Eeuwig Weekend

Cliché schmiché zeggen wij van Eeuwig Weekend altijd. Dus ook wij werpen er eindejaarslijstjes tegenaan. Wat vond de redactie het meest inspirerend het afgelopen jaar? Wat bewoog ons? Een divers overzicht in twee delen (hier deel 2).

Huiskunstenaar Jaap Stiemer vangt aan.

Muziek: Trixie Whitley. Ze heeft nog geen cd, maar is daarmee hard op weg. Tourt de halve wereld over, speelt met Daniel Lanois, Brian Blade en Robert Plant. De muziek raakt me. En niet alleen omdat ze de dochter van mijn overleden held Chis Whitley is. Dit wordt nog wat. En in januari staat ze al in Paradiso!

Live: An evening with Nick Cave, Carré, 14 oktober 2009. Hij trof mij in het hart deze avond, met zijn muziek, zijn humor en met zijn openheid na afloop van de show, waar voor mijn gezelschap en mij iets bijzonders gebeurde dat ik hier niet kan delen.

Boek: Gonzo. Een biografisch boek over Hunter S. Thompson, de uitvinder van de Gonzo journalistiek. Geheel verteld door naasten. Bijzonder, omdat ik dit format in Amerikaanse documentaires altijd zo irritant vind. Hier is het goed gedaan, de verhalen van de verschillende geïnterviewden sluiten goed op elkaar aan, zodat het leest als een gewone biografie. Tompson was een type, door roeien en ruiten voor een goed verhaal. Zie ook Fear and Loathing in Vegas en het tekenwerk van Ralph Steadman dat Thompsons verhalen in onder meer Rolling Stone vergezelde.

Expo: Richard Avedon 1946-2004, in Foam Amsterdam. Een overzicht van zijn werk. Letterlijk oog in oog met de geschiedenis. Het enige wat de kijker scheidde van, bijvoorbeeld, Marilyn Monroe, was het negatief dat Avedon maakte en de zwart-wit afdruk ervan. En dat is behoorlijk direct, mag ik wel zeggen. Heel mooi om te zien dat het fotopapier van Avedon gewoon golven vertoont, wat helemaal niets afdoet, zelfs wat toevoegt, aan het beeld.

Sociaal netwerk: Facebook. Ik heb de afgelopen jaren de bekendste sociale netwerken uitgeprobeerd, maar Facebook wint het tot nu toe van alle. Het is niet statisch of nationaal beperkt zoals Hyves, het is niet aan tekstruimte gebonden zoals Twitter, het is niet moordend saai zoals Linkedin en het is niet onduidelijk onoverzichtelijk artistiek ontoegankelijk zoals Myspace. Wel ben ik op al die netwerken te vinden, dus sluit je rustig bij me aan. Ik ben heel, heel, heel sociaal. Maar Facebook gebruik ik het meest.

Dan onze muziekman Leendert Douma

1. Mijn grote liefde is terug! Skies Captured, oftewel het zonnestelsel van Henrietta Lehtonen moest wijken voor een of ander postmodern ding tijdens Sonsbeek 2008. Na anderhalf jaar is het werk (gemaakt voor Sonsbeek 2001) opgeknapt en teruggelegd in het Arnhemse park.

2. Buitenaards 1: Neil Armstrong en Buzz Aldrin, veertig jaar na de eerste maanlanding: “En nu naar Mars!”

3. Pastoraal Amerika: Edward Hopper en tijdgenoten in de Kunsthal, Rotterdam.

4. Fuck duurzaamheid! (Dûh… hol begrip.) Leve Cradle2Cradle, kilometerheffing, zonnepanelen, passiefhuizen, Earthship Zwolle, CO2 onder de grond, Maurits Groen, energie uit afval, LED-lampen, Thomas Rau, windmolens, herontwikkeling leegstaande kantoren, algenbrandstof, klushuizen en Jacqueline Cramer!

5. Buitenaards 2: Op 7 maart was de lancering van Kepler Space Observatory. Die gaat zogenaamde exoplaneten (planeten rondom andere sterren dan de zon) opsporen die lijken op de aarde. “Is er een plaats tussen de sterren waar ik heen kan gaan?”

6. Quentin Tarantino – Inglourious Basterds.

7. Haalt al sinds 1964 jaarlijks de Top tien: One Man And His Dog (BBC). Wedstrijdjes tussen koppels schapenhonden/baasjes op de mooiste plekjes van Engeland.

8. Mijn persoonlijke revelatie van het jaar: Dimitri Verhulst. Multimedia-style, want gelezen tijdens vakantie (De Helaasheid Der Dingen), gezien in de bios (idem) en gehoord tijdens eenzame autoritten (Godverdomse Dagen Op Een Godverdomse Bol als luisterboek).

9. Volkomen over het hoofd gezien in 2009: niemand had het over de heruitgave van het complete oeuvre van Wim T. Schippers op dvd (tv-werk) en cd (radio-werk). ‘Jammer, maar helaas’ voor Barend Servet, Sjef van Oekel, Gré Braadslee, Harko Pont, Wilhelmina Kuttje, Rein Schaambergen, Boy Bensdorp, Jacques Plafond en ir. Evert van der Pik. Reeds!

10. Oh ja, en de tien platen van 2009: Andrew Bird – Noble Beast, Madness – The Liberty Of Norton Folgate, Dan Deacon – Bromst, Animal Collective – Merriweather Post Pavillion, Hannu – Harhailua, Terre Thaemlitz – Midtown 120 Blues, alles van Zola Jesus, alles van Ducktails, Ben Frost – By The Throat, David Sylvian – Manafon

Tot slot onze onregelmatige theaterrecensent Jasper Koning

1. De Ingebeelde Zieke. Wat een heerlijk toneelstuk. Loes Luca als leading lady. Ik ging chagrijnig de voorstelling in en kwam er vrolijk en bruisend van energie uit. Met Mini en Maxi in fijne rollen. Een stuk van Molière van een paar honderd jaar oud en nog steeds springlevend. En dan ook nog eens gedaan door De Utrechtse Spelen (DUS). Theater zoals theater bedoeld is. Fijn. Lekker. Goed. Dus.

2. Regina Spektor. Ja, ze maakt al een hele poos muziek. Maar ik heb haar pas dit jaar ontdekt. En ik ben een beetje verliefd geworden op de vrouw. Aparte wendingen, prachtige stem en muziek om je in te verliezen. Hoog tijd om haar hele oeuvre snel te bemachtigen. Nummers als ‘Oedipus’, ‘On the Radio’, ‘Lounge’ en ‘Reading time with Pickle’ horen nu al tot mijn favorieten. Het dit jaar uitgebrachte album Far mag ik nog gaan ontdekken. Hoe fijn is dat?

3. Slumdog Millionaire. Twee dagen terug van zes maanden in Afrika en ik wil me laven aan cultuur. Goede films wil ik zien! Slumdog Millionaire wordt het. Wat een aangrijpende film. Ik ging er compleet onbevooroordeeld in. Heftig, mooi en schrijnend.

4. Snuff – Chuck Palaniuk. Palaniuk is de schrijver van Fight Club en in korte tijd tot een van mijn favoriete schrijvers uitgegroeid. Niet omdat hij nou zulke briljante literatuur schrijft. Of omdat zijn boeken tot verheffende inzichten leiden. Maar omdat het aparte boeken zijn, gek, vreemd, raar. Snuff gaat over drie mannen in de rij voor een massale gangbang in een pornofilm. In het boek komen filmtitels als ‘World Whore One’ en ‘Hot Cunt on a Tin Roof’ voor en toch wordt het boek niet flauw, melig of ordinair. Dat is knap.

5. Tsk! – Gasoline Brothers. Een beetje Utrechts glorie moet natuurlijk in mijn lijst. Het album Tsk! van Gasoline Brothers is niet alleen een erg fijn album, het is ook nog eens geniaal geïntroduceerd door drummer Léon Gueyen. Met Twitter en internet enzo. Als je dan ook nog nummers als ‘Watch the Firemen’ en ‘Wonderful and Sad’ weet te maken, is het feest helemaal compleet.

6. De helaasheid der dingen (boek en film). Films van boeken, boeken over films. Lastige combinatie. Maar De helaasheid der dingen is als boek van Dimitri Verhulst erg fijn leesbaar. En de verfilming blijft meer dan overeind. Hoewel het verhaal er in mijn hoofd compleet anders uitzag, heeft dat geen moment afbreuk gedaan aan de film. Mooi verhaal over de onderkant van de Belgische samenleving.

7. Een mond vol zand – Via Berlin. Gezien op Oerol. Een prachtig theaterstuk door drie personen uitgevoerd in een duinpan. In de volle zon. Dat komt aan. Een fijne mix van meeslepende muziek, droge humor, goed acteerwerk en perfect gebruik maken van de locatie. Wat een mooie plaatjes. Zo betoverend dat ik straal vergat ze vast te leggen. Als dat niet indrukwekkend is, weet ik het niet meer.

8. 500 Days of Summer. Wat een fijne film. Geen hoogvlieger, maar wel blijven hangen. Op het eerste gezicht een romantische komedie, maar als dat het echt was geweest, had het deze lijst niet gehaald. Een prettige twist, een zwart randje en heerlijk geacteerd. Gewoon zien dus.

9. Kyteman. Tsja, ik heb de beste man pas dit jaar ontdekt. Met zijn Hiphop Orkest. Op de valreep toch nog naar toe in Tivoli. Wat een concert, wat een optreden, wat een show. Genieten met een hoofdletter G. Ik ben niet van armen zwaaien en meeklappen, maar bij Kyteman vergeet je die principes. De muziek zweept je op, Kyteman sleept je mee en aan het einde van de avond heb je een fantastische avond gehad. Kyteman slaat in als een bom. Lekker.

10. Tocht (Arjan Ederveen en Jack Wouterse). Gezien in theater Frascati te Amsterdam. Arjan Ederveen en Jack Wouterse die allebei dezelfde oude vrouw uitbeelden. En ook weer niet. Fantasie en realiteit die door elkaar lopen. Als publiek tussen de spelers zitten. Zeker bij zulke grootheden een genot. Mooi spel, Jack Wouterse die als grote man toch weet te overtuigen als oud vrouwtje en een glansrol voor de hond van Ederveen. Niet meer te zien helaas. Hopelijk heeft iemand het gefilmd, hoewel dat niet in de buurt zal komen van de eerste hand ervaring.

Lees verder in deel 2.

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 21 december 2009 -- Het eeuwige beste van 2009, deel 2 (1)
• 21 december 2008 -- Het beste van 2008, deel 3 (2)
• 20 december 2008 -- Het beste van 2008, deel 2 (5)
• 18 december 2008 -- Het beste van 2008, deel 1 (3)
• 29 juni 2010 -- Snip your finger (5)