Cimetiere du Père-Lachaise. Een bekende begraafplaats vernoemd naar biechtvader, pater Lachaise, is mijn einddoel. Alsof de weergoden zich een tikkeltje beschaamd voelen over hun onstuimige bui op zo een sacrale plek, schuift er een bescheiden wolkje voor de zon, wanneer ik gewijde grond betreed.

Achtergrondgeluiden van de drukke stad worden overstemd door de serene stilte die hier heerst. Als er dan toch sprake is van dwalende geesten en hun voelbare aanwezigheid op deze aardkloot, dan lijken ze op deze plek goed vertegenwoordigd. In deze spirituele ambiance begin ik mijn tocht, een tocht langs de rustplaats van iconen uit de culturele geschiedenis en ze liggen allemaal aan mijn voeten! Hun bijdrage aan de hoge cultuur is onsterfelijk, maar het sterfelijk overschot ligt hier laag en diep in de grond.

Een noodzakelijk kwaad is een plattegrond van maar liefst 47 hectare dodenakker. Napoleon gebruikte deze grond ook  al als begraafplaats en zijn expansiedrang was toen waarschijnlijk ook al vele malen groter dan zijn voorkomen. Tussen de enorme graftombes en catacomben door baan ik mij een weg.

Zoals op de plattegrond nadrukkelijk is aangeduid; Père-Lachaise is  een eerbiedwaardige rustplaats en geen toeristische attractie. Dit betekent in de praktijk een weloverwogen speurtocht langs eindeloze grafmonumenten op zoek naar de pareltjes, die helaas geen bijzondere aanduiding hebben verkregen. De lijst van grondleggers en grootheden uit met name de geschiedenis van muziek, theater, film, literatuur en wetenschap is immers erg lang, maar ook erg onoverzichtelijk.

Père-Lachaise heeft zijn prestigieuze oorsprong liggen in het feit dat Molière en La Fontaine, bij wijze van ‘reclamestunt,’ hier zijn herbegraven en op morbide wijze een trend hebben gezet voor hun nazaten. Oscar Wilde, Marcel Proust, Balzac, De Musset en Daudet volgden al snel in de auteurreeks. Chopin, Dukas, Edith Piaf, Jim Morrison, Gilbert Bécaud en Bellini verzorgen inmiddels de muzikale omlijsting en onze eigen Karel Appel, Delacroix, Max Ernst en vele anderen brengen wat kleur in het geheel. Voor de bètanuances zorgen wetenschappers Comte, Lussac en Kardec en voor wat theatraal en filmische accenten zijn Sarah Bernardt, Yves Montand en Simone Siggnoret verantwoordelijk. Het aristocratische aandeel wordt geleverd door de nazaten van onder andere Napoleon en andere invloedrijke families, vergezeld door menig politiek grootmeester.

Bij een heldere, volle maansetting, in de nachtelijke uurtjes zie ik al zeer amusante taferelen voor ogen; Piaf en Bécaud begeleid door Chopin, plotseling opgeschrikt door het obscene gedrag en drankgelag van Morrison en Oscar Wilde. Wilde die als een echte charmeur Sarah Bernardt het hof probeert te maken en vervolgens zijn Bon vivantallures laat vastleggen op het linnen doek van Delacroix. Ondertussen speculeren Kardec en Molière over de spiritistische leer, waar zij ironisch genoeg inmiddels het dodelijk bewijs van vormen.

Père-Lachaise is behalve een bedevaartsoord voor fanatische pelgrims ook een lust voor het historisch oog. Van oorsprong een Engelse landschapstuin, in de loop der jaren versierd met imponerende grafmonumenten en sfeervolle beeldhouwkunst.

Het graf en zijn verhaal, eenmaal thuis kon ik het niet laten de geschiedenisboeken in te duiken om de biografieën van deze illustere personages te achterhalen en soms stuit je dan op een interessante anekdote. In 1871 werden 147 communards (revolutionaire regering van Parijs) gefusilleerd, hiervoor is een monument opgericht op Père-Lachaise, enkele meters verderop ligt de toenmalig bevelhebber van deze actie, Adolphe Tiers, begraven.

Ontsnappen uit de werkelijkheid en wegduiken in de geheimen en legendes van een mystieke, eeuwenoude plek en het verleden van zijn inwoners.

Komt dat zien!

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 15 maart 2010 -- Reizende foto’s: Frankrijk (4)
• 20 oktober 2009 -- Chéri: Hoe een mogelijke liefde onmogelijk wordt gemaakt (3)
• 16 september 2009 -- Stella: Pubermeisje op weg naar volwassenheid (0)
• 10 september 2009 -- Haar naam was Sarah (3)
• 1 september 2009 -- Molière als medicijn tegen sombere stemming (8)

Na dreigementen van extremistische moslims, heeft de tv-zender Comedy Central besloten een aflevering van South Park te censureren. In de bewuste aflevering zou de profeet Mohammed te zien zijn, iets wat de islam verbiedt. Een klap in het gezicht voor de vrijheid van meningsuiting? Zeker. Maar de grootste verliezer is toch wel de humor.

Nu staan strenggelovigen toch al niet bekend om hun goede gevoel voor humor. Toen in 1979 Monty Python’s hilarische film The Life of Brian uitkwam, gingen boze christenen de straat op om te protesteren. Grappen maken over het geloof, dat kon natuurlijk niet.

Maar bepaalde moslims gaat een simpele demonstratie niet ver genoeg. Dóód moeten grappenmakers die spotten met de profeet. En of je nu een bejaarde Deense cartoonist bent, of een stel puberale tv-makers uit de VS, dat maakt ze werkelijk niets uit. ‘Onze eigen’ Theo van Gogh wordt er zelfs bijgehaald om Trey Parker en Matt Stone – de makers van South Park – in te wrijven wat hen te wachten staat: op de website waar de heren bedreigd worden is een foto te zien van een doodgestoken Van Gogh. Het lachen vergaat zondaars wel met een mes in het lijf.

Het doet denken aan een citaat uit Umberto Eco’s The Name of the Rose: ‘Laughter, for a few moments, distracts the villein from fear. But law is imposed by fear, whose true name is fear of God.’ Let wel: uitgesproken door een middeleeuwse monnik.

En als er nou nog een basis was geweest voor al die islamitische boosheid. Maar nergens in de heilige boeken staat geschreven dat Mohammed niet afgebeeld mag worden. Nee, het gaat zelfs verder: Mohammed verbood elke afbeelding van mens en dier, op straffe van eeuwige verdoemenis (*). Dat impliceert dat de moslims door het plaatsen van de foto van Van Gogh zélf in overtreding zijn. Ai.

Dat neemt niet weg dat radicale moslims bepalen waar niet-moslims wel of niet om mogen lachen. Dat is hetzelfde als niet-moslims die bepalen waar moslims wel of niet in mogen geloven. Een omgekeerde wereld. Bovendien: als Allah en Mohammed werkelijk problemen hebben met al deze heiligschennis, moeten ze er zelf maar iets aan doen. Het feit dat simpele stervelingen het zwaard oppakken om hen te verdedigen, is bewijs van hun eigen onmacht.

Geen zin in de grappen van South Park? Kijk je toch lekker naar mistroostig Al Jazeera. Maar misgun anderen hun avondje plezier voor de buis niet.

Overigens is een oude South Park-aflevering met o.a. Mohammed nog gewoon te bekijken!

(*) Sahih Muslim vol.3 no.5268 (p.1160) zegt: ‘Ibn Umar vertelde dat Allah’s Boodschapper gezegd zou hebben: Degene die foto’s maken zullen hun straf krijgen in de dag des Oordeels en tegen hen zou worden gezegd: “Blaas een ziel in datgene wat Gij heeft gemaakt”’ http://www.answering-islam.org/Muhammad/pictures.html

Random Posts

Ik denk veel aan Johannes Sebastiaan Bach. Nu niet meteen weglopen. Er is weinig mis, volgens mij, met gedachten aan Johannes Sebastiaan Bach. Het is bovendien logisch, zul je zeggen, dat je aan Bach denkt, want het is bijna Pasen. Paastijd is Bachtijd, daar hebben sommige mensen nu eenmaal last van. Maar zo zit het niet met mij. Ik denk het hele jaar door aan Bach. Maar omdat de naam zoveel valt, denk ik zo mogelijk nog meer aan hem dan anders.

Het begint ‘s ochtends. Zo gauw ik wakker word is hij in mijn gedachten. Er ontwikkelt zich een melodie in mijn hoofd, elke dag een andere, en ik weet: dit is Bach. Vanochtend was het bijvoorbeeld de Allemande uit de Vierde Partita voor klavier. Als een nocturne van Chopin zo mooi, maar meer dan honderd jaar ouder. Zet ‘m maar even aan, voor de rest van dit stukje, en blijf er daarna nog een paar minuten aan vast klampen met je oren. Stoor je daarbij niet aan een licht meeneuriënde Glenn Gould, dat hoort zo.

[Ga naar de site om de audio te beluisteren]

Zelf heb ik geen kinderen, maar ik weet dat ouders van hun kinderen houden als van niemand anders. Bach kreeg er twintig, met twee achtereenvolgende echtgenotes. Tien van hen stierven vóór volwassenheid. Tien. Sommige mensen zeggen dat Bach zijn inspiratie haalde uit zijn geloof in God. Ik denk het niet. Bachs muziek is zo mooi en diep, daar kan niet zoiets volstrekt bespottelijks als ‘God’ achter zitten. Ik denk dat Bach, net als Shakespeare, Michelangelo en al die andere waarachtige grootheden uit de kunst, vooral een gewoon, zij het dan met uitzonderlijk talent begiftigd mens was, met heel veel kwade en kwalijke kanten bovendien, om de de goede eigenschappen niet te veel in de weg van de creativiteit te laten staan.

Bach was een moeilijk mens. Tegenover zichzelf, zijn werkgevers, zijn stadgenoten. Voor zijn kinderen was hij echter alles wat je van een vader mocht verwachten. Liefdevol, zorgzaam, streng, goedhartig. Bach heeft zijn verbittering van zich af geschreven – zoveel dood in één gezin – en daaraan hebben we deze Allemande, én de Mattheus, te danken. Er is weinig bekend over zijn privéleven, en dat sterkt mijn overtuiging. Kunstenaars die hun inspiratie dicht bij huis halen, laten minder documentaire sporen na dan de grote zoekers en reizigers.

Bach kwam, het is bekend, uit een muzikale familie: er zijn meer dan vijftig professionele ‘Bachs’ geweest (de naam was in Thüringen lange tijd synoniem met ‘muzikant’). Onze J.S. was natuurlijk de grootste, maar vlak ook zijn zonen Wilhelm Friedemann, Carl Phillip Emanuel en Johann Christian niet uit. Het zijn juist deze fantastische componisten door wie Haydn, Mozart en Beethoven direct werden beïnvloed. En al leek hun muziek niet erg op die van hun vader, toch is er veel Bachiaanse genialiteit door hun vingers op het lijntjespapier terecht gekomen.

Wat mij ontroert is dat deze reuzen uit de klassieke muziek als kind in die componistenkamer in Leipzig hebben geleerd, gewerkt en geleefd. Noot voor noot hebben ze het vak geleerd van die oude pruikenkop met zijn hoest en slechte ogen. Ik zou er zo graag om het hoekje willen kijken. En dan na het geijkte snapshot (v.l.n.r. JS, JC, CPE en WF) wel gewoon aan het werk, want dat wil ik zien: het rumoer, het zweet en de tranen, en de lol van een potje musiceren.

De oude Bach componeerde staand aan een katheder. De grote halfduistere ruimte was meteen opslag- en reparatieplaats van instrumenten. Overal zaten leerlingen (onder wie natuurlijk zonen en dochters) partituren te kopiëren, blokfluit of viool te studeren, of latijn te blokken. Bach was behalve kerkcomponist ook leraar klassieke talen en koor- en orkestleider. Alles bijeen een hondenbaan, en toch schreef hij vrijwel wekelijks een cantate, voor de feestdagen een Passie of een Oratorium, en wrochte hij in zijn latere jaren onbevattelijk diepzinnige stukken als Die Kunst der Füge. Hij was niet kapot te krijgen. Temidden van al die kinderen, zolang ze in leven bleven, woekerde hij met zijn talenten, het moet een ontzagwekkend schouwspel zijn geweest.

In onze tijd houden we allemaal van de oude Bach, maar dat is niet altijd zo geweest. Al tijdens zijn leven koesterde hij een conservatieve, of zeg – volgens tijdgenoten – maar gerust achterhaalde muziekopvatting. Er was allang een revolutie gaande in de richting van lichte, aardse, harmonische muziek – muziek die zijn zonen zouden gaan maken en verbreiden, en die zou uitmonden in de ‘Weense klassieke stijl’. Maar J.S. hield stug vast aan het aloude, polyfone, contrapuntische idioom; een aanpak die in mindere handen inderdaad tot starre, rationele en stijve muziek kon leiden. Maar Bach steeg daar bovenuit, en wist met die ‘moeilijke’ vormentaal het allerhoogste te bereiken.

Bij zijn dood in 1750 had niemand daar oren naar. Men besloot (bij wijze van spreken) meteen maar dat nu de Barok was afgelopen en kondigde het Classisime aan. Het moest tachtig jaar duren – de jaren van genoemde meesters Haydn, Mozart en Beethoven – tot er weer een generatie kwam die het werk van Bach opnieuw op waarde wist te schatten – met Mendelssohn als grootste pleitbezorger. Wat men zag, en vooral hoorde, was dat Bach helemaal niet ‘conservatief’ of ‘achterhaald’ was, maar in veel opzichten zijn tijd ver vooruit, of liever: volstrekt tijdloos.

De rest is geschiedenis. Niets bij Bach klinkt star, niets rationeel, niets stijf: Bach is de vitaalste van alle componisten, de invloedrijkste, en naar mijn smaak ook de beste – de goeden ook te na gesproken. De Mattheus sla ik over dit jaar – zonder veel spijt. Geef mij liever de honderden en honderden kleinere werken, voor solo viool, voor solo cello, voor toetsen – en de concerten, en de trio’s, en de aria’s uit de cantates, al die onvergelijkbaar mooie melodieën die zijn ontstaan temidden van spelende en oefenende kinderen, van strijdbaar wassende en kokende echtgenotes en keukenmeiden, van klagende en klierende bazen en opdrachtgevers en schuldeisers, en van marktgeluiden die door het open raam naar binnen zwieren.

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 5 mei 2010 -- De deleteknop als ultieme Bevrijding (6)
• 4 maart 2010 -- F*** de muziekcensuur (7)
• 30 december 2009 -- Beste wensen (1)
• 26 november 2009 -- Wedstrijd in het noorden: Finland – IJsland (1)
• 12 november 2009 -- “I will endure” (0)

Ik begrijp die voorjaarslust, ben een mens als ieder ander. Het heeft met ‘schoon’ te maken, en met ‘seks’. Vreemd genoeg is normale seks niet schoon maar juist buitengewoon smerig, maar in het voorjaar verenigen de tegengereide emoties ‘schoon’ en ‘seks’ zich, en nemen wij elkaar het liefst op een balkon vol wapperend wasgoed, in een versgevulde koeiendrinktrog aan de rand van een sapgroen weiland, of op de smetteloze snijtafel van een vooraanstaand patholoog-anatoom.

Bomen, zou je zeggen, staan nog meer dan mensen te popelen om in het blad te raken. Welnu, populieren misschien, die goedkope bonenstaken, die tot weinig anders dienen dan tot lucifers gezaagd te worden, en dan nog bepaald geen säkerhets tändstickor, maar ultragoedkope strijkhoutjes uit de Aldi, die wel branden maar ook stinken, door het slinks toegevoegde lijnzaadolie-deriviraat blanöl, als het al geen salpeteriseerd kartonzuur is, want de Chinezen hebben wat dat betreft geen scrupules en waarom zouden ze ook, ze komen er toch aan, als het niet goedschiks is dan wel kwaadschiks.

Bomen willen helemaal geen lente. Ben je gek. Bomen willen gewoon boom zijn. En echte bomen zijn kaal. Zou een boom pas boom zijn als hij vol van kruin en groen van aanzien is? Laat ze niet lachen, de bomen. Ze haten groen. Ze móeten groen worden vanwege de fotosynthese, maar ze haten het. Groen is voor een boom wat beige is voor een plastic wasknijper. Een boom wil als een neet zo kaal zijn takken koesteren in de regen.

Bomen hebben, hoe zal ik het zeggen, gevoelige naturen. Bomen zijn geen lachebekjes, dat zullen ze zelf, desgevraagd, moeten toegeven. Ze vormen zeg maar – en ik bedoel hier niet het platte ‘zeg maar’ zoals we dat in de bus van Almere naar Weesp maar al te vaak moeten optekenen, maar letterlijk: zeg maar, toe maar, gooi het er maar uit – ze vormen de meest chagrijnige flora ter wereld. Voilá. Een boom is een misantroop en, in bepaalde opzichten, een hansworst van jewelste.

Daarom houd ik van ze. Bomen zijn van vlees en bloed, zo goed als wij dat zijn – al is het dan bij wijze van spreken. Het zijn unieke creaturen, ieder voor zich en de één zo goed als de ander, ook al is hij een populier. Zelfs als ze gekloond zijn, zoals veel vrucht- en fruitbomen, hebben bomen karakter en persoonlijkheid. Dat wéten ze. Wat wat ze ook weten – en ons willen vertellen, juist nu – is dat ze die persoonlijkheid, dat chagrijn zo je wilt, die nauwelijks verholen Weltschmertz, kwijtraken zo gauw de blaadjes weer gaan groeien. Hun knoestige takken schrijven het in blokletters op staalblauwe hemelluchten.

De bomen in deze fotoserie zijn allemaal maartse bomen, dezer weken door mij waargenomen en vastgelegd. Nu het ‘grote wonder’ weer op stapel staat (waaiend wasgoed, lammetjes, handtastelijkheden op het balkon), wil ik graag nog eenmaal stilstaan bij het laatste stadium waarin onze verstokte zuurpruimen zichzelf zijn. Kijk vandaag en morgen nog eens naar buiten, verwijl een stonde in het woud, been nog eenmaal door het park of ga aan de wandel langs de gracht, kijk naar de stammen, de takken, de wortels, voel de kracht, de eigenheid, de werkelijke schoonheid van onze grote eiken-, beuken- of wilgenhouten vrienden, en bedenk: pas in november krijgen we deze allerindividueelste expressie weer te zien.

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 21 april 2009 -- Spaanse aken, mandelbrodfractalen en huilende zenmeesters (1)
• 27 april 2010 -- Reizende foto’s: Nederland (0)
• 14 april 2010 -- Brands lichtbeelden (6)
• 15 maart 2010 -- Reizende foto’s: Frankrijk (4)
• 1 mei 2009 -- Een lentekop vol meisjespop (2)

Ik ben niet onbekend met sport. Voetballen vond ik niet leuk, maar boksen vond ik altijd prachtig, op de tv. Als veertienjarige leek het me ook mooi om te doen, dus schreef ik mij in aan de boksschool in het dorp dat zichzelf de ‘parel van het noorden’ noemt.

http://www.youtube.com/watch?v=D5o-yxwBJuk

Ik heb het er twee jaar volgehouden, wat een niet geringe prestatie mag heten. Trainingsonderdelen waren onder meer een kwartier touwtje springen, schaduwboksen voor een met snot besmeurde spiegel met twee gewichten in je vuisten en allerhande keiharde incasseringsmethodieken, zoals het liggend op de grond een medicijnbal van vijf kilo in je middenrif geworpen krijgen. Ook liep de trainer wel eens triomfantelijk over de sixpacks van de in een rij op de grond liggende boksers heen.

Daarnaast vanzelfsprekend het boksen als zodanig. Eenmaal werd ik door een schele boer zo ongenadig hard op mijn neus geslagen, dat mijn witte shirt doordrenkt raakte van het bloed. Een andere keer sloeg ik iemand zo keihard op zijn voorhoofd, dat ik mijn rechter knokkel door de handschoen voelde gaan en de sparringpartner tegen de vlakte ging.

Kan niet gezond zijn, besefte ik met mijn puberhersentjes reeds. Toen ik vaderlands trots Rudy Koopmans vóór een wedstrijd nog keurig ‘rechtse directe’ hoorde zeggen en daarna alleen nog ‘regse diregse’ wist ik het zeker: van boksen gaan je hersens sneller achteruit dan van drank.

Tijdens mijn studie in de Hanzestad Kampen nog enige tijd een fitnessschool bezocht. Daar zag ik mannen die keihard aan hun bovenlijf werkten, terwijl hun beentjes de schrielheid van vergeten asperges bleven houden. Ook was er een tot zijn kakement volgetatoeëerde daaps, die met kettingen een gewicht aan zijn kop bevestigde, om zodoende zijn nekspieren te trainen.

Sportverdwazing. Een mooi woord. Er wordt wel eens beweerd dat sport in wezen de vervanging is van het rennen door het oerwoud, dat wij als mens vroeger schijnen te hebben gedaan. Door al die beweging was de oermens veel gezonder. Nimmer zulke kletskoek gehoord. De oermens mocht al blij zijn als hij 35 werd en de oudere oermens had een dikke pens van hier tot Nuweboxwoud en een tot diep in het tandvlees versleten gebit. Nu wij geen rauw en met zand vermengd vlees hoeven te eten en wij onder medisch toezicht staan gaat het een stuk beter met ons.

Stevig fietsen en wandelen, nu en dan eens een trap op en af, daarmee loop je geen gevaar en het is goed voor de lenigheid van de hartspier. Verder moet een mens niet zo veel vreten en ook niet van die rare dingen eten als de spreekwoordelijke zak winegums, of een doos politiek correcte chocoladezoenen, want dat is heel ongezond. Wijn drinken is goed voor een mens, vooral rode wijn. Maar verder in ‘s hemelsnaam geen fysieke strapatsen waarbij het gevaar bestaat enkelbanden, achillespezen, hamstrings, kniebanden en weet ik wat voor anatomische reutemeteut te doen scheuren en/of afscheuren, met alle persoonlijke en maatschappelijke gevolgen van dien.

De sporter kent geen solidariteit en holt slechts in een endorfinedelirium achter zijn eigen zogenaamde welbevinden aan, hij  jaagt ondertussen de gemeenschap op hoge kosten met al zijn weekendblessures en de afgezette wegen tijdens de halve marathon van Korremersheide. In dat opzicht kun je maar beter roken en op jonge leeftijd aan een hartaanval of na een kort ziekbed dood gaan.  Al adviseer ik het niemand (disclaimer).

Een mens is niet gemaakt om te sporten, sporten is hoogst ongezond omdat je het lichaam er sneller mee verslijt. Een extreme dikkerd verslijt zijn knieën en zijn hart extra snel, een sporter ook. Om de vraag te beantwoorden of sport gezond is moet je eens nadrukkelijk kijken naar die knalrode lastdieren die uitsluitend zichzelf meetorsen, hijgend langs de weg, terwijl het vocht uit alle openingen hun lijf verlaat. Dat is niet mooi meer. Het is lelijk en daarvoor is de mens niet op aard. Tel daar alle fysiek leed van de min of meer doorgewinterde sporter bij op (bloed niezend, in je broek kakkend over de finish strompelen etc.) en het beeld is compleet.

‘De triathlon,
de triathlon,
sla hem dood
die dat verzon’,
zong Hans Dorrestijn reeds en de man had gelijk.
Stop met sporten! Wees een mens!

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 31 augustus 2009 -- Ziekenbezoek (0)
• 3 juni 2009 -- Dandyraffe #3 (0)
• 14 januari 2009 -- Wijn smaakt nooit, nooit, nooit naar druiven (8)
• 18 oktober 2008 -- Laser 3.14: The days of wine and roses (2)
• 25 juli 2008 -- Beijing 2008 voor PS3: Olympische Kwelling (1)

Zappend door de ether, meedeinend op de golflengtes, from AM to PM. ‘I wanna rock your body,’ schalt het uit mijn bescheiden speakertjes, een niet dagelijks verzoek waar Justin T. op lijkt te zinspelen. ‘I am gonna have you naked by the end of this song.’ Een onheimelijk vermoeden bekruipt mij dat dit nummer toch weinig met ruig rocken te maken heeft, maar meer met het meest voor de hand liggende rijmwoord. Een klein nuanceverschil met extreem, gecensureerde gevolgen in the States. Timberlake visualiseerde zijn eigenlijke bedoelingen, toen hij dit lied ten gehore bracht, ter ere van de 38ste Superbowl finale. Hij scheurde Janet Jackson letterlijk de kleren van het lijf  en Nippelgate was een feit. Het regende klachten in Yankeetown, met als gevolg dat tegenwoordig alle optredens tijdens sportevenementen met minimaal vijf seconden vertraging worden uitgezonden, wegens eventuele tepelterreur.

‘I wanna rock with you.’ Zou de Little Prince of Pop toentertijd ook zulke stoute intenties hebben gehad? Van Akon weet ik het in ieder geval zeker, zijn ‘I wanna love you’ heet oorspronkelijk ‘I wanna fuck you,’ maar wee je gebeente als je een f-bomb dropped in Amishland, je wordt gelijk als statesgevaarlijk beschouwd en je hebt geheid een claim van honderd gedupeerde en getraumatiseerde kleuters aan je broek hangen. Zo zijn talloze voorbeelden te noemen van verboden woorden in Amerikaanse songteksten. Gun, war en drugs staan bovenaan het lijstje, maar gek genoeg zijn dat de enige maatschappelijke begrippen die de Amerikaanse economie enigszins draaiende weten te houden.

Zo moeten veel artiesten lijdzaam toekijken hoe hun creatieve kunstwerken geëlimineerd en gereduceerd worden tot radioproof edits. Voor Lily Allens ‘Fuck you’ en het gehele genre van Eminem betekent dit dat er slechts instrumentale versies overblijven. Hou je toch, lekker rebels, voet bij stuk, dan wacht je een niet te versmaden boete van zero-tolerance-FCC (Federal Communications Commissions) en uiteraard alsnog censuur. Dan ‘verrekte mongolen’ we er hier toch maar veilig op los in hip Holland!

Maar waar komt deze censuurrazzia vandaan? Is dit van alle Amerikaanse tijden of heeft ome Bush de stenen tijden weer doen herleven? Radiogigant Clear Channel Communications lijkt in eerste instantie hoofdverdachte. Deze Texaanse rakker is sinds enkele jaren de grootste radiozenderbezitter van Amerika. De aanklacht tegen de monopoliespeler luidt: vernietigen van mediadiversiteit, propageren van conservatieve standpunten, controleren en domineren van Amerikaanse mediabusiness, extreem censuurbeleid en het bijhouden van een blacklist van ‘lyrically questionable songs.’ Na de terroristische aanslag van 11 september werden liedjes die expliciet geweld uitdroegen of liedjes die te veel aan deze tragedie deden herinneren, op deze lijst gezet en er kwam een uitzendverbod op alle 1225 Clear Channelzenders. De lijst is lang en hilarisch, wat dacht je van ‘Dust in the wind’ van Kansas (waarschijnlijk vanwege alle omgekomen fijnstofdeeltjes),’ Imagine’ van John Lennon (zeer gewelddadige lading.) Bij ‘Great Balls of fire’ van Jerry Lee Lewis, ‘Only the good die young’ van Neill Diamond, ‘Crash into me’ van Dave Matthews Band en ‘Nowhere to run’ van Martha en the Vandellas kan ik me nog een sprankeltje overgevoeligheid voorstellen.

Toch moeten we vooral niet uit het oog en oor verliezen dat we te maken hebben met een populatie van armetierige, godsdienstwaanzinnige, chauvinistische, grootheidswaanzinnige, conservatieve, discriminerende, volksliedkraaiende, vlaghijsende, extremistische, maar bovenal oppervlakkige mensfiguren. Oftewel, de muziekcensuur heeft ten alle tijden plaatsgevonden en is waarschijnlijk de enige historische en culturele bagage, samen met de Big Mac, die uncle Sam heden ten dage met zich meedraagt.

In de jaren ’50 vond er namelijk al songtekstcensuur plaats, toen Stephen Fosters z’n liedjes werden ontdaan van woorden als ‘massa’ en ‘darky.’ ‘I get no kick from cocaine’ werd gecensureerd door ‘I get perfume from Spain’ in de klassieker ‘I get a kick out of you.’ Drinkin wine’ in ‘stormy Mondays’ werd vervangen door ‘drinking Coca Cola.’

In de jaren ‘60 veranderde Mick Jagger ‘let’s spend the night together’ in ‘lets spend some time together’ onder druk van de redactie van de Ed Sullivans Show. The Doors mochten hun ‘Unknown soldier,’ unknown houden ten tijden van de Vietnamoorlog en Bob Dylan werd in de ban gedaan voor the shit-word. En verder werden de Beatles verdacht van drugsreferenties in ‘Yellow Submarine’ en ‘Puff the magic dragon.’ Publiekslieveling John Denver kreeg al een censuurprint voor het woordje ‘high’ in ‘Rocky mountain high.’

In de jaren ’80 kwamen de eerste waarschuwingsstickers. Frank Zappa kreeg voor zijn instrumentale album de ‘explicit lyricssticker’ opgeplakt. In 1999 wordt wederom een instrumentaal nummer, ditmaal van Jefferson Airplane  genaamd ‘White Rabbit’ verboden, wegens drugsrefrenties.

Dit is alleen nog maar een kleine greep censuurvoorbeelden, enkel en alleen uit songteksten. We hebben dan nog niet eens uitgeweid over de obscene danscensuur, interraciale censuur, sexuele censuur, godsdienstbeledigende censuur, politiekgerelateerde censuur, genrecensuur (bijvoorbeeld gothics, hippies), geweldcensuur, anti-abortuscensuur, minderhedencensuur en socialistische censuur, die decennialang de muziekindustrie hebben geteisterd. Allemaal op verdenking van mogelijke dubbelzinnigheden en onderliggende symboliek.

Dat zouden wij als vrijgevochten schorriemorrievolk nooit laten gebeuren! Alhoewel…. Voor Pierre Kartner werd vorige maand nog gretig een uitzondering gemaakt. De beste man zwichtte voor de censuurdruk van de Tros om zijn ‘Shallalalieshallalalalá’ aan te passen aan de inwoners van voormalig Oostbloklanden en het woordje ‘Leningrad’ te laten censureren tot ‘Moskou.’

Wij Dutchies censureren niet wij boycotten, wij verbieden niet, wij doofpotten

Ik ben blij als mijn CD-speler in de auto weer gerepareerd is, kan ik mijn Parental Advisory-collectie weer eens ongestoord door de KIA knallen.

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 15 oktober 2009 -- De kinderlijke nepnostalgie van Ducktails (0)
• 5 mei 2010 -- De deleteknop als ultieme Bevrijding (6)
• 30 maart 2010 -- Bach en de kinderen (4)
• 30 december 2009 -- Beste wensen (1)
• 26 november 2009 -- Wedstrijd in het noorden: Finland – IJsland (1)

Toen ik met die politieke verslaggeving begon vond ik de lokale democratie iets prachtigs. Een verfijning van wat er landelijk, dus in Den Haag, gebeurde, waarbij het belang van iedere burger telde. Het ging, zonder overdrijving, soms letterlijk over de spreekwoordelijke losliggende stoeptegel. Maar ook over grote zaken als de uitbreiding van de stad. Enig nadeel was dat de commissie- en raadsvergaderingen telkens heel democratisch werden bezocht door ene mijnheer G., een maatschappelijk uitgedaagde figuur, die bij alle vergaderingen tijdens de publieksrondvraag aan het begin even de gelegenheid kreeg het zijne aan de bijeenkomst bij de dragen. Dan bromde hij iets als: ‘Voorzitte, wat kwamme hun in de hele zaak van postzeges, laat alles, hun, wou ik zegge, gaat woonbote, in de provincie aan toe.’ Hij rook naar een muf koekje, zijn adem naar brandende autobanden. En hij zat altijd naast mij.

Op een boze avond stond mijnheer G. met zijn pisgele weekeindtas in de foyer van het stadhuis te wachten tot de vergadering zou beginnen. In die immense tas zaten de raadsstukken van de voorbije decennia. Een vracht papier met de opbrengst waarvan een kleine trekzakvereniging een bescheiden clubhuis zou kunnen bouwen. Mijnheer G. torste deze tas steeds met zich mee aan zijn schouder. Op die avond begaf de rits het, waarna de inhoud zich als een lawineus spel kaarten over het linoleum in de foyer verspreidde. Mijnheer G., die hechtte aan vaste waarden, wist zich geen raad.

Uiteindelijk wist ik me ook geen raad. Want wat was dat, die raad? Hoewel ik nog steeds die verfijning zag, werd aan dat goede gevoel geknaagd. De gemeentepolitiek was een pandemonium, een theater, waarin de zaken niet alleen in de raadszaal maar ook in de coulissen werden geregeld en waar een cultuur heerste van elkaar – in het gunstigste geval – vliegen afvangen of – in het minder gunstige geval, elkaar verlinken. Meer dan eens viel een anonieme envelop bij de redactie in de bus waarin  brandbare informatie zat over het gedrag van raadsleden, maar vooral wethouders. Daarnaast verbaasde ik me over de schaamteloosheid waarmee raadsleden van vooral de grotere partijen pas tijdens de vergadering hun enveloppe met vergaderstukken openden, om vervolgens, net als altijd, niet het woord te voeren. Een raadslid in een gemeente van rond de 60.000 inwoners krijgt maandelijks ongeveer 1300 euro overgemaakt.

De macht van de ambtenaren was enorm. Sommige wethouders konden me telefonisch pas te woord staan wanneer ze die ambtenaren uitgebreid hadden geraadpleegd over mijn vragen. Soms zaten die ambtenaren op de achtergrond te souffleren. Ook zag ik krachtige oppositieleiders in de wethoudersstoel als een blad aan een boom omdraaien en verworden tot tandeloze klunzen, die in hun maatschappelijke werkterrein door de directeuren als ‘flapdrol’ werden bestempeld.

De bouwfraudekwestie, waarin bleek dat ambtenaren en wethouders zich nogal hadden laten gaan in hun contacten met (wegen) bouwers, zorgde voor een normalisering. Arrogante, manipulatieve ambtenaren gingen van hun plek en moesten voor de rechter verschijnen. De politiek bleef goeddeels buiten schot, maar de schrik zat in de benen, tot op de dag van vandaag. Probeer voor de grap een wethouder eens te bedanken met een kistje wijn.

Wat straks te kiezen? Iedere gemeente geeft wel zo’n handzaam gidsje uit met alle adressen van lokale kleiduivenmelkers, zelfkazende volksdanskantklosgildes en het rijtje met huisartsen, waarin huisarts Prikker de lachers uiteraard op zijn hand weet te krijgen. Voorin zo’n gids als het meezit de samenstelling van het college en ook de gemeenteraad. Haal zo’n gids bij de gemeente, voor een eerste indruk van het heden, als je echt niks van de gemeenteraad weet. Of bezoek de website, waar die informatie ook te vinden is.

Dan wordt er van de kiezer iets gevraagd: Zoek naar iemand (niet per se uit die gids, maar uit het actuele aanbod van partijen) die er zin in heeft, een liefst humorvolle realist met gevoel voor het lokale. Stem niet op iemand van wie je ook kan verwachten dat hij of zij op plastic badslippers de raadszaal binnenloopt (ze bestaan), want die hebben niets te melden en zullen, ook met jouw stem, nooit iets te vertellen krijgen. Op een lokale partij stemmen is geen bezwaar, zolang er maar geen frustratie en boosheid in het verkiezingsprogramma zit, of een thema als ‘versterking participatie draagmoeders/securitymedewerkers’. Zoek naar een stemming van vooruit willen en een kandidaat-raadslid dat een groot vermogen tot zelfspot heeft. En dan op 3 maart lekker kleuren.

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 9 juni 2010 -- Reizende foto’s: Bosnië-Herzegovina (0)
• 25 maart 2010 -- Undercover bij de PVV (0)
• 12 maart 2010 -- Van Mierlo (11)
• 24 februari 2010 -- Gevallen (4)
• 28 juli 2009 -- Reizende foto’s: Engeland (0)

Nu, ik kan je vertellen het chagrijn is gearriveerd en heeft plaatsgenomen op een manier alsof het niet meer weggaat.

Met het chagrijn als commentator heb ik eens mijn successen van de afgelopen 32 jaar onder de loep genomen… dat was dus geen goed idee. Chagrijn nodigde al snel zijn vriend cynisme uit en tegen de avond kwam zelfs treurnis binnenvallen. Ik heb wat extra bedden opgemaakt en heb zelf die nacht geen oog dicht gedaan.

Terwijl de drie downers nog lagen te ronken, ben ik in de vroege morgen een frisse neus gaan halen. Ochtendstond heeft goud in de mond, zullen we maar zeggen. Hier kwam ik op uit: het gebrek aan succes ligt aan mijn manier van kiezen. Ik maak de keuze halfslachtig. Op de vraag of ik succes wil, antwoord ik: eh… ja. Terwijl ik mijn stem moet verheffen tot gehoorschadeniveau en moet brullen: JAAHAA, HIER!!! Dat laat succes geen keuze.

Maar als ik mijzelf dwing tot handelingen die tegenovergesteld aan mijn karakter zijn, zal je zien dat ik ook dat soort succes oogst. Blijk ik ineens onwijs te kunnen crumpen of hengel ik een verdwenen gewaande modderkruiper uit het Merwedekanaal.

Er is een reden dat succes op zich laat wachten: falen is feedback. Na elke tegenslag ontwikkel ik en verwijs ik zwakheden naar het verleden. Een noodzakelijk kwaad dat mij sterker maakt. Ik ben de karatekid die met pijn in lijf en leden eindeloos aan het schuren en verven is. Succes kan ook te snel komen, kijk maar naar die jongen van Twarres. Je moet er klaar voor zijn.

Maar ja, als ik na wederom een afgelast oogstfeest uit mijn raam staar, kan ik het geknaag uit de zak met zaaigoed niet negeren. Misschien zal succes nooit voor mij kiezen, simpelweg omdat de kwaliteiten ontbreken. Dan kan je wel mans gaan doen, maar is de realiteit dat je met een pingpongbetje staat te zwaaien op een boksgala.

Terug van mijn ochtendwandeling bak ik een eitje voor mijn ongenode gasten. Ze hebben heerlijk geslapen. Chagrijn vraagt mij brommend of vandaag weer zo’n dag is. Cynisme grijnst en zegt dat hij het antwoord al kan raden. ‘Huilen lucht op,’ meldt treurnis, terwijl hij mij stevig vastpakt. Eén voor één kijk ik ze aan, zo moet dat voelen: succes.

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 27 januari 2009 -- Keus (4)
• 13 oktober 2008 -- Godverdomse dagen op een godverdomse bol (12)
• 29 juni 2008 -- Nooit meer klagen (2)

De door Jaap Stiemer in dit artikel verstrekte informatie is ontleend aan bronnen die betrouwbaar mogen worden geacht, maar voor de juistheid en volledigheid daarvan kan niet worden ingestaan. De verstrekte informatie is uitsluitend indicatief en kan op ieder moment zonder verdere aankondiging worden gewijzigd.

Schrijver dezes wijst aansprakelijkheid voor schade van welke aard ook af, inzonderheid schade ontstaan door van buiten komend onheil, inzonderheid oorlogssituaties, kikkerregens, acuut intredende ijstijden, firnamentverschuivingen en atoomkernreacties.

Jaap Stiemer kan op geen enkele wijze verantwoordelijk worden gehouden voor schade, hetzij fysiek, hetzij psychisch, hetzij middellijk danwel onmiddellijk, ontstaan door, of als gevolg van, het uiteengaan van The Beatles, verkleuringen van stucwerk en/of wandbekleding, in welke vorm dan ook, als gevolg van het binnenshuis roken van tabak, tabakderivaten, cannabis, cannabisderivaten, of welke vorm van genotmiddelen dan ook – waarvan de consumptie ervan ontbranding en daarmee verband houdende rookontwikkeling vereist - evenals de als gevolg van het gebruik hiervan ontstane psychische en/of fysieke aandoeningen bij de hoofdgebruiker en /of zijn en/of haar al dan niet passief en/of vrijwillig medegebruikende medegebruikers, alsook huisdieren tot in de derde graad (art wbvg, 1, sub d, 4, 1212).

Afnemer van de informatie is verantwoordelijk voor de keuze voor en het gebruik van de informatie. De informatie mag uitsluitend door de afnemer zelf worden gebruikt, al staat het gebruiker op eigen verantwoordelijkheid vrij de informatie te delen met derden, waarbij de producent van de informatie (in casu Jaap Stiemer, Smallingerland 1967) op geen enkele wijze verantwoordelijk gehouden kan worden, dan wel aansprakelijk gesteld kan worden voor, gemoedstoestanden en/of als gevolg daarvan voorkomend bezoek aan artsen, specialisten, piskijkers, wichelroedelopers, regendansers, zieleknijpers en/of wat voor beoefenaars van wat dan ook.

Voorshands kan Hans, Ans noch thans aanspraak maken op generlei wijzen van eisen in welke tijd, stip, vlek, plek, vogeltrek of meterstrek in wie, wat, wanneer, waarom of hoe dan ook. Het wat, waar, wanneer, waarom hoe dan ook gebeurde heeft geen enkele betrekking op welke manier dan ook op het alhier te berde gebrachte. Iedere gelijkenis met bestaande bananen en/of personen berust op louter toeval, als in coïncidentie, in generlei zin bedoeld als herseninfarct of welk ander fysiek of psychisch falen  dan ook.

Jaap Stiemer (Smallingerland 1967) is kortom daarom vooralsnog nog voor geen gat te vangen.

Random Posts

In de jaren zeventig van de vorige eeuw sloot ik mij aan bij een roedel welpen in Friesland. Op zaterdagmorgen kwamen we bijeen in een donker clubhuis, waar telkens eerst allerlei formaliteiten werden afgehandeld, zoals het roepen van ‘akela wij doen ons best, dip, dip, dip, dop, dop dop, woef’. Daarna werd er een programma afgewerkt dat voor een deel bestond uit het halen van allerhande insignes en onderscheidingen, die je nooit echt kreeg, omdat de nationale scoutingwinkel ze nooit op voorraad had. Ondertussen wist ik wel hoe ik met behulp van vlaggen een vliegtuig naar de grond moest loodsen en hoe ik een geit een mitella moest omleggen.

De padvinderij was uiteraard tot mij gekomen via de Donald Duck, waarin de neefjes van oom Donald als ‘woudlopers’ actief waren. Fikkie stoken in het bos en met allerlei handige knopen de wereld redden, het leek me schitterend. Dat was het tot op zekere hoogte ook. Het was buiten, het was ongeordend, het was soms levensgevaarlijk. Bijvoorbeeld toen een der welpen in een ondergrondse hut op het letterlijk lumineuze idee kwam een dot verpakkingsmateriaal in brand te steken om enig licht te krijgen, daar onder de grond. Levend begraven worden is één ding, maar levend begraven en tegelijkertijd gecremeerd worden, dat is nog eens iets geheel anders.

Nabij het clubhuis liep een kleine industriële spoorbaan. Dat sprak tot de verbeelding. Als ervaren woudlopers liepen we over het spoor, het leek het Wilde Westen wel. Ergens tussen de rails kwamen we een grappig kastje tegen, met daarop twee glimmende beugels. Een der welpen ging op die beugels staan en zie: een meter of vijftig verderop daalden op de overgang de spoorbomen. Een groeiende rij wachtende auto’s was het gevolg, geen der slimme padvinders kwam op het idee om voorbij de overgang op het andere kastje te gaan staan. Het verkeer in het Friese dorp was nog wekenlang ontregeld.

Uiteraard lag het woord ‘kamp’ de padvinders voor in de mond bestorven, niet de enige reden overigens waarom er zekere negatieve connotaties waren en zijn met de in uniformpjes rondstappende jeugd. Maar goed, er werd op kamp gegaan. Ik heb inmiddels een rijke ervaring met het aansteken van kampvuren. Dat gaat meestal beheerst, soms valt er wel eens een vertogen dan wel onvertogen woord. Maar de wijze waarop tijdens mijn eerste en enige padvinderskamp ‘s avonds het vuur werd aangestoken tart iedere beschrijving. Liters benzine kwamen er aan te pas, alsmede een gasfles met een daarop aangesloten rubberslang, die als vlammenwerper werd gebruikt om de benzine in het drijfnatte sprokkelhout te doen ontbranden.

Dat lukte. De gitzwarte rookkolom die opsteeg verstoorde de communicatie tussen aarde en de in die tijd in gebruik zijnde O2S satelliet. Iemand wierp ter verhoging van de feestvreugde een afgesloten lege jampot in het vuur, die uiteraard explodeerde. Ik werd door een scherf getroffen in een mijner handen en ging als gevolg van de aanblik van gutsend bloed tegen de grond. De volgende morgen werd ik wakker in een tent, waarin ik de gehele nacht met mijn hoofd naast een tochtig gaas had gelegen, als gevolg waarvan ik een dubbele oogontsteking had en ik er uitzag als een aan mixomatose stervend konijn.

Scouting, da’s durven, zeggen ze in Vlaanderen. En verdomd, ze hebben gelijk.

Random Posts

We parkeren op de P1 van het uitgestrekte natuurgebied Nauwdan onder de rook van Korremersheide. Het parkeerterrein grenst aan het terrein van dancingbistro ‘t Poppertje, waar vroeger de Avro’s Toppop Discoshow niet zelden neerstreek. De bronzen buste van Ad Visser naast het fietsenhok laat zien wat dit programma voor Korremersheide betekend heeft. Wie hiervan geen genoeg kan krijgen, kan in het alleen per fiets of lopend bereikbare Draap nog het Krijn Torringamuseum bezoeken.

Korremersheide ligt ingesloten tussen de snelweg van Staafpieper naar Kwensbeek, de bovengrondse metro-uitloper van Kralineus-Noord en de Provincialeweg tussen Kralineus en Schennis. Stevige schoenen zijn voor deze wandeling een vereiste, want hij voert over geaccidenteerd en deels zeer drassig terrein. Tip: maak aan het begin van de wandeling met uw camera of telefoon een foto van de plattegrond van het gebied, dan zult u nooit verdwalen!

Vanaf het parkeerterrein koersen we via de Nauwdanner Damwand in de richting van de Kletsvijver, die op de richtingaanwijzers staat aangegeven. Na honderd meter rechts de eerste bezienswaardighed in deze route: een stolpboerderij. Zeldzaam in de Benedenzandse Kleipanelen, het betreft hier dan ook een replica van de Gare Goedsbogert, hier neergezet door de steenrijke Rheinhardt van Rhein, de uitvinder van de toiletpapierperforatie, de naadloze infuuszak, het visitekaartje en het paard.

Sla bij het omgewaaide bord met de tekst ‘Koffie altijd vers gezet’ van brasserie De Kweepeer rechtsaf het Braamstruikse Buitenpad op. Hierna een stevige mars van vier kilometer rechtdoor, waarbij absoluut niet van het pad afgeweken mag worden, ook niet voor een plasje, omdat juist langs dit pad de Vietcong altijd hevig verzet bood, waarbij dermate veel explosieven en boobytraps werden ingezet dat hier nog dagelijks herten, zwijnen, konijnen en zelfs fazanten aan stukken gereten in de olmen belanden, als gevolg van de inmiddels uiterst kwetsbare blindgangers en onzichtbare draadjes en alles.

Leuk voor de kinderen is het aan het eind van dit pad gelegen Land van Wigbold. Met een beetje geluk staat Wigbold de Olifant de kinderen met de slurf in de lucht geheven op te wachten. Wigbold is een uiterst goedmoedig dier, dat van zijn verzorgster Atie Sangria zelfs een beetje praten heeft geleerd. Wanneer je lang genoeg een suikerklontje voor zijn slurf houdt zonder het hem echt te geven, verzucht hij vanzelf ‘krijg toch de stuiptiefus met je pokkesuiker’. Ook zegt hij zonder al te veel aandringen wel eens ‘Olifand is met een t’.

Hoogtepunt van de wandeling is Fort Ammenaedt, een ooit bij vergissing tot de Stelling van Amsterdam gerekende fortificatie. Deze vergissing kwam aan het licht in de jaren zestig van de vorige eeuw, toen de in de jaren twintig opgenomen en destijds verboden speelfilm ‘Wreede Liephde’ alsnog in de bioscopen kwam. Fort Ammenaedt bleek een eigenhandig door regisseur Kotje van Rokkedonder opgetrokken papiermachécreatie te zijn, die met behulp van blauwzuurscementapplicaties tegen weer en wind bestand was. Het Tros programma Vermist strijkt hier niet zelden neer in verband met zoekgeraakte kroost, speurtochten van talloze kinderfeestjes raken in het duister der kazematten namelijk nogal eens met elkaar verweven.

Na het fort meteen links naar P2. Daar heeft, als het goed is, bosoudste Pappie je automobiel geparkeerd, ontdaan van alle, naar zijn idee, overbodige luxe.

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 3 mei 2009 -- Rondwandeling (2)
• 12 mei 2010 -- Nothing Personal (4)
• 10 mei 2010 -- Een wandeling op zondag in mei op zoek naar liefde (4)
• 9 december 2009 -- Op vakantie in eigen stad, de foto’s (1)
• 13 maart 2009 -- Natuurlijk (1)

Dat is geen halfslachtige poging een kloeke beginzin à la ‘De portier is een invalide’ te epibreren, het is écht zo. Een wildvreemde ben ik aan zee. Ik vraag me af waarom.

Er ontvalt mij veel, heel veel, zo gauw ik de lucht inadem van golvend helmgras, vochtig schelpgruis en oeverloos zoutwater. Ik raak onthecht, niet zozeer van het land, waarop ik bij aankomst immers nog stevig met beide benen sta, maar wel van de vaste grond in mijzelf. Ik hoor hier niet, ik ben een indringer. Iets ook dringt zich bij mij naar binnen, een andere geest, een andere persoonlijkheid. Het begint een kilometer of vijf van zee. Die dennen. Die eerste voorzichtige duintjes, met villaatjes ertegen. Die uitgelaten, helblauwe campingsfeer. Die veel te grote vogels. Ik verlies mijn lust. Mijn stappen wordt slepen. Mijn kijken wordt staren. Mijn lachen wordt grijnzen wordt grimassen.

Het is altijd zo geweest. Eén van mijn oudste herinneringen speelt op het strand van Terschelling, waar ik urenlang mijn ouders kwijt was en uiteindelijk door lieve maar vreemde mensen werd ‘gered’ en terug gebracht. Het merkwaardige is dat mij die vreemde mensen in zekere zin ‘normaler’ voorkwamen dan mijn ouders of ikzelf. Zij hoorden daar, die mensen, wij niet. Wat deden wij, afkomstig van de oude zandgronden van Oost-Nederland, op dat klamme eiland? Dat was toch vragen om moeilijkheden? Dachten we werkelijk door wat spullen te pakken, een paar uur te reizen en op het strand te gaan zitten, iets gewoons, iets fijns, iets góeds te ondernemen?

Het bos, voilá, daar voel ik me thuis. In de polder ook. De uiterwaarden. Veld en beemd. Steppe, toendra en savanne. Poolkap, permafrost en pingoruïne. Heuvels, meren en woestijnen. Bergen. Natuurlijk hoor ik in de bergen ook niet thuis, geografisch gesproken, maar ik blijf er mijzelf. Sterker: ik krijg er ‘stukjes zelf’ bij, ik koek aan, ik dij uit, ik voel me groter, rijker, completer, in al mijn nietigheid. Ik heb momenten in de bergen gehad waarop ik wist dat alleen al het simpele ‘hier en nu’ voldoende was om tot aan mijn dood van een zinvol leven te kunnen spreken, wat er in het verleden ook mocht zijn voorgevallen, en wat mij in de toekomst ook zou kunnen overkomen. Geen ijdele gedachte, want ik denk daar nog zo over: dat ogenblik op díe Alp, en toen-en-toen op die Pyrenee, en op de rand van die-en-die Cascade-vulkaan, dat was ruim genoeg om voor geleefd te hebben. De rest is een tamelijk fors uitgevallen extrabonus.

Nee, moet je met de zee bij mij aankomen. Ongemak. Daar begint het mee. Strand in mijn oren, ogen, neus, mond. Schroeiende zon, afkalvende huid. Koud water, trekkend aan mijn voeten. De industrieël-weeë doodsgeur van factor 40. Lelijke, zichzelf om onnaspeurbare redenen mooi vindende lichamen. Huilende kinderen. Brullende transistors. Rondsuizend speeltuig. Zand in mijn ijs, zand in mijn wijn, zand in mijn salade, zand in mijn kip. Badmode. Verkeerde roman meegenomen en nergens een boekwinkel. Niet genoeg wind voor mijn vlieger, teveel wind voor mijn badminton, precies genoeg wind voor alle andere spellen die we niet bij ons hebben en die we zéker niet gaan lenen bij de mensen met die aanhoudend blaffende Labrador naast ons.

Maar ongemak is het werkelijke probleem niet. Het is die geest, die vreemde, die bezit van me neemt, die ik niet wil maar waarover ik geen macht heb. Er wordt, zo gauw ik de duinrand oversteek, een coup gepleegd in mijn hoofd. Gewapende mannetjes trekken mijn kop binnen. Ik verander in een willoos slachtoffer van lethargie. Mijn gedachten, gevoelens en ideeën (die onbetekenende maar toch nooit geheel droogvallende stroompjes geestesleven) verdampen in het zicht van de branding. Mijn fysieke handelingen beperken zich plotseling tot het slepen van mijn ene voet voor de ander tot aan de plek waar mijn strandgenoten zich nestelen, waarna ik neerval en nog slechts mechanisch eten en drinken tot mij neem, twee-drie keer als een zombie naar de waterlijn wankel om te ‘zwemmen’, of een bal naar een mede-aardbewoner trap, zonder aan één van die activiteiten ook maar een greintje plezier of zingeving te ontlenen.

Toch ga ik ieder jaar weer een keer of tien, twintig naar zee. Waarom, vraag ik mij af. Lam ter slachtbank, lemming over de klif. Waarom sta ik dit toe?

Misschien, denk ik daarom maar, dient het een hoger doel. Misschien vormt de zee een onmisbaar onderdeel van mijn zijn, mijn wezen. Het zou toch kunnen? Misschien is de zee mijn louteringsberg, mijn zelfkastijding, mijn taakstraf. Er is weliswaar geen God, wel is er natuurlijk altijd schuld en boete.

Dat ik mij na strandbezoek doorgaans tamelijk goed voel, schrijf ik toe aan het feit dat het leed weer achter de rug is, maar wellicht doen zon, zee en strand mij ondertussen wel degelijk goed. Hoofd en lijf worden even helemaal schoongespoeld, leeggewaaid, kaalgeschroeid.

Ja, zo zit het! De zee is mijn levertraan. Smerig maar gezond. Ik kan vrede hebben met die gedachte. De gewapende coupplegertjes zijn niets meer of minder dan de zomerse schoonboendertjes van mijn zieke, smerige zelf. Dat ze daar het strand voor uitkiezen, ach. Beter daar dan tijdens slapeloze, winterse nachten.
Laat dus maar weer komen, die zomer.

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 3 november 2009 -- Roberts stijltips: Wees een nette vent (0)
• 2 oktober 2009 -- Plaatjes kijken in weer en wind (2)
• 7 november 2008 -- Klimaat (0)
• 2 juli 2008 -- Zonnen (0)
• 10 mei 2010 -- Een wandeling op zondag in mei op zoek naar liefde (4)

Als ik ook eens tv kijk vind ik het soms wel leuk om naar iets te kijken dat lekker irriteert.
Een goede kandidaat daarvoor is sinds enige tijd Hoe doe jij dat nu?, een programma waarin iemand een probleem heeft dat vervolgens volgens de almachtige regels der Evangelische Omroep kinderlijk eenvoudig tot een bevredigende oplossing gebracht wordt. Het is de EO anno 2010 die vermoedelijk een frisse moderne uitstraling probeert te hebben. Het is bijna schattig.

Het begint al bij de tune bestaand uit de ongelofelijk zoetgevooisd a capella gezongen regel: “Hoe doe jij dat nu?”.
Een heerlijk geruststellend vertrouwde truttigheid daalt over mij neder wanneer ik deze klanken hoor.
Ik krijg direct de neiging de tune mee te zingen. Net iets te hard, en net iets te hysterisch vrolijk.
Als het tegenzit voor mijn omgeving doe ik er ook wat obscene gebaren bij. Maar dat terzijde.

Het wordt gepresenteerd door twee nette frisgewassen jongelingen. Man en vrouw. Sympathieke types.
Netjes en degelijk zoals het hoort bij de EO maar wel met een roze overhemd want dan ben je hip.
Uiteraard wordt er op een quasi nonchalante wijze het geloof bijgehaald. Want wat is er tenslotte nu echt belangrijk?
Het zou veel te ver voeren om allerlei voorbeelden uit het programma zelf aan te gaan halen. De keren dat ik het zag was het meestal wel lekker irritant maar eigenlijk ook behoorlijk saai om naar te kijken, laat staan om over te schrijven.

De deelnemers zijn mensen die in een moeilijke fase van hun leven bij het programma aankloppen, dat kan niet anders.
Een afgrijselijk moeilijke fase moet dat wel zijn want als je uit eigen vrije wil aanklopt om hulp bij het programma Hoe doe jij dat nu? dan is het echt goed mis lijkt me.
Ik kan mij daar niets bij voorstellen. Graag o Heere God zou ik dat zo willen houden.
Hoe dan ook, de fatale burn-out en zware depressie lijkt nooit ver weg bij de deelnemers. Op zijn minst.
En het contrast met het truttig luchtige Hoe doe jij dat nu? deuntje dat om de haverklap voorbij komt is eigenlijk behoorlijk bizar.

Maar het voorbeeld van deze week moet ik toch even aanhalen. Het ging over een vrouw die geen nee kon zeggen.
We zagen een geprangde vrouw van bijna middelbare leeftijd, type ouwe vrijster, nogal gefrustreerd en ontevreden was mijn indruk.
En ze kon dus geen nee zeggen en daar zat ze best wel mee. Kan ik me indenken.
Nadat eerst op allerlei wijzen geprobeerd was haar nee te laten zeggen (allemaal niet zo interessant) was het tijd voor de laatste vuurproef.
Ze moest acteren dat ze een avondje rust wilde en een goede vriendin die aanklopte en ontzettend behoefte had aan een luisterend oor, omdat ze op het punt van instorten stond, de deur te wijzen. Zeggen dat het heel vervelend voor haar was maar dat ze nu net een avondje rustig met een boek op de bank voor zichzelf wilde hebben.
Een ingehuurde actrice die voor vriendin speelde deed goed haar best om binnen te komen maar het lukte uiteindelijk toch net niet.
Weliswaar met de billen op elkaar maar ze liet haar niet binnen. Bravo!

De frisgewassen presentator in zijn roze hemd die van een afstandje glunderend had staan toekijken feliciteerde haar vrolijk en opgewekt met het feit dat ze nu eindelijk nee kon zeggen en ze beaamde na enig aandringen dat ze dat nu ook zou doen als van de week een goede vriendin met hetzelfde verhaal echt bij haar aan zou kloppen.
Missie geslaagd. Iedereen blij en hoppa: daar klonk de Hoe doe jij dat nu? tune weer.
Lekker toch, als dingen zo simpel kunnen zijn?

Ongelofelijk. Ik bleef me maar afvragen hoe het altijd aanwezige gedachtegoed van de EO in godsnaam viel te rijmen met het weigeren van vrienden in nood aan je bloedeigen deur en ik kwam er niet uit.
Natuurlijk zal de tien minuten therapie van het programma niet het gewenste effect sorteren en de vrouw zeer waarschijnlijk haar vriendin in nood gewoon toch binnenlaten zoals elk fatsoenlijk mens natuurlijk zou doen, maar die vriendin zal maar net gekeken hebben.
De vraag is dan toch een beetje waar ze nog terecht kan als ze een keer eens niet een avondje voor zich zelf op de bank met een boek zou willen hebben.
Ik zou mijn vrienden in ieder geval voortaan toch wat beter kiezen. Een goeie promo voor jezelf leek het mij allerminst.
Maar niemand leek het zich af te vragen en de vrolijke programmamakers nog wel het allerminst.
En ja hoor, daar klonk de verlossende eindtune al tot slot en volgende week wordt weer een Christenmens vrolijker en gelukkiger gemaakt en in één moeite door van haar schrale sociale contacten verlost.

De EO denkt met u mee. God bewaar me.

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 27 april 2009 -- Frommel en T.Korsel gaan naar de kerk (3)
• 15 april 2010 -- Humpday: Porno tot kunst verheffen (4)
• 30 december 2009 -- Het was een zwaar, zwaar Darwinjaar (4)
• 28 augustus 2009 -- Het bestaan van God (0)
• 12 augustus 2009 -- Wat kun je doen met nul miljoen (13)

Ik mag graag door dichtbundels bladeren. Buiten is het koud, binnen is het warm. Maar poëzie is soms wel een beetje eng. Vind ik althans. Oud, moeilijk en eerbiedwaardig. Vaak is het ook slecht. Of heel erg goed, maar verder geen bal aan. Of het is niet voor mij bedoeld. Dan pak ik de machete en hak er spaanders af. Dan hanteer ik onbekrompen de kaasschaaf. Vergeet niet: het gedicht is van mij en van jou – niet van de dichter. De dichter moet, met al het verontschuldigde respect, zijn muil houden.

Heerlijke avondster! Ik ontbloot mijn hoofd.
Als een stortbad van kristal valt jouw glans erop.
- Henrik Wergeland

Ik gebruik mijn blik als sleepnet, om kleine stukjes wijsheid, waanzin of schoonheid op te vissen. Het oog dwaalt rusteloos over de pagina, twee-drie tellen lang, en ziet dan opeens een woord, een regel, een zinsnede. Is bovenstaand nog wat keurigjes, hier wordt het al leuker:

Ziet ge Neptunes staan
Die een zeepaard temt?
- Robert Browning

Zeker zie ik hem staan! Ik zie hem in volle glorie, en alléén omdat Browning deze twee regeltjes schreef, temidden van het vele dat ongeschreven had mogen blijven.
Flarden, wapperend in de wind. Gemankeerde haiku’s en gehalveerde kwartrijnen. De context zal me worst zijn. Wat ik al zei: ‘t zijn mijn teksten, ik heb er in de boekhandel geld voor betaald.
Neem deze drie regels.

maar ook al is armer
haar huis, gastvrij
is zij nochtans
- Friedrich Hölderin

Uit een ellenlang, hoog-Romantisch poeem, dit, vol Griekse sagen en legenden. Feitelijk onleesbaar. Maar deze drie zinnetjes, ontdaan van hun omgeving, blijven aan de binnenzijde van mijn oogleden plakken. Dat ‘nochtans’ houdt het nog ietsje chic, dat is nog een restje Hölderin, maar zij is arm en gastvrij. Heerlijke vrouw. Ik ken haar niet, ik weet niet waar ze woont. Wel dat áls ik daar ooit langs zal komen en een maaltijd of een dak boven mijn hoofd nodig heb, ik haar zal herkennen, en zij mij.

Wat is dat?
Een ei?
- Samuel Beckett

Iets te nietszeggend misschien om poëzie te mogen heten, deze flard uit ‘Whoroscope’, maar fuck it. Ik zie gewoon dat prachtige, verfrommelde hoofd van Samuel Beckett, en dan: een ei? Toch een beetje benieuwd nu, lees ik verder. Daar vraagt de dichter:

Wat is dat?
Een lekker groen baksel, of een champignonomelet?
- Samuel Beckett

Dat is jammer. Was ik nu maar opgehouden bij dat ei. De kunst van het regel-lichten is dat je meteen weer weg bent, als een visdief boven de golven. Dat ei van Beckett – wat mij betreft is het heel zijn dichterschap.

Wat is toch dit noodlot van mij?
Ik kan niet rekenen
En ik heb een baan als boekhouder.
- Oktay Rifat

Zomaar een Turkse dichter, ergens in het verre Turkije, verbaast zich plotsklaps over zijn onbekwaamheid – en dan niet zozeer over dat hij niet rekenen kan, maar over dat hij niet in staat is geweest het juiste levenspad te kiezen. Tragisch, herkenbaar, voldoende. Dank u, Oktay Rifat, de rest van het vers mag u houden.

hipsters die zich drie keer achtereen zonder succes in de pols sneden, het opgaven en gedwongen werden antiekwinkels te openen waar ze dachten dat ze oud werden en huilden
- Alan Ginsberg

Minder op mijn lijf geschreven, maar ik heb ze wel gezien, de hippies, veertig jaar later, in hun antiekwinkeltjes. De griezels van Haight Ashbury. Maar had ik geweten dat ze zich allemaal in de pols gesneden hadden, dan was mijn hart toch wat milder gestemd geweest – - – ach kom, ik strijk erover.

Het moeilijkst te stelen is Rembrandt:
Je strekt je hand uit en raakt duisternis aan.
- Marin Sorescu

Wat zul je thuis aantreffen?
Je sleutel, trillend van angst,
vindt met moeite het slot.
- Blaga Dimitrova

Hoe mooi is dit? Waarom zit er nog zoveel gedicht omheen? Hier kan ik uren op voort. Complete films spelen zich af in mijn geest. Drie regels, genoeg voor een weekend.

Geef mij niet altijd kussen
met fluisterend gelach ertussen.
- Janus Secundus

De Walrus zweeg, terwijl hij naar
de verre einder keek.
- Lewis Carroll

In de vele, vele strofen van dit laatst aangehaalde gedicht, ‘De walrus en de timmerman’, klinken heel wat lamentaties, argumenten, conclusies en replieken, maar zeg nu eerlijk, wat kan het ons verdommen wat zo’n walrus allemaal te vertellen heeft? Het werkelijke drama schuilt in het logge zeezoogdier, zwijgend starend naar den einder.

En de mens… Sukkel… sukkel!
- César Vallejo

wee ach wee onze goede kaspar is dood. god nog an toe kaspar is dood
de hooivissen snateren hartverscheurend van verdriet in de klokkeschuren
- Hans Arp

Ik verniel uit drift, tegen mijn zin.
Niets is waar. Niets is de moeite waard.
- Johannes V. Jensen

Heerlijk ‘s ochtends vroeg
naar witte huisjes rijden
in lorries vol zilte sneeuw!
- Rafael Alberti

Al komt de nacht en slaan de uren
De dagen gaan en ik blijf duren
- Guillaume Apollinaire

Etcetera, etcetera.

Ik zeg: durf er op in te hakken. Ook als het om eerbiedwaardige kunst gaat. Loop er niet omheen, maar ga er recht door. Trek er repen af, beitel er lustig op los. Gooi weg wat je niet aanstaat. Bewaar wat je nodig hebt, en kleed je warm aan, mocht je hierna nog naar buiten gaan.

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 28 januari 2010 -- Schrap me: Gebundelde stiftgedichten (0)
• 21 april 2010 -- Hendriksma’s Hunkering (0)
• 13 april 2010 -- Het bloedstollende Vroman-effect (3)
• 16 maart 2010 -- De GEWLBQuiz: En De Winnaars Zijn… (5)
• 2 maart 2010 -- De Grote Eeuwig Weekend Literaire BeginzinQuiz 2010 (2)

De zes woningen zijn gelegen aan een gezellig drukke verkeersweg, die in luttele autoseconden verbinding biedt met Rijksweg A7, waardoor Amsterdam, Kopenhagen, Berlijn en de Popocatepetl als het ware binnen handbereik zijn! Een betere verbinding met de wereld is in dit deel van Noord-Holland niet te vinden. Bovendien zijn zowel de semigeschakelde woningen als de volop vrijstaande leefvilla op minder dan steenworp afstand gesitueerd van een unieke sfeervolle woonboulevard, Woonplaza geheten, waardoor de levering van nieuwe meubeltjes als het ware op een steekkarretje kan geschieden!

En dan de woningen zelf! De voordelen stapelen zich hier werkelijk op. De sfeervolle onbelemmerde entree aan de voorzijde biedt toegang tot een vestibule met gang- en hallfunctie, desgewenst op te waarderen tot garderobe en vaste trapopgang naar de boven gelegen eerste verdieping. Deze vestibule biedt toegang tot zowel woonkamer als keuken, die beiden nog goeddeels in oorspronkelijke staat verkeren en daardoor vele authentieke onderdelen bevatten, onder wie oerdegelijke schrootjesbetimmering, vaste afzuigkap, gestoomd berkenfineer aanrechtblad, bouwjaar 1972, altijd binnen gestaan, alsmede ook tevens vaste deurloze doorgang van semiwoonkeuken naar inpandige woonkamer.

Vanuit de woonkamers van de vijf semigeschakelde woonhuizen wordt riant uitzicht geboden op zowel de uitpandige voor- als achtertuin. Bij enkele van de aangeboden woonhuizen is de tuinbegroeiing van dusdanig weelderige aard dat deze zich geheel volgens de laatste RAL-ISO 4711 isolatievegetatienorm als een sedumafzetting op het woonhuis heeft aangehecht, waardoor op jaarbasis een energiebesparing van 100 procent wordt gerealiseerd op de genormeerde snoei-inzet!

De woonkamer zelf kent vanwege de proactief doorgebroken thermopanebeglazing aan zowel voor- als achterzijde een optimaal natuurlijke luchtventilatiebehandeling, die bewezen vermindert aanzet tot cara, astma, invitroventilatie, alsmede ook tevens luchtkanker.  Alle zes de woningen zijn rondom voorzien van halfopen stootvoegen.

Extra aantrekkelijk aan deze objecten is de vele mogelijkheden die zij bieden om door de potentieel aanstaande koper geheel naar eigen inzicht te worden geherstructureerd en/of geamoveerd. Wees er snel bij, want voor de eerste drie kopers staat in de semi-leefkeuken een volautomatische tweekops Sensejomachine klaar! De koper van de vrijstaande leefvilla krijgt bovendien het boek ‘Zelf herbouwen’ van Derry Schottelndreher cadeau.

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 25 augustus 2009 -- Reizende foto’s: België (1)
• 31 maart 2009 -- Wonen aan de rotsen (4)