Is een kleur weer te geven in een geur? Is een smaak te vangen in een muziekakkoord? Ik denk van wel, maar waarom weet ik niet. Gedachten hierover. Verder deze week geschilderd en naar Bo Diddley geluisterd.
Een tijd gelee belde ik met Gitaarkoning E., terwijl ik een gitaar op schoot had. Om te controleren of hij wel echt de Gitaarkoning was speelde ik akkoorden, waarvan hij moest raden welke dat waren. Honderd procent raak natuurlijk, want een Gitaarkoning luistert, die hoeft niet te raden. Ik speelde basisakkoorden, dus geen F sus dinges met een gekluifde kwint, maar toch. Ik speel weliswaar wat gitaar, maar herkennen in welke toonsoort een nummer wordt gespeeld lukt me zelden. Al gaat het steeds beter naarmate ik meer speel en luister, écht luister.
Stukkie kleurenleer
Naast gitaarkoningen zijn er koks, parfumeurs en schilders. Ze hebben allemaal een geoefend of een sterk ontwikkeld zintuig, en het vermogen daarmee iets te doen dat de mensheid tot vertier of ontroering strekt. De gitaarkoning ontleedt klank met zijn oor en maakt nieuwe klanken en klankenreeksen, de parfumeur ontleedt geur met zijn neusje en zorgt dat we elkaar lekker vinden ruiken, de kok ontleedt de smaak met zijn tong én neus en maakt dat het smaakt en de schilder ontleedt kleur met zijn oog en herschept de werkelijkheid in pigmenten. De slager ontleedt een koe met een heel groot mes en maakt een biefstuk, wat een kunst op zich is, maar daarover graag een andere keer.
Die overeenkomsten tussen de kleur-, geur-, smaak- en geluidmakers vind ik heel mooi. Alles is opgebouwd uit tonen die met verschillende zintuigen worden waargenomen, terwijl we er wel vaak dezelfde oordelen aan verbinden, zoals koud, warm, diep, fel, donker, licht etc. Gelukkig is er een woord voor het zien van klanken, het horen van kleuren en wat niet al: synesthesie. Ik was blij dat dat bleek te bestaan, want ik had er al heel lang last van. Het was zelfs zo ernstig dat ik bij een boterham met pindakaas de hele cd van The Motherfuckin’ Shitface Bitches From Hell hoorde en dat is geen leven. Maar als het een naampje heeft kun je het een plekje geven. Toch?
De bedachtzame cavalier
Dit geschilderd deze week, het is nog niet af. Het is een contemporaine versie van de Lachende Cavalier van Frans Hals. Krijgt nog een nosejob en de kleuren in het smoelwerk moeten minder vuil. Jasje wordt nog grondig versteld. Ogen blijven, denk ik. Ik zoek er nog een bank bij. De huid, dat blijft ook een zoeken. De basis is wit met drupjes rood, geel en blauw, zweempjes groen soms. En dan maar roeren. De kleur van een wangetje vangen, dat is moeizaam maar mooi werk. Je wilt iets zien en dat moet je samenstellen, zoals een gitarist iets wil horen, de kok iets wil proeven en de parfumeur iets wil ruiken. Het palet is oneindig groot.
