Totaal onhandelbaar, veel te kleine plaatjes van schilderijen die in het echt manshoog zijn, meer informatie dan er ooit in mijn kop zal passen en een fantasieloze titel, namelijk: ‘Kunst’. Op Marktplaats zetten dan maar? Neen! Ik blijf er maar in koekeloeren.
‘Meer dan 2500 werken van de prehistorie tot nu’ is de ondertitel van het loodzware, vuistdikke boek van Fontaine uitgevers dat ik in de schoot geworpen kreeg. Vorig jaar in het Engels verschenen onder de welluidende titel Art. What’s in a name? That which we call a rose by any other name would smell as sweet! Afijn, 612 pagina’s stampvol kunst dus, gerubriceerd naar periode en stijl, met tussendoor van die tijdbalken, die mij wel enig houvast bieden, aangezien ik een mogelijk aangeboren onvermogen heb om wereldgeschiedenis te onthouden.
Beeldende kunst, daarover gaat dit boek gelukkig uitsluitend, en niet ook nog eens over muziek of wat voor kunst je allemaal nog meer hebt in de wereld. Lekker lezen is het niet, want heel erg fragmentarisch, maar lekker kijken is het wel en als ik iets zie waaraan mijn oog blijft haken, dan lees ik als vanzelf de begeleidende teksten. Uiteraard meteen wat favorieten opgezocht, zoals Rembrandt, Van Gogh, Pollock, Basquiat en De Kooning, waarbij Basquiat er wel erg bekaaid afkomt, met een tekst die bol staat van de interpretatie. Pollock lekker breeduit en close up. Kijk maar.
Omdat ik eigenlijk geen moer weet van beeldende kunst blijf ik me verbazen over wat schilders en beeldhouwers door de eeuwen heen allemaal gedurfd hebben, tegen de normen van zedelijkheid in vooral, weergeven wat zij vonden dat weergegeven moest worden, zoals Gustave Courbet die in 1866 zeer realistisch twee minnende vrouwen schilderde, en de in 2001 overleden Balthus die een obsessie had voor het tussenbeense van erg jonge meisjes en dat in zijn doeken uit de jaren dertig al nadrukkelijk liet blijken.
En dan nog eens de Scandinavische kunst, die ik, afgezien van de Noor Munch die iedereen wel kent, nog nimmer had verkend. Iets om meer van te weten te komen, buiten dit boek om, want de plaatjes zijn werkelijk te klein om je er een goed oordeel van te kunnen vormen. Hoewel ik met beelhouwkunst niet veel heb zou ik na het zien van dit beeld van Gustav Vigeland bij gelegenheid het Vigeland park in Oslo wel eens willen bezoeken.
Het boek zal stellig niet compleet zijn en op de keuze van de kunstenaars valt mogelijk veel af te dingen. Dat weet ik niet. Maar de haarscherpe weergave van zo veel kunst zorgt dat ik maar blijf bladeren, kijken en lezen. Van veel doeken worden details uitgelicht die niet altijd even scherp zijn, maar wel interessant. De kus van Klimt bijvoorbeeld, waarvan de details wel heel scherp zijn, is hierdoor veel meer voor me gaan leven. Een lekker onhandelbaar boek vol veel te kleine plaatjes dus. En dat voor een luttele zestig euro.
PS: Terwijl ik dit schrijf luister ik naar Nusrat Fateh Ali Khan. Weet ik niet meer van dan dat Jeff Buckley hem geweldig vond. Erg hypnotiserend.
