Eeuwig Weekend

Door gastschrijver Coen Braber

Als ik ook eens tv kijk vind ik het soms wel leuk om naar iets te kijken dat lekker irriteert.
Een goede kandidaat daarvoor is sinds enige tijd Hoe doe jij dat nu?, een programma waarin iemand een probleem heeft dat vervolgens volgens de almachtige regels der Evangelische Omroep kinderlijk eenvoudig tot een bevredigende oplossing gebracht wordt. Het is de EO anno 2010 die vermoedelijk een frisse moderne uitstraling probeert te hebben. Het is bijna schattig.

Het begint al bij de tune bestaand uit de ongelofelijk zoetgevooisd a capella gezongen regel: “Hoe doe jij dat nu?”.
Een heerlijk geruststellend vertrouwde truttigheid daalt over mij neder wanneer ik deze klanken hoor.
Ik krijg direct de neiging de tune mee te zingen. Net iets te hard, en net iets te hysterisch vrolijk.
Als het tegenzit voor mijn omgeving doe ik er ook wat obscene gebaren bij. Maar dat terzijde.

Het wordt gepresenteerd door twee nette frisgewassen jongelingen. Man en vrouw. Sympathieke types.
Netjes en degelijk zoals het hoort bij de EO maar wel met een roze overhemd want dan ben je hip.
Uiteraard wordt er op een quasi nonchalante wijze het geloof bijgehaald. Want wat is er tenslotte nu echt belangrijk?
Het zou veel te ver voeren om allerlei voorbeelden uit het programma zelf aan te gaan halen. De keren dat ik het zag was het meestal wel lekker irritant maar eigenlijk ook behoorlijk saai om naar te kijken, laat staan om over te schrijven.

De deelnemers zijn mensen die in een moeilijke fase van hun leven bij het programma aankloppen, dat kan niet anders.
Een afgrijselijk moeilijke fase moet dat wel zijn want als je uit eigen vrije wil aanklopt om hulp bij het programma Hoe doe jij dat nu? dan is het echt goed mis lijkt me.
Ik kan mij daar niets bij voorstellen. Graag o Heere God zou ik dat zo willen houden.
Hoe dan ook, de fatale burn-out en zware depressie lijkt nooit ver weg bij de deelnemers. Op zijn minst.
En het contrast met het truttig luchtige Hoe doe jij dat nu? deuntje dat om de haverklap voorbij komt is eigenlijk behoorlijk bizar.

Maar het voorbeeld van deze week moet ik toch even aanhalen. Het ging over een vrouw die geen nee kon zeggen.
We zagen een geprangde vrouw van bijna middelbare leeftijd, type ouwe vrijster, nogal gefrustreerd en ontevreden was mijn indruk.
En ze kon dus geen nee zeggen en daar zat ze best wel mee. Kan ik me indenken.
Nadat eerst op allerlei wijzen geprobeerd was haar nee te laten zeggen (allemaal niet zo interessant) was het tijd voor de laatste vuurproef.
Ze moest acteren dat ze een avondje rust wilde en een goede vriendin die aanklopte en ontzettend behoefte had aan een luisterend oor, omdat ze op het punt van instorten stond, de deur te wijzen. Zeggen dat het heel vervelend voor haar was maar dat ze nu net een avondje rustig met een boek op de bank voor zichzelf wilde hebben.
Een ingehuurde actrice die voor vriendin speelde deed goed haar best om binnen te komen maar het lukte uiteindelijk toch net niet.
Weliswaar met de billen op elkaar maar ze liet haar niet binnen. Bravo!

De frisgewassen presentator in zijn roze hemd die van een afstandje glunderend had staan toekijken feliciteerde haar vrolijk en opgewekt met het feit dat ze nu eindelijk nee kon zeggen en ze beaamde na enig aandringen dat ze dat nu ook zou doen als van de week een goede vriendin met hetzelfde verhaal echt bij haar aan zou kloppen.
Missie geslaagd. Iedereen blij en hoppa: daar klonk de Hoe doe jij dat nu? tune weer.
Lekker toch, als dingen zo simpel kunnen zijn?

Ongelofelijk. Ik bleef me maar afvragen hoe het altijd aanwezige gedachtegoed van de EO in godsnaam viel te rijmen met het weigeren van vrienden in nood aan je bloedeigen deur en ik kwam er niet uit.
Natuurlijk zal de tien minuten therapie van het programma niet het gewenste effect sorteren en de vrouw zeer waarschijnlijk haar vriendin in nood gewoon toch binnenlaten zoals elk fatsoenlijk mens natuurlijk zou doen, maar die vriendin zal maar net gekeken hebben.
De vraag is dan toch een beetje waar ze nog terecht kan als ze een keer eens niet een avondje voor zich zelf op de bank met een boek zou willen hebben.
Ik zou mijn vrienden in ieder geval voortaan toch wat beter kiezen. Een goeie promo voor jezelf leek het mij allerminst.
Maar niemand leek het zich af te vragen en de vrolijke programmamakers nog wel het allerminst.
En ja hoor, daar klonk de verlossende eindtune al tot slot en volgende week wordt weer een Christenmens vrolijker en gelukkiger gemaakt en in één moeite door van haar schrale sociale contacten verlost.

De EO denkt met u mee. God bewaar me.

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 27 april 2009 -- Frommel en T.Korsel gaan naar de kerk (3)
• 30 december 2009 -- Het was een zwaar, zwaar Darwinjaar (4)
• 28 augustus 2009 -- Het bestaan van God (0)
• 12 augustus 2009 -- Wat kun je doen met nul miljoen (13)
• 29 juli 2009 -- Weer een nieuw mens geschapen #4 (0)