In de film Stella geniet de titelpersoon, een Parijse brugklasser, een andere opvoeding dan de kinderen in haar nieuwe klas. Als je tenminste van een opvoeding kunt spreken. Haar ouders runnen een kroeg waar veelal criminelen en werklozen zitten. Stella weet daardoor meer van kaarten, seks en drank dan de onderwerpen die ze op school krijgt. Haar ouders gaan liefdevol maar onverstandig met haar om. Ze weten amper in welke klas ze zit en houden niet in de gaten of ze haar huiswerk maakt (niet) of hoe laat ze naar bed gaat (te laat).
Stella is verliefd op kroegtijger Alain (gespeeld door Guillaume Depardieu)
Invloed
Vooral Stella’s kleding verraadt haar achtergrond. Ten opzichte van haar keurige klasgenootjes ziet ze eruit als een vrijbuiter en wordt daardoor genegeerd. Haar vrienden bevinden zich daardoor niet op school, maar in de kroeg van haar ouders. Er is echter één meisje dat interesse toont: Gladys. Dochter van Argentijnse immigranten, Joods en in het bezit van een knappe kop waarmee ze de hoogste cijfers van de klas haalt. Ze komt uit een totaal ander milieu, met een psychiater als vader en een rustige omgeving waar televisie kijken verboden is. Ze leest Balzac en Duras en steekt hiermee Stella aan wier moeder verbaast reageert als ze haar dochter lezend in een hoekje van de keuken vindt. Stella op haar beurt wijdt Gladys in in de wereld van de films en het kroegleven.
Agressie
Op zich merk je, afgezien van het gebrek aan schoolkennis, niet veel van de alternatieve opvoeding van Stella. Ze is een mooi en lief kind. Maar wanneer ze genoeg heeft van een klasgenootje dat haar het hele schooljaar al dwarszit gaat het mis en laat ze haar opgedane kroegervaring op het meisje los. Niet in de vorm van een goed gesprek onder het genot van een borrel, maar in de vorm van een flinke dosis agressie waaruit bloed vloeit.
Scheuren
Naarmate de film vordert, vertoont ook het ‘veilige’ leven in de kroeg scheurtjes. Haar ouders hebben relatieproblemen en een stamgast geeft haar iets meer dan alleen een boek cadeau. Stella zit continue met haar brugklassersneus bovenop de grote-mensen-wereld. Wanneer het daar misgaat, heeft dat logischerwijs een negatieve uitwerking op haar. Troost vindt ze in de de vorm van een verliefdheid op een jongen van school en haar aanpassingsvermogen, waardoor ze zich anders gaat kleden, huiswerk gaat maken en zich daarmee afzet tegen die boze wereld waarin haar ouders zich bevinden.
Stella en haar vader (Benjamin Biolay)
Eigen jeugd als voorbeeld
Sylvie Verheyde schreef en regisseerde Stella en gebruikte haar eigen jeugd als voorbeeld. In wezen is Stella niet anders dan elk ander pubermeisje dat op zoek gaat naar haar identiteit en verwoede pogingen onderneemt om bij een groep te horen. Het is aandoenlijk en kwetsbaar en zo ontzettend herkenbaar. Het mooie jaren ’70 decor geeft een positieve draai aan de sfeer en doet nergens ouderwets aan. Integendeel: ik was alleen maar verliefd op de kleding van Stella.
De 12-jarige Léora Barbara die Stella speelt hoeft geen moeite te doen om de kijker te overtuigen. Zij bezit een natuurlijk talent om de aandacht van de kijker vast te houden, geholpen door haar pure schoonheid. Die schoonheid valt nog meer op tussen de markante koppen van de stamgasten, inclusief haar eigen vader, waarop het leven zijn sporen in de vorm van rimpels en grauwheid heeft achtergelaten.
Hart
Het verhaal van Stella lijkt op het eerste gezicht misschien een beetje saai: pubermeisje probeert zichzelf staande te houden in de wereld van volwassenen én leeftijdgenoten. Hoe boeiend is het om daar een hele film over te maken? Maar al bij de eerste fragmenten weet je dat het goed zit en heeft de film je in zijn greep. Alles is tot in de puntjes verzorgd, van acteurs tot verhaal tot sfeer, en dat proef je. Een knap staaltje jeugdverfilming dus, die zeker op het eind hartveroverend én hartverscheurend is.
Stella is sinds 31 augustus verkrijgbaar op dvd (€ 14,99).
