En het tweede deel van de eindejaarslijstjesgalore. Wat vond de redactie het meest inspirerend het afgelopen jaar? Wat bewoog ons? Deel 1 hier, deel 2 hieronder.
Peter Schuite vervolgt:
In willekeurige volgorde:
1. 2666, roman van Roberto Bolaño
Vier literaire detectives raken op het spoor van een vergeten en verdwenen Duitse schrijver, en komen terecht in het Mexicaanse Ciudad de Juerez, waar een golf van moorden op vrouwen plaatsgrijpt. Dit laatste gegeven is -helaas- aan de werkelijkheid ontleend, een gruwel die nog altijd voortduurt maar die weinig pers krijgt. Het vierde hoofdstuk van dit opus magnum is het afschuwelijkste dat in lange tijd geschreven is, maar zo oorspronkelijk, krachtig en poëtisch dat de lezer naar zuurstof happend achterblijft. Hoofdstuk 5 verbindt bijna alle verhaallijnen met een duizelende duik in de Europese 20e eeuw.
Bolaño, Chileen, schrijvend in Barcelona, stierf in 2003, met dit boek nog niet geheel af op zijn bureau. Lees deze baksteen, en kom erachter wat grootse wereldliteratuur vermag, zodat je het Kluun-Palmen-gekonkel alsmede de slappe fantasy-, crime- en waar-is-toch-dat-geheime-manuscript-gebleven-hypes even helemaal van je af kunt spoelen (om er daarna doodleuk weer in terug te duiken, hoor!).
2. Dexter, Amerikaanse serie, vier seizoenen
Alles is hierover al gezegd. Michael C Hall (David uit Six Feet Under) zet perfecte titelheld neer, laverend tussen bovenwereld en onderwereld. Leeft volgens de code van zijn stiefvader, die hem geleerd heeft schurken te ruimen zonder spoor achter te laten. Overdag bloedanalyst bij de recherche en liefhebbend echtgenoot. ‘s Nachts seriekiller. Hou het maar eens uit elkaar. De kracht van de serie zit ‘m niet in de laatste plaats in de bijrollen. Vooral Dexters altoos vloekende zus Deb is tamelijk onvergetelijk. Vierde seizoen was ondragelijk spannend. Oktober 2010 pas weer – over ondragelijk gesproken…
3. Grote Mond, theatermonoloog door Valentijn Dhaenens
Flarden van tientallen beroemde toespraken uit de wereldgeschiedenis gemonteerd tot één grote monoloog over de waanzin van de wereld waarin we leven. De Vlaamse acteur Valentijn Dhaenens maakt veel indruk met zijn plooibare talent. Een suikerzoete Goebbels, een belerende Socrates en een liegende Bush smelten samen in een echte puntje-van-je-stoel-voorstelling. Mooi en belangrijk theater.
4. Mijn iPod Classic
Muzikaal was het weer een verbazingwekkend jaar. Omdat de hoofdredactie mij een 120-gieg iPod ter beschikking stelde, hoefde ik me niet slechts te richten op losse liedjes of albums, maar kon ik complete oeuvres te lijf. Ik (her)ontdekte de solo-albi van John Fruitsalade (terecht dat hij weg is bij de Peppers; hij heeft zoveel meer in huis) en van Omar Rodriguez, die naast zijn werk met The Mars Volta complete kathedralen van sferische jazzmetal uitbrengt. Ik ontdekte de verbijsterend mooie serie ‘Book of Angels’ van John Zorn & vrienden, nu al twaalf albums groot, and there’s much more to come. Van Sonic Youth proefde ik de ‘SYR’-serie, een zijproject met filmische gitaar-noise van een grote rijkdom. Ik maakte kennis met het schier grenzeloze muziekuniversum van Secret Chiefs 3 (op plaat, en ook briljant op North Sea Jazz). En ik blijf álles volgen van Josh Homme en Jack White, de hedendaagse monsters of rock die breed durven uitwaaieren.
Maar ik kies hier voor iemand op wie ik pas afgelopen vrijdag stuitte (dank, Marjolein!): Carla Kihlstedt. Haar album/project 2 Foot Yard heeft zich meteen diep in mij hart genesteld, en zal daar niet meer uit verdwijnen. Ze leidt een klein maar alleskunnend orkest, met een centrale rol voor haar stem en viool. De Zorn-connectie is overal duidelijk, evenals hints naar Tom Waits en Nick Cave – maar ook poppy à la The Bird and the Bee. En wat zegt Wikipedia? Dat ze een lekker groot oeuvre heeft, vol spannende samenwerkingen & projecten! Daar ga ik maar eens flink in onderduiken.
5. Chateau Loudenne
Met afstand het beste wijnhuis van de Medoc.
En dan Aukje:
1. Revolutionary Road
Wie houdt van emotionele actie komt bij Revolutionary Road volledig aan zijn trekken. Een film vol monologen, problemen en emoties. De hoofdpersonen, gespeeld door Leonardo diCaprio en Kate Winslet, vliegen elkaar constant in de haren, maar houden desondanks veel van elkaar. Dé film van het jaar als je het mij vraagt.
2. Dan Arborise
Liefde op het eerste gehoor. Zijn muziek wordt omgeschreven als ‘John Martyn meets Nick Drake’. Ik link ‘m vanwege zijn stem aan David Sylvian en vanwege zijn dreads en akoestische gitaar aan Newton Faulkner. En normaal gesproken ben ik niet van de mannenstemmen en gitaren, maar zijn gitaarspel heeft met dat beetje electronica iets hypnotiserends wat mij dan weer zeer aanspreekt.
3. Up
Ik had aanvankelijk helemaal geen zin om deze film te zien. Animatie + oud mannetje in de hoofdrol = saai. Toch? Maar wat had ik het mis! Deze animatiefilm van Pixar imponeert op alle fronten en staat niet voor niets nu al in de top 250-lijst van beste films op IMDB. Wat helpt is dat de film begint met het ontstaan van de liefde tussen een jongen en een meisje. Hierdoor begrijp je de achtergrond van het oude chagrijnige mannetje dat samen met zijn huis op avontuur gaat en daarbij per ongeluk een overenthousiaste woudloper meeneemt.
4. Eclips – Stephenie Meyer
Eclips is het derde deel uit de Twilight-saga van schrijfster Stephenie Meyer. Net als J.K. Rowling wist ook zij de wereld te veroveren met haar boeken en zijn de eerste twee delen succesvol verfilmd. Moet ik nog uitleggen waar het over gaat? Vooruit dan maar. Vampier en stervelinge worden verliefd op elkaar. Met alle risicovolle gevolgen van dien. De boeken zijn gericht op tieners, maar voor volwassenen is het ook smullen.
5. Het Zeewezen - John Ajvide Lindqvis
De Zweedse schrijver John Ajvide Lindqvist verwierf vooral bekendheid met de verfilming van zijn boek Laat de ware binnenkomen (Låt den rätte komma in / Let the right one in), over een 12-jarige impopulaire jongen die een vriendschap aangaat met een jonge vampier. In zijn derde boek Het Zeewezen bewijst hij wederom een meesterverteller te zijn met de dood als hoofdpersoon. Het verhaal gaat over Anders en zijn vrouw Cecilia, die met hun zesjarige dochter Maja in de winter een skitocht maken over het besneeuwde ijs naar het eilandje Gåvasten. Ze beklimmen de vuurtoren en Maja’s blik wordt gevangen door iets opmerkelijks, waardoor ze op onderzoek uitgaat. Wanneer Anders haar gaat zoeken, lijkt ze van de aardbodem te zijn verdwenen. Een grote zoekactie wordt op touw gezet, maar zonder resultaat.
Lindqvist bezit over de fantasie, stijl en kundigheid om de lezer mee te nemen naar een andere wereld waar het door angst en dreiging niet altijd prettig toeven is, maar waar je de adem wordt ontnomen. De ruimtelijkheid, de sferische impressie en schoonheid van de ongehoorzame natuur weet hij van begin tot eind feilloos over te brengen. Zodat je meteen wordt opgezogen in zijn gedetailleerde beschrijvingen en het gevoel krijgt je daadwerkelijk in het decor van zijn gedachten te bevinden.
6. Lisa Ekdahl
Een Zweedse singer/songwriter, die in 1994 haar eerste cd uitbracht en waar ik zo’n tien jaar fan van ben. En al die tien jaar heb ik gewacht tot ze een keer in Nederland zou gaan optreden. In juni 2009 is het eindelijk zover. In een leeg Paradiso, waar de grootsheid van de zaal de intieme sfeer vermorzelt, presenteert ze haar nieuwe album Give me that slow knowing smile. Een hoogtepunt is het concert niet, daarvoor is ze te theatraal, te afwezig, te raar. Maar iets waar je tien jaar op hebt gewacht, is het waard om te vermelden in een overzichtslijst. Zodat de ervaring niet vergeten wordt.
7. Star Trek
Voor een Trekkie is een nieuwe Star Trek film het summum. De makers van de film hebben aandacht geschonken aan details waar menig liefhebber zijn vingers bij aflikt, zoals het mee laten spelen van de inmiddels bijna 80-jarige Leonard Nimoy die Spock speelde in de eerste serie van Star Trek. Ook qua verhaal valt deze film geenszins tegen.
8. Anna Ternheim
Nog een Zweedse singer/songwriter. In april dit jaar stond ze in een afgeladen kleine zaal van Paradiso een ijzersterk concert weg te geven. Met kleine liedjes die ze flink kan laten rocken.
9. Emiliana Torrini
Deze IJslandse met Italiaanse roots schreef de wereldhit ‘Slow’ voor Kylie Minogue. Inmiddels is ze ook doorgebroken met eigen albums, waarvan het nummer ‘Jungle Drum’ de bekendste is. Ze zingt lieve liedjes met haar lieve iele stemmetje. Wanneer ze op het podium staat, wat ze afgelopen oktober in de Melkweg deed, zie je pas goed wat voor kwaliteiten ze bezit: ze is in staat om met haar kleine liedjes en stem een puike show weg te geven.
10. Mea - Willemijn Dicke
Mea is een universitair hoofddocente van middelbare leeftijd die kampt met opvliegers en het wereldje waarin ze vertoeft, dat ooit haar passie was en nu gewoon haar beroep. Ze flirt er lustig op los, heeft een moeizame relatie met haar dochter en grijpt te vaak naar de fles. Dit alles op zeer cynische en hilarische wijze beschreven door Willemijn Dicke, die met dit boek debuteerde.
Gerard Sombroek deelt met ons zijn top 10 van beste games:
10. Scribblenauts
Hoewel deze game zeker de nodige verbeterpunten heeft en verre van perfect is, is de gameplay nog nooit eerder gezien. Los levels op door woorden te schrijven. Geniaal!
9. Uncharted 2
Eén van de beste cinematografische game-ervaringen ooit.
8. Brütal Legend
Ben je metalhead en gamer? Dan mag je deze game absoluut niet missen.
7. Call of Duty – Modern Warfare 2
De hype rond deze game zal je niet ontgaan zijn, en gezien de kwaliteit van de game is de hype terecht. Vooral het beruchte en shockerende vliegveldlevel zet tot nadenken.
6. Assassin’s Creed 2
Het eerste deel was vernieuwend, maar niet perfect. Het tweede deel maakt alles goed wat het eerste deel liet liggen. Een must-have voor elke zichzelf respecterende gamer.
5. Dragon Age – Origens
Weer een meesterwerk van Bioware met een episch verhaal en de nodige volwassen (seksuele) inhoud. Iemand in voor lesbische dwergen?
4. Batman – Arkham Asylum
De beste – allerbeste - game die ooit is gemaakt voor een superheld. De game is zelfs in het Guinness Book of Records terecht gekomen.
3. New Super Mario Bros. Wii
Denk je nostalgisch terug aan de tijden dat Super Mario nog wel leuk was? Dan mag je New Super Mario Bros. Wii absoluut niet missen. Koop er desnoods een Wii voor!
2. Risen
Een RPG die mij het meest heeft getrokken van 2009. De game geeft je echt het gevoel ‘op avontuur’ te zijn in een andere wereld. Fantastisch gedaan.
1. Rock Band 2
De enige game die ik heel 2009 gespeeld heb en ook in 2010 zal blijven spelen. De game heeft zelfs mijn zangkunsten verbeterd (er breken nu minder dan vijf ramen als ik zing!).
Tot slot Menno Kooistra:
Muziek: Er kwam weer veel, heel veel bij dit jaar in mijn iTunes bibliotheek. Live zag ik helaas wat minder. Wat ik wel zag deed me niet persé heel veel. Er was één uitzondering: The Maccabees. Ze speelden in het hoofdstedelijke Desmet, samen met mijn andere favoriet I Am Kloot. En hoewel ik voor de Kloot kwam (voor de vijfde maal) waren het de jongens uit het Britse Brighton die me wegbliezen. Wat een energie en enthousiasme! Ik wilde zeggen originaliteit, maar dat past hier niet aangezien het simpelweg niet nieuw is wat ze spelen. Het is Joy Division meets The Bravery meets Editors. Maar man-o-man, wat lekker.
TV serie: Dexter. Ik sluit me aan bij Peter hierboven. Als er een serie is die me in 2009 bezig heeft gehouden is het de Dexmeister wel. Ergens begin dit jaar voor de gein begonnen aan seizoen 1 en gelijk verslingerd. Inmiddels is het vierde seizoen alweer afgelopen en kijk ik uit naar numero vijf. Het is de tegenstrijdigheid in Dexter die trekt; aandoenlijke huisvader die er af en toe bij moordt. Komedie, suspense en absolute horror in één. En heel de wereld is verslaafd. Prachtig.
Film: Absoluut en zonder twijfel The Box. De film die me op Donnie Darko-achtige wijze in de ban hield, notabene van Donnie Darko regisseur Richard Kelly! Niet zomaar een film, maar een intelligente gelaagde film. Elke scène, elk shot betekent meer bij Kelly. Het is niet een remake van het korte verhaal van Richard Matheson en de tv-versie van The Twilight Zone. Kelly haalt er een heel extra-terrestial plot bij en speelt terloops nog even met reizen door tijd en ruimte. Absoluut de film van het jaar.
Game: GTA IV. Als je een spel aflevert dat zich afspeelt in een uitstekend gelijkende miniatuurversie van New York, waar je werkelijk in elk hoekje kunt komen, en het daarbij ook nog eens zeer speelbaar maakt, dan heb je een heel goed spel gemaakt.
Boek: Geen hoogstaande literatuur voor mij in tweeduizendnegen. Te weinig boeken ook, nu ik er over nadenk. Wat ik wel las was Taal is zeg maar echt mijn ding van Paulien Cornelisse. Leest heerlijk weg. Gevat, scherp en supergrappig. Houd deze dame in de gaten, ladiela.
1 Reactie
Link
@Peter Schuite:
Ben benieuwd naar Carla Kihlstedt. Je koppelt haar zo even aan drie van mijn grote helden (Waits, Zorn en Cave). Toe maar. Hij staat in m’n playlist.