Weet u (nog) hoe het voelt wanneer een relatie wordt verbroken? Ik herinner me eenzaamheid, gevaarlijke dingen uithalen omdat het je eigen leven je weinig kan schelen, de werkelijkheid als een roes ervaren. Vluchten. Zo ver mogelijk bij de waarheid vandaan gaan.
Dat laatste kun je op verschillende manieren invullen. In de film Nothing Personal (Urszula Antoniak, 2009) doet hoofdpersonage Anne (Lotte Verbeek) dat door al haar huisraad op straat te zetten en zonder doel te gaan liften. Ze komt terecht in Ierland, waar ze met haar rode lange haren perfect in het plaatje past. De regen en haar botheid – aardig doen zit er niet in als je keihard op je ziel bent getrapt – maken haar situatie nog schrijnender. De rest van de wereld kan haar aan haar reet roesten.
Dat merkt ook Martin (Stephen Rea). Tijdens zijn afwezigheid geniet ze van zijn huis, dat ver van de bewoonde wereld ligt. Ze zet een cd op, gaat naakt in zijn bed liggen om de heerlijkheid van schone lakens te voelen. Doordat ze daarna op het bankje voor zijn huis gaat zitten, volgt er een ontmoeting. Martin is de aardigheid zelve, maar Anne moet niets van hem weten. Toch gaat ze overstag wanneer hij haar eten aanbiedt in ruil voor werkzaamheden. Op één voorwaarde: er worden geen persoonlijke vragen gesteld. Nothing Personal dus.
Hij neemt de zware taak op zich om haar te temmen. Door zich te distantiëren van haar komt ze naderbij. Ze laat niets los, wil zelfs haar naam niet zeggen. Ze laat zich als een klein meisje op sleeptouw nemen, met Martin in de rol als vader. Hij leert haar tuinieren en vissen, zij doet het huishouden en kookt voor hem.
Beiden voelen zich eenzaam, en het is díe emotie die hen verbindt. Desondanks vraag je je af waarom hij haar onderdak geeft. Straalt ze zoveel hulpeloosheid, verdriet en vertrouwen uit? Is hij, na de dood van zijn vrouw, zó wanhopig op zoek naar gezelschap? Maar hoe weet je in vredesnaam wie je in huis neemt als diegene haar eigen naam niet eens wil vertellen?
Aan de ene kant voel ik Anne’s emoties, aan de andere kant begrijp ook geen snars van haar gedrag. Wanneer Martin in elkaar zakt loopt ze weg. Ze wil zich onder geen beding emotioneel aan hem binden, maar accepteert wel zijn hulp. Dat is moeilijk te rijmen, maar begrijpelijkerwijs ook dé ultieme vlucht uit een reddeloos lijkende situatie: ze heeft onderdak maar hoeft niet verplicht sociaal te doen. Zelfs niet wanneer iemand hulp nodig heeft.
Nothing Personal is een film die vooral op beeld drijft. Er komen weinig woorden aan te pas, maar de emoties en frustraties zijn duidelijk voelbaar. De onmacht van de situatie druipt van het scherm af. Toch gloort er licht aan het eind van de tunnel. Het licht wordt door een wrange actie in gang gezet die pijn doet aan je romantische hart. Als kijker houd je altijd een sprankje hoop, maar regisseuse en schrijfster Urszula Antoniak neemt dat hardhandig van je af.
Een kleine kanttekening: de film kwam vorige week uit op dvd. Zo een trieste film wil je niet zien als buiten de zon schijnt. Buiten moet het regenen, hozen, stormen. Opdat je de emotie nóg meer kunt toelaten.
Nothing Personal is sinds vorige week uit op dvd en kost 17,95 euro.
4 Reacties
Link
Nou, het weer zit mee dan!
Link
Ja haha, nu wel even. :)
Link
Lijkt me een interessante film.
Link
Lijkt me een mooie film.