Stel je voor, je bent een tien jaar oude Parisienne. Ondanks de roerige tijden van de jaren ’40, gedurende de tweede wereldoorlog, heb je een veilige en normale jeugd. Toch zijn er veranderingen die een tienjarige niet ontgaan, ondanks dat je ouders je proberen af te schermen voor de wereldmisère. Want hoe kan het dat je ineens een gele ster moet dragen, je nergens meer zomaar heen mag, de vader van Eva ineens verdwenen is en conversaties alleen nog op fluistertoon worden gevoerd over vreemde onderwerpen als ‘kamp’ en ‘razzia.’
Onrust groeit pas wanneer hij gevoed wordt door geheimzinnigheid en iedereen in je omgeving weigert tekst en uitleg te geven. Wanneer de Franse politie voor je deur staat en je sommeert mee te komen, gaan alle alarmbellen rinkelen en worden je angstige fantasieën werkelijkheid; dit is niet pluis! De anders zo vriendelijk ogende agenten hebben al hun charmes verloren en komen dwingend en autoritair over, net zoals de mannen in het Duitse uniform. Je ouders hebben weer die zorgelijke blik in hun ogen en reageren paniekerig. In een impuls besluit je je broertje weg te moffelen naar je favoriete verstopplek: een vrijwel onzichtbare inbouwkast. Je stelt hem gerust, dat je hem na het bezoek aan het politiebureau zo snel mogelijk weer vrij zal laten en draait de kast op slot. Dan worden jij en je familie afgevoerd naar een groot stadion, samen met duizenden andere mensen. Dagen later word je compleet uitgeput afgevoerd naar een doorvoerkamp, een tussenstop voor het eindstation: Auschwitz. Dit is het verhaal van Sarah. Een geromantiseerd, maar op feiten gebaseerde gebeurtenis.
Deze historische gebeurtenis is absoluut een zwarte bladzijde uit de Franse geschiedenis, want hoewel de deportatie op bevel van de Duitsers gebeurde, was het een grootscheepse, grondige actie van de Franse politie om zich positief te profileren naar de bezetter toe. Deze shockerende razzia, bekend om de grote kindersterfte, vormt de rode draad in de roman Haar naam was Sarah.
Een stukje ‘verborgen’ geschiedenis, die dankzij de vindingrijkheid en vastberadenheid van journaliste Julia Jarmond naar bovenkomt in de parallelverhaallijn. Dit hoofdpersonage van Amerikaanse origine is vastbesloten de Franse bevolking te confronteren met deze wandaden en op die manier een schuldbewuste reactie uit te lokken. Zij heeft namelijk, na jarenlang in Parijs gewoond te hebben, nooit kunnen wennen aan de arrogante en introverte houding die de Têtes de chiens zo berucht maakt. Naarmate het verhaal vordert blijken de twee verhaallijnen een historische verwantschap te hebben en wordt de van oorsprong journalistieke zoektocht meer een persoonlijke queeste naar verborgen intriges van haar schoonfamilie en de reflectie daarvan op haar huidige leven.
Een groot zwaktebod in deze roman zijn de zwart-wit denkbeelden van deze journalistieke hoofdpersoon, namelijk: Alle Parisiens zijn arrogant, álle Amerikanen zijn preuts, álle Fransosen sluiten zich af voor de gruwelijkheden van de oorlog. Gelukkig komt de barmhartige Amerikaan zonder historisch besef de boel wel even rechtzetten. Een irritant gegeven, aangezien het hoofdpersonage zelf aangeeft nauwelijks bekend te zijn met de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog (behalve natuurlijk de fantastische Marshall hulpplannen en de triomfen van de geallieerden). Hiermee wordt door de auteur nog een cliché bevestigd, namelijk de karikatuur van de superieure, oppervlakkige en bemoeizuchtige Colgate-Amerikanus Universalis.
Auteur Tatiana de Rosnay, zelf een nationaliteitensmeltkroesje, weet zich aardig te kwalificeren voor het sentimentengenre. Een historische gruwel vertolkt naar een meeslepende smartlap. Oftewel een fijne meezinger voor een ontspannen avond met een korrel zout en een goede borrel.
Haar naam was Sarah
Tatiana de Rosnay
ISBN: 9047200063
4 Reacties
Link
‘ zich positief te profileren naar de bezetter toe’.
Je moet dan ook altijd van je af profileren.
(auw)
Link
een prachtig boek waarbij je moet huilen en lachen een jong meisje word samen met haar ouders ontvoert en haar broertje blijft achter dus een famillie drama. een prachtig jong en oud zeker een aanrader
Link
Mmmm, over zwart-wit denkbeelden gesproken Mw. Lenneke Osterhaus. Quote : “Gelukkig komt de barmhartige Amerikaan zonder historisch besef de boel wel even rechtzetten. Een irritant gegeven, aangezien het hoofdpersonage zelf aangeeft nauwelijks bekend te zijn met de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog (behalve natuurlijk de fantastische Marshall hulpplannen en de triomfen van de geallieerden). Hiermee wordt door de auteur nog een cliché bevestigd, namelijk de karikatuur van de superieure, oppervlakkige en bemoeizuchtige Colgate-Amerikanus Universalis”.
Ik heb er veel over gelezen en weet dat deze razzia wel degelijk heeft plaatsgevonden; en dat is de rode draad van dit ‘walgelijke gegeven’, nl. dat mensen werkelijk tot alles in staat zijn. Als we in ons land niet oppassen, voeren we binnen niet al te lange tijd ‘ook’ bepaalde mensen af naar bepaalde plaatsen om ze vervolgens . . . . . hopelijk geeft dit boek een waarschuwing vooraf !
Link
Weet je, dat mensen dan cynisch worden over het succes van dit boek over sarah, die mensen kan ik wel killen, dus ik heb het ook in me, maar ik ga geen onschuldige mensen weghalen maar haat cycici, die jaloers zijn dus wat ik maar wil zeggen. dat cynici aan de hoogste boom moeten gaan hangen en idealisten nog steeds een grote stemm moeten houden.. want anders krijgen we weer die zelfde taferelen, waar wij idealisten van WALGEN, snappen jullie dat cynici. kritici, kut mentaliteit mensen!!!! zo uch ik heb gesproken..!!!!!