) hadden met hun eerste Overlord game een dikke hit te pakken en ze hebben er dan ook alles aangedaan om Overlord 2 te verbeteren. Helaas geldt ook hier weer dat er op de afdeling ‘humor’ teveel moeite is gedaan. De sadistische minions, die met alle liefde knuffelbare zeehondjes neerknuppelen, zijn nog steeds erg leuk en het is een genot om deze destructieve kereltjes aan het werk te zien, maar de algemene ‘humor’ en ‘leuke filmpjes’ evenals de ingesproken ‘komische dialogen’ zijn helemaal niet grappig. Die zijn eerder irritant, ongeïnspireerd, goedkoop en kinderachtig. En dat is toch zonde. De subtiele humor van het vorige deel is weg. Er druipt nu teveel van af dat het grappig is, net als bij de Ghostbusters game. Het leukste zijn dus de minions zelf maar die kennen we al van deel één.

Dilemma voor newbies
Overlord 2 is op zich een prima game en voor wie houdt van het voorgaande deel en wil genieten van meer van hetzelfde. Ook voor mensen die houden van foute humor is dit spel een aanrader, hoewel de humor in deel één leuker was.  En daar is een interessant dilemma voor degenen die nog helemaal niet bekend zijn met de Overlord games. Ga je meer voor de humor dan raad ik je persoonlijk eerder deel één aan, maar als het gaat om de meerdere mogelijkheden die je hebt dan kun je beter voor deel twee kiezen. Als je twijfelt of de Overlord 2 humor je überhaupt wel ligt, dan kun je natuurlijk ook gewoon even de gratis demo downloaden en spelen.

Overlord 2 is verkrijgbaar voor Playstation 3 (€ 69,99), Xbox 360 (€ 62,99) en PC (€ 49,99). Voor de Nintendo Wii (€ 49,99) en Nintendo DS (€ 39,99) zijn er afwijkende versies beschikbaar.

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 4 mei 2010 -- Gerards games van de maand: april (0)
• 1 april 2010 -- Gerards games van de maand: maart (1)
• 1 maart 2010 -- Gerards games van de maand (4)
• 24 juli 2009 -- Who ya gonna call again? Ghostbusters! (2)
• 22 juni 2009 -- Prototype: Ingewikkelde horror op Manhattan (9)

Als je niet weet wie Christopher Walken is: lees niet verder. Sla jezelf tot bloedens toe en schrijf drieduizend maal Sorry op een Post-It. Sluit jezelf daarna op en bekijk MINIMAAL de volgende rolprenten: The Deer Hunter, The Dead Zone, Pulp Fiction, Nick of Time, Things to do in Denver when you’re dead, Catch me if you can en zijn kleine rol in Wayne’s World. Walken is niet alleen een zeer charismatische acteur met een prachtkop, hij heeft een geweldig gevoel voor humor, kan de ultieme bad guy neerzetten en bovendien stijlvol dansen. Christopher Walken vertegenwoordigt coolness. Punt.

Daarnaast is zijn manier van acteren en vooral de wijze waarop hij spreekt uniek. Niemand praat zoals Christopher Walken. En op You Tube is het een ware sport geworden de man zo goed mogelijk na te doen. De één bakt er niets van, de ander komt verdraaid dichtbij. Hieronder de krenten uit de pap.

Om te beginnen de meester zelf in ‘More cowbell’, een meesterlijke sketch uit Saturday Night Live. Chris als bandmanager Bruce Dickinson. Aangezien deze video erg moeilijk te vinden is op het net (wordt steeds maar weer verwijderd), hier een link naar een stream ervan.

En dan misschien wel de beste imitatie: ‘Cooking with Christopher Walken’:

Hier een bijeenkomst voor Walken imitators, waar de “echte” Walken ook even binnenwandelt:

Een leuke Walken-sketch van Kevin Pollack:

En een hele flauwe (maar leuke). Christopher Walken belt naar een restaurant:

Update: In de talkshow van Jonathan Ross van 30 oktober jl. wordt Walken himself gevraagd naar al deze imitaties. Zie hier zijn reactie (vanaf 4’50”)

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 7 oktober 2009 -- De kunstenaar moet zelf zijn kunstje weer verkopen (4)

Ik twitter niet. Wat voor de 70-plusser mobiel telefoneren is, voor de 60-plusser e-mailen, voor de 50-plusser sms-en en voor de 40-plusser msn-en, is voor mij, de 30-plusser, twitteren.

Ik snap niet waarom dat in godsnaam moet, ‘pff even opruimen’ de ether in zenden, of: ‘zweten mwa lekker héét man’ of: ‘scooter stuk!’ . Ja, ik zeg ‘de ether in zenden’, dat mág dat als je boven de dertig bent.

Ik Hyves ook niet. Heb eveneens geen profiel op Facebook, Schoolbank of aanverwante sociale sites. Ik voel me er niet thuis en het kost me veel te veel tijd. Bovendien doet het enorm on-privé aan en vind ik het te oppervlakkig. Waar men tien jaar geleden liever gewoon een brief schreef dan een boodschap per elektronische post te versturen, zo typ ik liever een uitgebreide mail naar een goede vriend dan dat ik Jan en Alleman laat meegenieten van mijn dagelijkse geneuzel. Allemaal onzinnigheid vind ik het. “Vroeger hadden wij ook geen mobiele telefoon en niemand die hem miste.” … De leeftijd waarop je tegenwoordig hopeloos ouderwets bent, daalt met de minuut. Ik weet het, ik weet het.

Want rationeel realiseer ik me heel goed dat we daar naartoe gaan met zijn allen: virtueel leven. De generaties onder ons doen het al. De hele dag wordt er contact gehouden over grote en kleine dingen via sms, hyves, twitter, msn of andere instrumenten waar ik in mijn ouderwetse versnelling die steeds meer op vertraging begint te lijken nog niet van op de hoogte ben. Men ontmoet elkaar voortdurend, gelijktijdig en even tussendoor, op de verschillende virtuele ontmoetingsplekken, via woorden, beelden of een combinatie daarvan. De realiteit speelt zich steeds minder af in de fysieke wereld; het hele leven wordt virtueler.

Er bestaan virtuele kantoren, virtuele vrienden en virtueel geld. Alles kan in principe gevirtualiseerd worden. We moeten er alleen nog een beetje aan wennen, en dat gaat nu per generatie, niet meer per mens: voor de televisie hadden we decennia de tijd, voor de mobiele telefoon jaren, voor twitter maar een paar maanden. Graag zou ik het live meebeleven, die virtualisering van de wereld. Maar ik kan het alleen op afstand, beschouwend, stukjes schrijvend. Er in mee gaan zou, voor een onervaren, oudnormatieve dertiger als ik, een complete dagtaak zijn. Alleen al alles inhalen zou me jaren van mijn leven kosten, áls het me al zou lukken. Een kind van negen heeft een gigantische voorsprong op mij.

Los van het feit dat dat negenjarige kind handiger is in het hanteren van de informatie- en communicatietechnologie in het algemeen, ontwikkelt het een heel ander mentaal systeem aangaande de werkelijkheid. Voor mij is de werkelijkheid nog altijd geworteld in de fysieke wereld om mij heen en de eventuele concepten die daaruit rechtstreeks te destilleren zijn. Voor een gemiddeld ICT-vaardig kind echter, speelt de werkelijkheid zich op meerdere niveau’s af en… tegelijkertijd. Als het kind – ach laten we het Jos noemen, een fijne degelijke naam, voor het evenwicht – als Jos bijvoorbeeld graag MMORPG’s (massively multiplayer online role playing games) speelt, zal hij onderdeel uitmaken van een virtuele gemeenschap met vele duizenden anderen, zich bewegend in een virtuele wereld die misschien Middeleeuws of juist futuristisch aandoet. Ondertussen twittert Jos de hele dag heen en weer met vrienden en familie, zodat ze continu van elkaars bewegingen op de hoogte zijn, zonder zich fysiek bij elkaar in de buurt te hoeven bevinden. Via zijn telefoon-met-internet loopt hij de hele nacht te geinen met zijn beste vriend Junichiro, een Japans ventje dat anderhalf jaar jonger is dan Jos, maar dat weet te compenseren met zijn onnavolgbare gevoel voor humor. Verder heeft Jos vriendjes en vriendinnetjes op verschillende sociale pagina’s waar hij een aantal profielen aangemaakt heeft, waarvan drie onder pseudoniem. Tot slot is hij als langbenige zakenvrouw een lucratief handeltje begonnen in Second Life. Ook voetbalt Jos bij de C-tjes van V.C. Emergo te Vaalbeek.

Jos’ sociale leven speelt zich, het voetbalveld daargelaten, voornamelijk virtueel af. Althans, zo noem ik, de dertiger, het. Aangezien ik gewend ben een gesprek te voeren terwijl je in elkaars fysieke nabijheid verkeert, al dan niet onder bijkomstige aangename omstandigheden zoals een lekker bord eten, typeer ik de contacten van Jos als vluchtig en oppervlakkig en misschien zelfs onecht. Maar dat zal aan mij liggen. Laatst heb ik de legendarische powerpoint-presentatie over de kracht van twitter van twittergoeroe Erwin Blom bekeken. Waar het begon als een ook voor mij eventueel interessant uitprobeersel, was ik aan het eind van de 65 sheets totaal verveeld. En dat lag niet aan Erwin, maar aan mij!

Hij noemt Twitter een kroeg en inderdaad, vaak verveel ik me te pletter in een kroeg. Want behalve in de enerverende nachten met mijn allerbeste vrienden, is het toch meestal gewoon een hoop slap gelul op een stokje. Ik vind speculeren over de R in Peter R. de Vries nou eenmaal zo ongeveer de meest oninteressante bezigheid die er bestaat. En dat iemand ’s nachts ladderzat in de goot staat te kotsen, hoef ik ook niet te weten, tenzij ik het zelf ben (waarbij ik me best kan voorstellen dat ik dat op zo’n moment aan mezelf zou gaan twitteren, met één oog dichtgeknepen zodat in ieder geval dan toch de letters weer met zichzelf samenvallen). En de informatie dat een mij volslagen onbekende zich stierlijk verveelt, noem ik ruis. En ik heb een hekel aan ruis. En aan gedoe. Aan gedoe nog het meest, maar aan ruis ook. Hartgrondig.

Voor Jos is het geen ruis. Voor Jos is het de normale, dagelijkse stroom van te verwerken impulsen. Ik persoonlijk trek de combinatie van het ‘hier’ en het ‘nu’ over het algemeen nog maar net; Jos daarentegen leeft in meerdere hiers en meerdere nu’s en kan dat allemaal prima aan. Hij heeft een realiteitsbeleving die abstracter en meer conceptueel is dan ik, al is hij nog maar negen. Fysiek dan. In zijn MMORPG is hij 104 aardjaren, samen met Junichiro is hij 16,5 en op de meeste van zijn profielen is hij minstens 11. Ik word 33. Niet verdervertwitteren.

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 16 januari 2009 -- Hoe ga ik aan de slag met Twitter? (11)
• 6 juni 2009 -- Youp van ‘t Hek is echt! (1)
• 26 mei 2009 -- Dandyraffe #2 (1)
• 5 maart 2009 -- Internet is watching you (3)
• 21 augustus 2009 -- Impressies Gamescom (0)

Verwend digitaal broekie
En waar kan dat beter dan op een spelcomputer? De Wii bijvoorbeeld. Dit klinkt misschien als de redenatie van een broekie die digitaal verpest is, maar denk er maar eens over na. Mooie bouwwerken maken om ze vervolgens weer te slopen en de blokken in het rond te laten vliegen zonder dat je op het eind de rotzooi hoeft op te ruimen. De droom van elk (groot) kind zeg ik je. Of neem Jenga. De verliezer mocht altijd opruimen. Zelfs als hij die pokketoren ook had opgezet. Al deze problemen zijn nu voorbij dankzij Boom Blox Smash Party.

Opvolger
Smash Party is de opvolger van de eerste Boom Blox game. Een game die met veel bombarie werd aangekondigd omdat deze van Steven Spielberg afkomstig zou zijn en ook op Smash Party prijkt weer trots zijn naam. Of hij daadwerkelijk heeft meegewerkt of alleen maar een smak geld ontvangen heeft om zijn naam er op te plakken zullen we nooit te weten komen, maar eigenlijk doet dat er ook niet toe. Boom Blox Smash Party is namelijk een heerlijke blokkengame waarop je helemaal los kan gaan.

Concept
Het concept van Boom Blox is simpel en briljant. Boom Blox draait namelijk om blokken en alles wat daar mee te maken heeft. Zo kun je blokkenbouwwerken omvergooien met ballen, een spelletje spelen wat sterk lijkt op Jenga, blokken kapot schieten en nog veel meer. En dit allemaal met je Wii-mote, de controller waarbij het niet zozeer gaat om knoppen drukken maar om de fysieke bewegingen die je zelf maakt. Om de boel nog vrolijker te maken worden er diverse koddige beestjes in blokvorm bij gegooid die de verschillende spelletjes opfleuren met hun aanwezigheid. Verder zijn er nog speciale blokken aanwezig die voor extra verwoestende en strategische effecten zorgen. Zo zijn er de ‘Bom-blokken’ die exploderen wanneer je ze raakt en de paarse blokken die spontaan verdwijnen wanneer ze kennis maken met de bal. Een goed gemikte bal op zo’n blok kan een compleet bouwwerk doen instorten. Nieuw in Smash Party zijn de ‘virus-blokken’. Deze kunnen andere blokken besmetten wanneer ze vallen en elk besmet blok verdwijnt dan spontaan, met zeer desastreuze gevolgen voor het bouwwerk kan ik je zeggen.

Verschillen
Ok, dus Boom Blox Smash Party is de opvolger van Boom Blox. Is het dan niet slimmer om lekker deel één voor een zacht prijsje te scoren? Ja, dit kan op zich maar ik raad het je niet aan. Want hoewel het concept hetzelfde is als zijn voorganger zijn er wel degelijk aanmerkelijke verschillen. Zo heeft Smash Party aanzienlijk minder bugs – bij Boom Blox 1 word je er af en toe echt ziek van -, is de zwaartekracht sterk verbeterd, zijn er veel meer verschillende blokken waaronder ook wigjes en zijn er veel meer koddige karakters, levels en spelvarianten in de game aanwezig. Een andere grote plus is dat je extra levels kunt maken en in tegenstelling tot deel 1 kan delen via internet. Zo kun je dus extra levels downloaden wanneer je alle levels wel gezien hebt. Het is dan wel weer slordig dat de gedownloade levels niet gelokaliseerd zijn, zodat je dus met een mengelmoes van Nederlands en Engels te maken krijgt. Boom Blox Smash Party is namelijk volledig Nederlandstalig en dan is de spontane Engelse taal wel wat slordig, maar niet dramatisch.

Elkaar opblazen
Na Smash Party zul je Boom Blox 1 waarschijnlijk nooit meer aanraken, hoewel daarin de muziek weer wel gewoonweg geniaal was. Dat is dan weer minder in deel 2. Maar Smash Party maakt dit helemaal goed met de ‘Tegen elkaar modus’ waarin je elkaars piratenschip of ruimteschip naar de Filistijnen kan schieten. Je bent bemand met twee kanonnen en mag vervolgens helemaal los gaan op de schepen van je tegenstanders waarbij tactische schoten natuurlijk belangrijk zijn. Zo kan een kanon van de tegenstander een stuk onhandiger worden als het blok eronder wordt vernietigd. Ik noemde net ook de term ruimteschip, en hierin is de zwaartekracht natuurlijk compleet anders en is het lastiger de rondzwevende blokken van je tegenstander(s) allemaal te vernietigen. Behalve tegen elkaar spelen, kun je ook in teamverband met elkaar spelen en bijvoorbeeld een toren bouwen, maar het is eigenlijk veel leuker om elkaar dwars te zitten en dingen kapot te gooien. Er is nog veel meer dat Smash Party vele malen beter maakt dan zijn voorganger. Er zijn wel 400 verschillende levels waarop je je uit kan leven en dan zijn de gratis downloads nog niet meegeregekend!

Partygame
Net als in Boom Blox 1, is het ook mogelijk om in je uppie te spelen maar de nadruk ligt toch echt op het samenspelen. Boom Blox Smash Party is een echte partygame. Je kan het spel met maximaal vier spelers tegelijk spelen (mits je vier Wii-remotes hebt) en dat staat garant voor een avondje dikke pret. Boom Blox in je eentje te spelen is eigenlijk alleen leuk voor kinderen, maar waar er bij Boom Blox 1 nog met grappige filmpjes en verhaaltjes gewerkt werd, hebben ze bij Smash Party de verhaaltjes maar achterwege gelaten en de filmpjes zijn ook minder grappig. Dat is wel jammer maar een kind zal zich er waarschijnlijk niet aan storen.

Naaistreek
Zoals gezegd kent Boom Blox Smash Party veel minder bugs. We zijn er geen één tegengekomen in het spel. Wel zijn we gestuit op een gat in het spelregelsysteem waarmee je je tegenstander een echte Oudhollandse naaistreek kan leveren. Bij het onderdeel waarbij je blokken moet omkegelen krijgt de speler die het laatste gegooid heeft alle punten van de blokken die zijn omgevallen. Dit klinkt op zich logisch, maar soms wankelen de bouwwerken nog wat na en vallen ze langzaam om terwijl de volgende speler al aan de beurt is. Als de boel dan omvalt, behoren de punten dus toe aan de speler die gezorgd heeft voor deze wankele positie. Maar als de volgende speler de toren ziet vallen, kan hij heel snel een blokje wegtikken waardoor hij volgens de computer opeens de laatste speler is die gegooid heeft. Het resultaat: De punten van de omgevallen toren gaan naar die speler, en niet de speler die het instorten van het bouwwerk in gang heeft gezet. Met nette afspraken is hier wel omheen te werken, maar het blijft een beetje suf van het spel natuurlijk.

Spelen met blokken is leuk!
Na Boom Blox Smash Party gespeeld te hebben moet ik concluderen dat spelen met blokken nog steeds superleuk is en dat ik het alleen nog maar op de Wii wil spelen en niet meer ouderwets met echte blokken. Dat scheelt namelijk een hoop opruimen! Iedereen die houdt van gezellig met z’n allen gamen op de bank, kan ik Boom Blox Smash Party van harte aanbevelen! Ook aan degenen die deel één al hebben.

Boom Blox Smash Party is alleen verkrijgbaar voor de Wii en kost € 39,95
boomblox.ea.com

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 30 november 2009 -- Olympische Winterspelen kunnen best leuk zijn (0)
• 21 augustus 2009 -- Impressies Gamescom (0)
• 13 juli 2009 -- Dertiger in de Virtual Community of: De voorsprong van Jos (16)
• 17 april 2009 -- Onechanbara Bikini Samurai Squad: niet sexy! (0)
• 20 februari 2009 -- Rocken of Ringen? (6)

Niet zo raar, want het is een interessant medium. Internetcriticus en auteur Andrew Keen noemde het zelfs de toekomst van het internet. De opvolger van Web 2.0. En het zou best eens waar kunnen zijn. Nieuws volg je tegenwoordig via Twitter. Het is “microbloggen”, een alternatieve vorm van een RSS feed of een nieuwsbrief; je volgt diensten wanneer en waar jij wilt. Met vrienden, collega’s en familie onderhoud je dagelijks contact en via followers blijf je op de hoogte van de laatste nieuwtjes, vind je antwoord op je vragen en deel je links, wetenswaardigheden en passies.

Ook de sterren twitteren. Model en vrouw-van-David-Bowie Iman twittert. Britney Spears twittert. Stephen Fry is een fanatiek en komisch twitteraar. En zelfs Obama (nou ja, zijn mannetjes) twittert. De kaaskoppen zijn ook flink vertegenwoordigd. Berucht is natuurlijk de tweet van Maxime Verhagen die een foto van een vergadering publiceerde op Twitter. Dat kon niet. Maar ook Erben Wennemars twittert, Catherine Keyl twittert, Kluun en Ronald Giphart twitteren.

En Youp van ‘t Hek twittert.

Althans, dat gelooft niet iedereen. Er zijn dan ook ongelovigen op Twitter. Niet vreemd overigens, want er zijn veel nepaccounts. Afgelopen donderdag nog was de fake account van NOS journaliste Marieke de Vries in opspraak; die zou beweren op de PVV gestemd te hebben. Ikzelf ben ervan overtuigd dat Youp het wél is. En als je een beetje nadenkt is dat ook niet zo moeilijk te achterhalen.

Nu moet je weten dat ik een Youp liefhebber ben. Als kind al zette ik zijn cabaretprogramma’s op cassettebandje en luisterde deze avondenlang af op mijn Walkman. Heerlijk voor het slapen. Zijn oude shows Hond op het ijs, Man Vermist en Alles of nooit kan ik dan ook nog altijd in zijn geheel meedreunen. Zijn cynische humor spreekt me aan en ondanks zijn grachtengordel-attitude trek ik Youp wel.
Ik heb dan ook nimmer getwijfeld aan de authenticiteit van zijn Twitteraccount. De schrijfstijl, humor, spitsvondigheid is typisch Youp.

En zijn tweets zijn ook nog eens razendknap. Want zoals bekend heb je voor een bericht via Twitter slechts 140 tekens ter beschikking en Youp vult deze bijna altijd exact. Het zijn perfect doordachte grapjes die buitengewoon knap in 140 tekens zijn gepropt. Dat moet je kunnen! En ze zijn ook nog eens grappig:

Voor diegenen die nog steeds niet zijn overtuigd dat @youpvanthek de échte Youp van ‘t Hek is, moet zijn laatste column in de NRC maar eens lezen, Dalai Lamaar. Het is een opeenstapeling van alle tweets die hij de afgelopen dagen twitterde. Dezelfde grapjes, dezelfde bewoordingen, dezelfde conclusies.

Verwarring over authenticiteit Youp van ‘t Hek op Twitter. Misschien wel de beste grap.

Groet,
@mennomail

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 16 januari 2009 -- Hoe ga ik aan de slag met Twitter? (11)
• 13 juli 2009 -- Dertiger in de Virtual Community of: De voorsprong van Jos (16)
• 5 maart 2009 -- Internet is watching you (3)
• 19 mei 2010 -- Goedkoop (1)
• 22 september 2009 -- Roberts stijltips: Murray’s Superior Hairdressing Pomade (1)

Toffler was – en hij schijnt dat nog steeds te zijn – een trendwatcher in het kwadraat. Futuroloog, zelfs. In 1980 schreef hij The Third Wave, waarvan ik dus de audiovisuele weergave bezag. Dat gebeurde via een ouderwetse voorbespeelde videocassette, die ik ooit als afgeschreven exemplaar bij De Videokeizer kocht, maar nooit durfde te bekijken. Ineens kwam het er van. En anders staat ie daar maar, de videorecorder.

 Bijzonder wel, die film, al was het alleen al vanwege de schitterende graphics, die associaties opriepen met de animaties die in Monthy Python’s Flying Circus te zien zijn. Toffler zelf vertelt, daarbij indringend in de camera kijkend, het verhaal van de drie golven der mensheid: de eerste golf waren de stakkers die met knoestige instrumenten in dor land stonden te hakken, de tweede golf de industriële mens die in massa produceert. De derde golf die ons overspoelt is – natuurlijk – de informatie- en communicatietechnologie.

Het is op zijn minst interessant om te zien wat een futuroloog in 1980,bijna 30 jaar geleden dus, te melden heeft over datgene waar wij nu midden in zitten. Toffler baseert zich hierbij op een aantal ontwikkelingen die op dat moment actueel waren, zoals de ontwikkeling van de pc. Deze werd, afgaand op de beelden uit The Third Wave, nog uitsluitend bediend door op uit boomstammen samengestelde bureaustoelen gezeten kluizenaars met baarden en brillen, die ook bij het uitdelen van overige lichaamsbeharing haantje de voorste waren.  Het koppelen van computers tot netwerken is iets dat volgens Toffler van grote invloed zal zijn. De ‘tweeweg-tv’ voorspelt hij. Het wereldomspannende www noemt hij niet als zodanig, maar hij voorziet wel een mondiale communicatie via computers en satellieten. Ook verwacht hij dat mensen via een beeldscherm de kenmerken van de door hen gewenste kleding uitzoeken, waarna machines deze geheel naar de individuele smaak van de consument in elkaar zullen naaien.

Kippenvelmomentje: Toffler op een berg zand en puin, met op de achtergrond de Twin Towers. De futuroloog poogt hier te determineren wat toekomstige archeologen zullen vinden wanneer ze onze beschaving opgraven. De revolver, een van de eerste in serie geproduceerde hebbedingetjes, zal volgens de koffiedikkijker stof tot nadenken geven.

De conclusies van Toffler zijn niet iets om van achterover te vallen. Hij verwacht dat ‘straks’ vanwege de verregaande individualisering alle mensen op de wereld tot een minderheid zullen behoren, minderheden die wel allemaal gehoord moeten worden. Er moeten dus nieuwe grondwetten en nieuwe democratische stelsels komen, afgestemd op al die minderheden. Want de huidige stelsels zijn gemaakt door de mensen uit de Tweede Golf. Hoe dat moet en hoe die nieuwe stelsels er moeten uitzien, dat zegt de Grote Ziener niet. Dat kunnen wij van de Derde Golf mooi zelf uitzoeken. Bedankt, Toffler! Echt Tof! En de groeten thuis!

Paolo Nutini? Paolo Nutini! De Schotse bard die ons nog niet eens zo lang geleden verraste met zijn pracht-cd These Streets en een krankzinnige wereldtoernee, die heeft gisteren of eergisteren een nieuwe cd uitgebracht. En die is episch, lyrisch, lief, hartveroverend en nog zo wat. Sunny Side Up is de optimistische titel, al gaat dat over gebakken eieren. Zong Nutini op zijn eerste cd nog beschaafd Engels; op de nieuwste durft hij zijn Schotse accent te laten horen en zingt hij, zoals hij dat live ook doet, als een vent van tachtig die zijn gebit in het glas op de wastafel heeft laten staan. Kijkt! Luistert!

Random Posts

Fairlight
Thomas Dolby heeft vier platen gemaakt. De eerste twee briljant, de laatste twee goed. Dolby verdiende begin jaren ’80 goed geld als studiomuzikant bij bands als Def Leppard en Foreigner (het synthesizerwerk op hun hit ‘Waiting for a girl like you’ is bijvoorbeeld van zijn hand). En met dat geld bouwde hij zijn eigen studio annex elektronisch laboratorium. Daar nam hij The golden age of wireless op, met daarop het nummer ‘She blinded me with science’. En dat werd zo’n grote hit in Amerika, dat Thomas Dolby een van de eersten was die zichzelf een fairlight kon aanschaffen: een supersonische sampler avant la lettre, zeg maar, in die tijd goed voor de prijs van een flinke vrijstaande woning in Het Gooi. Die fairlight zorgde er weer voor dat The flat earth zo’n hemels geluid kreeg.

Vaag apparaat
Ten tijde van The golden age of wireless was Dolby niet alleen in het bezit van een eigen laboratorium, hij presenteerde zich ook als een geflipte professor. Hij vernoemde zich naar het beroemde ruisonderdrukkingssysteem voor cassettes. Op de hoes knutselt hij als een chirurg aan een vaag apparaat met veel buizen en knopjes. En hij zingt over duikboten (‘One of our submarines is missing’), vliegtuigen (‘Flying north’), windenergie (‘Windpower’) en radio (het mooiste nummer van de plaat is ‘Airwaves’).

Popliedjes
The golden age of wireless is briljant omdat de plaat – ondanks imago, onderwerpen en elektronica – nergens koud klinkt. Integendeel: Thomas Dolby is vaak erg melancholisch. Luister maar naar ‘Airwaves’, ‘Cloudburst at Shingle Street’ of ‘Leipzig’ (zijn eerste single, die oorspronkelijk niet op de plaat stond, maar straks wel op de rerelease). En bovendien is Dolby niet alleen een geluidstovenaar, maar vooral ook een vakman in het schrijven van intelligente popliedjes met deuntjes die je hoofd niet snel verlaten.

Cloudburst at Shingle Street

Tegendraads
Deze twee eigenschappen worden uitgekristalliseerd op The flat earth, waarop Thomas Dolby zijn imago als mad scientist heeft neergelegd. De plaat begint spannend met een gesamplede baslijn gecombineerd met het geluid van een typemachine. Het nummer ‘Dissidents’ gaat over een Russische schrijver op de vlucht. Nogal een Koude Oorlog-tekst: “Check it – verify it / It’s all here in writing, down in writing! / At the hands of the press / And in the eyes of the government / I fell from grace / I too became a dissident”. Tegendraads op een andere manier is Thomas Dolby in het titelnummer, dat daarop volgt. Tussen de elektronische woodblocks en koeienbellen bezingt hij de platte aarde: “The earth can be any shape you want it / Any shape at all / Dark and cold or bright and warm / Long or thin or small / But it’s home and all I ever had / And maybe why for me the earth is flat”.

Andere hoogtepunten zijn het filmische ‘Mulu the rain forest’, de ADHD-funk van ‘Hyperactive’ en het enige nummer waarvan iedereen in Nederland Thomas Dolby kent: ‘I scare myself’. (Ironisch genoeg is dat nou juist het enige dat Dolby niet zelf heeft geschreven. Het is een cover van een obscuur nummer van een even obscure band: Dan Hicks and his Hot Licks.)

Mulu the rain forest

Bedrijven starten
Na 1984 volgen nog het iets te jolige Aliens ate my Buick (1988) en het subtiele maar een beetje gezichtsloze Astronauts & heretics (1992). En dan wordt het stil rondom Thomas Dolby. Althans: hij brengt niks uit. In plaats daarvan start hij bedrijven. In 1993 ziet Headspace het licht, dat software maakt voor muzikanten om geluidsbestanden via internet heen en weer te voetballen. Daarvoor is een Beatnik Plug-In nodig, gemaakt door een tweede bedrijf van Dolby. En vervolgens stapt hij in de wereld die ringtones heet, eerst met Beatnik en later met een bedrijfje dat RetroRingtones heet.

Sole inhabitant
Maar in 2006 gaat het weer kriebelen. Thomas Dolby doet een reeks concerten, onder de titel The sole inhabitant tour. Hij staat weer als een maffe professor op het podium, zich suf te samplen tussen een batterij vage apparaten. En de magie is er weer! Dolby speelt vooral werk van zijn eerste twee platen, maar ook nieuwe nummers. Drie daarvan zullen zeker op zijn nieuwe album komen: ‘Jealous thing’, een nummer met de prachtige titel ‘Your karma hit my dogma’ en een cover van The Special AKA ‘What I like most about you is your girlfriend’. Verder is er eigenlijk nog niks over de nieuwe plaat bekend, behalve dat Mark Knopfler ergens een gitaarsolo speelt (maar of dat nou een pré is?).

We wachten af, en tot die tijd gaan we ons vermaken met The golden age of wireless en The flat earth.

Random Posts

Lange Historie
Resident Evil 5 kent een lange geschiedenis. Want hoewel het versienummer lijkt te aan te geven dat dit de vijfde game is, is deze game eigenlijk al nummer zestien (Ja, je leest het goed). Nu moet er wel gezegd worden dat niet al die zestien games even goed zijn. Maar minimaal de helft is toch wel zeker de moeite van het spelen, of beter gezegd het ervaren, waard. Verder kent de verhaallijn van Resident Evil ook een lange historie. De ellende begon namelijk al in de jaren vijftig. Om deze geschiedenis helemaal uit te schrijven in deze recensie is onbegonnen werk, maar gelukkig is daar het internet: nieuwsgierigen checken dit artikel. Je kunt ook gewoon Resident Evil 5 kopen, want daar staat de historie in diverse dossiers beschreven, die je onder de extra’s kunt vinden.

Minder adventure, meer actie
Tot Resident Evil 4 waren de games voornamelijk adventure georiënteerd met relatief lichte actie-elementen. Je doolde door een waanzinnig groot huis of een ondergronds laboratorium waar je diverse puzzels moest oplossen. Vanaf deel 4 is het roer omgegooid en kwam de nadruk meer op de actie te liggen. Je kijkt mee over de schouder van de held en de camera is bestuurbaar. De spanning ligt meer op het jezelf staande houden tegenover veel doorgedraaide vijanden, en minder op de suspense en schrikeffecten zoals in de voorgaande delen. Deel 5 zet deze trend voort en de gameplay verschilt dus weinig met die van deel 4. Verwacht daarom zeer weinig puzzels, maar des te meer zenuwslopende actievolle gevechten tegen een overmacht van vijanden.

Op naar Afrika!
In Resident Evil 5 speel je weer eens de oorspronkelijke held van de reeks: Chris Redfield. Chris is een speciaal agent van de BSAA die zich bezighoudt met het bestrijden van biologische wapens verspreiding. Nu het bedrijf ‘Umbrella’ – de schurkenorganisatie van de eerdere delen – is opgeheven, heeft de BSAA zijn handen vol. De viruskennis van Umbrella is namelijk verspreid over heel de wereld en op de zwarte markt terechtgekomen. Hierdoor hebben  terroristen toegang tot diverse gevaarlijke virussen. En zo belandt Chris op een dag in donker Afrika.

Racistisch?
Natuurlijk breekt al snel de pleuris uit en is een groot deel van de inheemse bevolking blootgesteld aan het Las Plagas virus. Hierdoor zijn ze gewelddadige, hersenloze gevechtmachines geworden, oftewel Zombies on Speed. Er zit dan ook niks anders op dan jezelf met grof geweld te verdedigen tegen deze maniakken. Er is enige commotie geweest om dit Resident Evil deel, omdat 90 procent van je tegenstanders negers zijn. Mij lijkt dit nogal logisch aangezien het verhaal zich afspeelt in donker Afrika, maar van de politiek correcte medemens mag je kennelijk alleen maar in spelletjes schieten op blanken, nazi’s en terroristen. Gelukkig heeft Capcom zich niks van die kritiek aangetrokken.

Massa’s negers!
Echter moet ik wel eerlijk toegeven dat ik in het heetst van de strijd wel diverse politiek incorrecte opmerkingen heb gemaakt want de gekleurde zombies komen in grote getale op jou en je partner (daarover later meer) af. Zo is er een scène waarin je een compleet inboorlingendorp op je nek krijgt. Alle kogels op en nog zeker tien boze gemuteerde Afrikanen achter je aan: dat is geen pretje, kan ik je zeggen. Wat dat betreft houdt Resident Evil 5 je op het puntje van je stoel en dat hebben de jongens van Capcom toch maar mooi voor elkaar gekregen.

Dom wicht
Zoals ik al liet vallen heb je in Resident Evil 5 een partner. Ze heet Sheeva en vecht actief met je mee tegen de hordes moordlustige zombies. Dit is een nieuw element in de reeks en ondanks dat Sheeva regelmatig een impulsief dom wicht is, werkt het in de game redelijk goed. Het is alleen jammer dat Sheeva niet echt zuinig met haar ammunitie en medicijnen omspringt. Aan de andere kant kan ze net als Chris ook spullen dragen en dat is bijzonder handig. Je kunt spullen die je vindt door Chris laten oppakken of Sheeva opdracht geven het op te pakken. Ook helpt ze je uit de brand als je op het punt staat het loodje te leggen of wordt vastgehouden door een vijand.

Gelukkig is er een methode om Sheeva slimmer te laten worden. Je kunt Resident Evil 5 namelijk met z’n tweeën spelen! Dit kan zowel via internet als ter plaatse met z’n tweeën op de bank. De meeste co-op actiegames werken met een split-screen methode waardoor ieder speelt in een smalle brede strook. Bij Resident Evil 5 hebben ze dat anders aangepakt. In plaats van het hele scherm te gebruiken speelt iedere speler in een rechthoekig venster. Hoewel dit misschien onhandig klinkt omdat vensters nu eenmaal kleiner zijn, speelt dit vele malen fijner dan de traditionele split-screen methode. Het samen strijden tegen de massa’s vijanden is ontzettend gaaf en je wordt ook gedwongen met elkaar samen te werken. Erg tof!

Wapens kopen en upgraden
In Resident Evil 5 vind je regelmatig schatten en goud. Dit is handig want hiermee kun je tussen de levels door nieuwe wapens kopen en bestaande wapens opwaarderen. Zo kun je bijvoorbeeld je shotgun meer kogels laten huizen en de vuurkracht vergroten. Wel is het jammer dat er niet goed verklaard wordt hoe Chris opeens aan zijn nieuwe speelgoed komt. In deel 4 had je nog een handelaar waar je naartoe moest om nieuwe wapens te kopen en op te waarderen. Dit principe is in deel 5 volledig losgelaten. Ik weet dat dit wellicht mierenneuken is, maar voor een spel waarbij verhaal en realistische angst een belangrijke rol spelen, vind ik dat je niet zomaar uit het niets in de rimboe een fonkelnieuwe Uzi kan hebben. Aan de andere kant ben ik wel hartstikke blij met die Uzi als er weer hordes doorgedraaide Bosjesmannen op mij af rennen.

Maar toch…
Het moge duidelijk zijn dat ik Resident Evil 5 een waanzinnige game vind. De graphics zijn in één woord fantastisch en ook de sfeer is op en top Resident Evil. Maar toch zitten mij er een aantal dingen niet helemaal lekker. Zo heb ik de reeks vroeger leren kennen als een survival-horror-adventuregame. De sfeer was beklemmend en de diverse schrikeffecten hebben mij minimaal 10 jaar van mijn leven gekost. Hoewel de actievolle aanpak van deel 4 en 5 zeker voor meer spanning zorgen, is het ook veel minder eng geworden. Het is nog steeds horror en dankzij de vele vijanden is ook ‘survival’ nog van toepassing, maar schrikken doe ik niet meer van Resident Evil. Concurrent Silent Hill en ook de op Eeuwig Weekend besproken game Dead Space is wat dat betreft vele malen enger. Resident Evil 5 is gruwelijk, 18+, gewelddadig en spannend, maar je zal er geen nachtmerries aan overhouden. En dat vind ik toch wel jammer.

Making of DVD
Bij de Collector’s Edition is een ‘Making of DVD’ meegeleverd. Dit is natuurlijk een leuke extra, maar waarom krijg ik die film in vredesnaam op een DVD als het een game is voor de Playstation 3, een Console die zijn games leest vanaf Blu-Ray schijven en die zelf ook moeiteloos Blu-Ray films afspeelt? Het antwoord is natuurlijk: geld. Dezelfde DVD zit namelijk ook bij de Xbox 360 Collector’s Edition. Maar toch vind ik dit een rare keuze.

Ondanks dat ik behoorlijk zeik op bepaalde kleine minpunten van de game, ben ik laaiend enthousiast over dit nieuwste deel in de Resident Evil-reeks. Nu helpt het ongetwijfeld dat ik een groot fan ben, maar Resident Evil 5 is absoluut een kwaliteitsgame waar je U tegen zegt! Iedereen die van spannende games houdt – en 18 jaar of ouder is – kan ik Resident Evil 5 van harte aanbevelen. Het is een spanningstrip die je niet loslaat tot je de game uitgespeeld hebt. En dan komen de extra’s.

De beste Resident Evil-games op een rij
Voor wie nieuw is in de reeks en graag de verhaallijn van het relevante begin af mee wil maken, geef ik je nu een overzicht van de games die je in ieder geval gespeeld moet hebben. In chronologische volgorde:
Resident Evil 0 op de Nintendo Gamecube;
Resident Evil 1 op de Gamecube (remake) of Playstation 1 of Nintendo DS; 
Resident Evil 2 op de Playstation 1 of Gamecube;
Resident Evil 3 op de Playstation 1 of Dreamcast;
Resident Evil – Code Veronica op de Dreamcast, Playstation 2 of Gamecube;
Resident Evil – The Umbrella Chronicles (is een shooter) op de Nintendo Wii;
Resident Evil 4 op de Gamecube, Playstation 2, Wii of PC;
Resident Evil 5 op de Xbox 360, Playstation 3 of PC.

Let op. Kennis van de voorgaande games is niet noodzakelijk. Elke genoemde titel staat op zichzelf (hoewel Resident Evil 2 en Code Veronica wel heel nauw op elkaar aansluiten).

Resident Evil 5 is verkrijgbaar voor Playstation 3 en Xbox 360 (€69,99)
Een PC versie verschijnt later dit jaar.

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 20 april 2010 -- Night of Terror 2010: HOERRRRRRRRRRR (5)
• 28 september 2009 -- Franse horror opnieuw uitgebracht (0)
• 5 juni 2009 -- Dead Set: Big Brother is NOT watching (1)
• 23 april 2009 -- Imagine 2009 (8)
• 17 april 2009 -- Onechanbara Bikini Samurai Squad: niet sexy! (0)

Ook zeer recentelijk kwam Google met Latitude op de proppen. Middels deze functionaliteit is het mogelijk om in Google Maps je locatie te delen met vrienden en familie. Via gsm-masten, wifi punten en GPS. Google heeft hiermee de een-na-laatste stap afgerond om werkelijk alles van jou te weten te komen. Zo scannen ze je Gmail al af om je met persoonsgerichte advertenties te kunnen spammen en houden ze reeds nauwkeurig je zoekgeschiedenis in de smiezen. Wist je niet? Klik op google.nl dan maar eens rechtsboven op ‘Mijn account’ en vervolgens op ‘Webgeschiedenis’.
En nu weten ze dus ook je locatie. En nee, natuurlijk geef je je mobiele nummer en Latitude-toegang niet zomaar aan Jan en alleman, maar geef toe, de kans is aanwezig dat je mobiel in bezit komt van derden. Of dat je bijvoorbeeld een telefoon koopt (of krijgt van je baas) waarop Latitude reeds aanstaat zonder dat je het weet.

Door Bob Englehart

Eigenlijk verbaast ‘t me ook helemaal niets. Natuurlijk kan Google of elke overheidsinstantie (of zijn dat dezelfden?) inzicht krijgen in jouw internetgebruik. En dat doen ze natuurlijk ook allang. Probleem is echter dat ze wettelijk nog niet alles mogen. Et voila, daar is de laatste stap. Even nog wat wetten erdoor drukken die de privacy stapje voor stapje ondergeschikt maken. En wat helemaal grappig is: mensen werken zelf al mee door een “coole” gadget als Latitude te activeren, waarmee je eigenlijk zegt: ‘Alsjeblieft, hier is mijn locatie. Doe ermee wat je wilt’. En dat in combinatie met ons geschaduwde internetgebruik, geregistreerde aankopen (via creditcard of pinpas) en een camera op elke straathoek is de Orwelliaanse toekomstvisie gerealiseerd.

Misschien overdrijf ik hoor. Zou best kunnen. Maar hoe leuk sommige diensten ook zijn, ik vind het soms gewoon een beetje eng. Werkelijk enig om te zien dat Pietje momenteel van Groningen naar Stadskanaal snort en Bepje nu in Zimbabwe vertoeft (Google Latitude). Dolletjes om te zien dat Harry twee minuten geleden naar Goldfrapp luisterde, maar nu is over geschakeld naar Wolter Kroes (Last.fm). Prachtig om kennis te nemen van het feit dat Klazientje nu koffie drinkt en zometeen de Linda op de wc gaat doornemen met de nieuwe U2 op haar iPod. (Twitter). Lachen om de tot in detail ingevulde curriculum vitae van Sjonnie door te nemen en te zien dat hij ooit poep schepte in Artis (LinkedIn). Wat dat betreft hebben we die RFID-chip onder onze hersenpan helemaal niet meer nodig. Men weet alles al!

Last.fm. Ik respecteer de privacy van mijn vrienden

Maar zolang Big Brother ons nog niet legaal begluurt en bespied, kun je er voor kiezen om je privé-gegevens zo veel mogelijk te beschermen op het wereldwijde web. Gewoon door niet op elke (social network-) site je volledige naam en locatiegegevens rond te strooien. En door huis, tuin en keuken-kiekjes voor jezelf te houden.
Maar -en hier komt de in- en in trieste conclusie van dit betoog- daarvoor is het al te laat. Heb je allang niet meer zelf in de hand. Want wat jij zo gedreven probeert veilig te stellen pleurt dat ene lollige vriendje van jou prompt online. Of ben jij nog nooit een foto van jezelf tegengekomen uit een dronken verleden waarvan je toch echt liever hebt dat niemand die ooit ziet? Tuurlijk wel. Ook jij staat wel ergens al moonend op het net met een bezweet en fatsig hoofd op een smoezelige camping in Frankrijk. Out of your hands. Vette pech tijdens een sollicitatie, want je bent al lang en breed gegoogled.

En vluchten kan ook al niet meer met Latitude. Wat een ellende.

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 13 juli 2009 -- Dertiger in de Virtual Community of: De voorsprong van Jos (16)
• 6 juni 2009 -- Youp van ‘t Hek is echt! (1)
• 16 januari 2009 -- Hoe ga ik aan de slag met Twitter? (11)
• 28 juni 2009 -- Kolen (0)
• 18 juni 2009 -- Straatplaat: Twitter (1)

Man Man – Rabbit Habits
Vorige week ontdekt, maar deze is al wat ouder. Als je ze googlet dan kom je ze zelfs in diverse jaarlijstjes van 2008 tegen. En steevast worden dan de namen van Tom Waits en Frank Zappa genoemd. Maar daar doe je Man Man mee tekort. Het klettert en rammelt allemaal een beetje a la Tom Waits, en er zijn de onnavolgbare loopjes (vaak met xylofoon) die de muziek van Zappa zo kenmerken. Maar wat Man Man doet met de erfenis van deze heren is wat The Pogues ooit deed met de Ierse folkmuziek, of The Ramones met bubblegum-pop: ze geven het een schop onder de kont. Voeren het tempo tot punk (en ska) – zonder dat er een gitaar aan te pas komt, trouwens. Noem het doorgedraaide kermismuziek. Noem het driftige fanfare. Eclectische artfolkpunk. Elektronische zigeunerstomp. Versnelde vaudeville. Weet ik veel. Bedenk er een carnavalsavond bij, waarbij de drank is vervangen door een combi van speed en LSD. Zoiets dus is Rabbit Habits. Gek, maar heel lekker.

Pan*American – White Bird Release
Dit is die ene net wat minder rare. Maar niet minder adembenemend! White Bird Release begint wel wat vervreemdend met de fluisterzang van Mark Nelson, de man achter Pan*American, over een ruisend synthitapijt (denk aan ambient-collega Fennesz). Maar de rest van de plaat is bijna retro: het doet denken aan het betere werk van David Sylvian. Uit de jaren ’80, dus. (Nee, niet Brilliant Trees, dat is een topper waar eigenlijk niets aan kan tippen, maar eerder Secrets Of The Beehive en vooral Gone To Earth.) Dat komt ook door die rustig repeterende gitaarpartijen, die lijken haast wel weggelopen bij Robert Fripp. Heeeel origineel is het dus allemaal niet, maar ook niet puur jatwerk. Al met al: White Bird Release is gewoon heel mooi. Punt.

Hannu – Harhailua
Uit Finland. En dan is het flauw om vergelijkingen te maken met koude toendra’s, maar de hoes spreekt boekdelen. Dus: zo onaards mooi als een toendra kan zijn, zo klinkt Hannu. Dat is zo ongeveer het enige dat je erover kunt zeggen. Over de groep is weinig bekend, behalve dat dit hun tweede album is. De instrumentale muziek op Harhailua refereert nergens meer aan. Je hoort een harp, een glockenspiel, een midwinterhoorn, af en toe begint een drummer wat te ruisen met zijn of haar (?) shuffles. Maar dominant zijn vooral de repeterende geluiden en buitenopnames. Die zijn vaag en gruizig. Mysterieus. Soms eeuwenoud, zo lijkt het wel. Platenlabel Boomkat beschrijft Harhailua als ‘modern classical’ en ook lees je: ‘abstract electronics’. Dat klinkt wat intellectualistisch, en dat is de muziek juist níet. Harhailua werkt vooral op je gevoel: tegelijkertijd vervreemdend, romantisch en melancholisch. Verbazingwekkend.

Dan Deacon – Bromst
Zet zoveel mogelijk keiharde samples in repeterende lagen over elkaar heen, op zo’n manier dat al die harde geluiden elkaar opheffen en er zo – heel paradoxaal – een verstillend effect optreed. Dit is in essentie de werkwijze van Dan Deacon op Bromst. En die aanpak wérkt. Bromst is 1. hallucinerend, 2. lachwekkend en 3. melancholisch. Hallucinerend door het repeteergeweer van beats en geluiden. Zo snel, zo hard! Een blok geluid komt op je af. Heel trippy. Het lachwekkende van Bromst zit ‘m in de versnelling van samples. Sommige koortjes worden bij Dan Deacon elektronische smurfenkoortjes, en die worden gecombineerd met verkeerd versnelde gitaarloopjes. Verbazingwekkend, hoe zo’n plaat dan tegelijkertijd melancholisch kan zijn. Maar juist daar zit het talent van de nerd uit Baltimore. De teksten en melodieën – je moet wel even zoeken – doen denken aan het songschrijverschap van Brian Eno voordat hij zich volledig op ambient-music ging toeleggen. En Eno is een meester in melancholie. Het verklaart ook de rare titel van Deacons album. In NME vertelt hij: ‘There are these caves outside Baltimore with a series of stalactites. There’s a very large stalactite that gets a very ominous tone when struck. It’s a hollow stalactite and it rings like a very deep, sonorous bell. It’s called a bromst and that’s the sound it makes too.’

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 5 maart 2010 -- Het teruggevonden oeuvre (4)
• 23 juni 2010 -- Ongeluk (0)
• 19 april 2010 -- Individu (0)
• 18 maart 2010 -- Pop in je moerstaal #1 (3)
• 26 november 2009 -- Wedstrijd in het noorden: Finland – IJsland (1)

Het dilemma

De keuze
Voor mij liggen twee games van EA. Rockband 2 voor de Xbox 360 kocht ik met mijn zuurverdiende geld, terwijl ik Lord of the Rings – Conquest voor de Playstation 3 heb ik aangevraagd om voor Eeuwig Weekend te recenseren. Rockband 2 komt overigens ook uit voor de PS3 en ook de Wii, maar deze versies zijn nog niet verkrijgbaar. Wel kun je ervan uitgaan dat deze versies grotendeels gelijk zijn aan de Xbox 360-versie. Na lang twijfelen kies ik voor Lord of the Rings – Conquest. Deze game heb ik immers aangevraagd en over het algemeen richt ik mij op de Playstation 3.

In Lord of the Rings – Conquest betreden we nogmaals de wereld van Midden Aarde in de hoop deze voor de zoveelste keer te redden.

Wéér Lord of the Rings
Electronic Arts heeft waarschijnlijk behoorlijk wat geld neergeteld voor de rechten om LOTR games uit te brengen, want die krengen blijven maar komen! Waar het eerst nog voorzichtig begon met The Battle for Middle Earth en The Two Towers, zijn er ondertussen onnoemlijk veel LOTR-games uitgekomen. En niet alle afleveringen zijn briljant te noemen. Wéér diezelfde filmfragmenten, wéér die geile LOTR-themesong, en dezelfde soort graphics die we in alle vorige games ook al gezien hebben. Maar misschien is Conquest wel anders?

Meer van hetzelfde
Om maar gelijk de spanning genadeloos neer te sabelen: nee, dat is hij niet. Conquest is de zoveelste ongeïnspireerde LOTR meuk-game waarmee EA nog hopeloos tracht wat centen te verdienen. De game speelt leentjebuur bij de spellen The Two Towers en Return of the King. De gameplay is zo goed als hetzelfde. Oh nee, correctie: hij is slechter, met houterige animaties, tonnen identieke figuurtjes en nul originaliteit. En natuurlijk zijn al diezelfde filmfragmenten en LOTR-deuntjes ook weer van de partij.

My name is Nobody
‘Ik heb een waanzinnig idee!’ moet een van de overwerkte EA-medewerkers geroepen hebben. ‘Laten we een game maken over alle epische veldslagen die op Midden Aarde hebben plaatsgevonden. Ook de veldslagen die niet in de films aan bod komen! En in plaats van dat je een held speelt, speel je gewoon een van de vele soldaten!’

‘Geniaal!’, moet de waarschijnlijk onder invloed van zware middelen zijnde projectmanager geroepen hebben, want dit belachelijke idee van een totale ‘nobody’ spelen in een spel dat al twee jaar terug eerder en beter uitgevoerd is – compleet met helden – kan wat mij betreft alleen maar onder invloed verzonnen en goedgekeurd zijn.

Spijt
Hoe dan ook. Het plan is tot mijn grote verdriet nog uitgevoerd ook. En nu zit ik hier met grote spijt en met een game-pad in mijn handen achter een peperdure console een waardeloos, ongeïnspireerd videospelletje te spelen.

Laat ik nog één poging doen uit te leggen waar het spel om draait. Je speelt een soldaat in de verschillende veldslagen die op Midden Aarde hebben plaatsgevonden. Je kunt kiezen voor een Strijder, Boogschutter, Magiër of Scout. Elke klasse heeft natuurlijk zijn eigen sterke en zwakke kanten. Zo zijn de boogschutter en magiër sterk op afstand, kan de strijder lekker staafmixertje spelen met zijn wapens en is de scout zo goed als waardeloos. Tijdens de oneindige knokpartijen met generieke poppetjes die maar blijven komen moet je diverse plekken veroveren en missiedoelen voltooien. Dit komt vaak neer op ergens lang genoeg blijven staan en vijanden neerslaan of een speciale vijand in het stof laten bijten.

Wisselen, sterven en wandelen
Tijdens de missie kun je bij diverse veroverde plekken van klasse wisselen. Dit is handig, want in sommige gevallen heb je veel aan een magiër of een boogschutter. Hoewel je negen van de tien keer met een strijder het beste uit de voeten kunt. Al is het alleen maar omdat die niet na één klap onmiddellijk dood is. Wat doodgaan betreft: dat kan redelijk snel gebeuren dankzij vijanden die zo attent zijn je een afgrond in te slaan. Mocht dit je overkomen, dan speel je een andere nobody op het slagveld, die bij de laatste veroverde plek tevoorschijn komt. Dit houdt dus in dat je eerst weer een eind moet lopen naar de plaats waar je ‘collega’ de dood vond. Dit is vermoeiend én vervelend.

Toch maar twee torens
Op verschillende plaatsen in een level krijg je de mogelijkheid een held te spelen, en dan is het weer net alsof je The Two Towers aan het spelen bent. Verder is het wellicht aardig om te vermelden dat je de game ook online kunt spelen met meerdere spelers die dan ook allemaal een nobody spelen. Ook is het mogelijk om, nadat je het oorspronkelijke verhaal hebt afgerond, aan de slechte kant te spelen en dus in naam van Sauron Midden Aarde te veroveren. Mijn vraag is: Waarom moet ik daarvoor eerst die saaie hoofdverhaallijn volgen?! Dat heb ik al talloze keren gedaan in jullie vorige LOTR-spelletjes EA! Laat mij nu eens een keer die irritante Hobbits hakken! Maar helaas… Eerst de wereld redden, pas daarna mag je slopen.

Rockband 2
En nu heb ik er genoeg van! Ik ga echt niet nog meer generieke poppetjes meppen om vervolgens als een Ork andere generieke poppetjes neer te maaien. Weg met die schijf uit de PS3! Hallo Xbox 360 en welkom Rockband 2! Dat is tenminste wel leuk!

Ik plug mijn microfoon in de usb-poort en zing uit volle borst mee met rockhits als ‘Eye of the Tiger’, ‘Living on a Prayer’, ‘Down with the Sickness’ en diverse extra gedownloade liedjes van The Red Hot Chili Peppers. Het mooie van Rockband 2 is dat het een bandsimulatie is, en je de complete set (microfoon, gitaar, drumstel) kan kopen voor tegen de 200 euro. Goed, dat bedrag is misschien wat hoog, maar je kan ook, als je bijvoorbeeld alleen wil zingen, alleen de game kopen en vervolgens lallen in de headset van je Xbox. Verder is Rockband 2 compatible met de instrumenten van Guitar Hero, dus als je al gitaren hebt, kun je Rockband 2 ook spelen.

Heel veel liedjes
Rockband 2 bevat heel veel liedjes. Daarnaast zijn er een heleboel extra nummers (tegen betaling) te downloaden. De moeilijkheidsgraad is in te stellen van absolute beginner (waarbij bijna niks fout kan gaan) tot expert (waar bijna niet tegen op te spelen is). Het leukste is natuurlijk om samen met vrienden te spelen, maar in je eentje oefenen is op zich ook geen straf. Mocht je echt wanhopig zijn, dan kun je via internet een band vormen en zo op afstand samen spelen.

Ring Rock?
En zo ben ik uiteindelijk toch aanbeland bij het veel leukere Rock Band 2. Is Rock Band 2 origineel? Nee, hij is praktisch hetzelfde als zijn voorganger, alleen dan met andere  – en betere – liedjes. Maar het concept is zo onwijs leuk en briljant, dat ik de herhaling ironisch genoeg bij deze game niet erg vind terwijl ik me daar bij LOTR wel aan erger. En nu hoor ik de zwaar onder invloed zijnde EA-medewerker al roepen: ‘Misschien moeten we wel Ring Rock maken! Dan kan Sauron op de gitaar, en Frodo achter het drumstel terwijl Gollum de vocalen voor zijn rekening neemt!’

Hmmmmm… Zo’n LOTR-game zou misschien nog wel werken ook. Nou vooruit EA. Nog eentje dan…

Voor de verwarde lezers onder ons. Lord of the Rings – Conquest zuigt en Rock Band 2 is cool. Zijn deze twee games te vergelijken? Nee, maar het zijn wel de feiten.

Lord of the Rings – Conquest is verkrijgbaar voor de PS3 (€ 69,99), Xbox 360 (€ 62,99) en PC (€ 49,99)
www.pandemicstudios.com/conquest

Rock Band 2 is momenteel alleen verkrijgbaar voor de Xbox 360 (€ 69,99) maar een PS3 versie en Wii versie komen er aan.
www.rockband.com

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 22 oktober 2009 -- Brütal Legend: Bruut metalspel (2)
• 21 augustus 2009 -- Impressies Gamescom (0)
• 13 juli 2009 -- Dertiger in de Virtual Community of: De voorsprong van Jos (16)
• 26 juni 2009 -- Boom Blox Smash Party (1)
• 22 augustus 2008 -- Soul Calibur 4: Simpelweg de beste vechtgame aller tijden (1)