Hoe zou het toch met David Bowie zijn? Financieel schijnt het hem nog steeds voor de wind te gaan. Bowie is geen slachtoffer van de kredietcrisis, alhoewel de wereldwijde recessie geheel op zijn conto wordt geschreven. Fysiek is de 62-jarige ex-cocaïnejunk still going strong (een ouwe kop krijgt hij wel). Maar op muzikaal gebied hebben we, sinds hij in 2004 zijn wereldtournee moest afbreken vanwege een lichte hartaanval, bijna niks meer van hem vernomen.
Goed, hij zong weleens een liedje mee bij bands als The Arcade Fire en TV On The Radio. Maar onder eigen naam kwam er niks uit. Zou Bowie ooit nog eens de wereldtop kunnen bereiken? Al is het maar met een golden oldie? Hmmm. Uit een blik in verschillende internationale wiki’s blijkt dat David Bowie in de 21e eeuw nog nergens ter wereld een hitje heeft gescoord. Het wordt dus hoog tijd dat de man van zich laat horen.
Saamhorigheid en positieve gevoelens
Een Engelse psycholoog en linguïst, Nick Troop, geeft hem daarbij ongevraagd advies. De wetenschapper en Bowie-fan voerde alle teksten in een database en liet er allerlei zoekvragen op los. Uit de semi-wetenschappelijke onderzoekjes – Troop bestempelt ze zelf ook als hobbyprojecten die je niet al te serieus moet nemen – trekt hij grappige conclusies. Zo ging Troop op zoek naar het verband tussen Bowie’s taalgebruik en woordkeuze en de mate van succes in de (Engelse en Amerikaanse) hitlijsten.
En wat bleek? Woorden die saamhorigheid of sociale processen aanduiden (crowd, group, affair, communicate, converse, hello, interact, participate, persuade, phone, reply, meet, give, praise, boyfriend/girlfriend, guest, neighbour, dad/mum/brother/daughter/wife, people, girls) maken een nummer succesvol. Net als – dûh – woorden die ‘positieve gevoelens’ uitdrukken (adore, affection, attachment, care, dear, devotion, ecstasy, encourage, enjoy, forgive, grateful, grin, happiness, joy, laugh, love, passion, romance, smile, thankful, worship). En er zijn drie categorieën die lijken te leiden tot een flop: woorden die beweging uitdrukken (action, approach, arriving, bringing, carrying, cross, cruise, deliver, disappear, drift, driving, entering, flying, following, going, hike, moving, taking, transport, travel, visit, walking, dancing, packing, advance, climb, jog, running, swim), de zogenaamde ‘death words’ (ashes, burial, bury, casket, cemetery, coffin, cremation, dead, death, deceased, deteriorate, drown, dying, funeral, mortality, murder, suicide, terminate) en woorden die te maken hebben met aanraken (grab, handle, squeeze, touch, contact, rub, feel, hug, itch, skin).
Ok, kan zijn. Maar hoe zit het dan met hits als ‘Rock ’n Roll Suicide’, ‘Ashes To Ashes’, ‘Heroes’ en ‘Let’s Dance’? Allemaal uitzonderingen op de regel, zegt Troop…
Ultieme Bowie-hit
Troop is ook muzikant (niet eens onverdienstelijk) en heeft zijn theorie in de praktijk gebracht. Hij schreef een nummer met alleen maar ‘succesvolle’ woorden. De ultieme Bowie-hit, dus. Het resultaat kreeg een wel heel onwaarschijnlijke titel mee: ‘Team, meet girls; girls, meet team’. En hoe het klinkt? Een beetje Bowie-esque is het zeker. Maar of de grote meester nou direct naar de studio moet rennen om deze song op te nemen? Oordeel zelf:
’t Zou denk ik een beter idee zijn als Bowie een oudje uit de kast pakt, eentje uit 1982, gemaakt samen met Giorgio Moroder (jeweetwel, die achter ‘I Feel Love’ van Donna Summer zat). ‘Cat People (Putting Out Fire)’ is geschreven voor de gelijknamige film van Paul Schader met in de hoofdrol de destijds koele schoonheid Nastassja Kinski. Het epische nummer scoort overigens vrij neutraal in de Troop-test: geen succesvolle woorden in te ontdekken (hooguit de zinsnede “just be still with me”), een paar ‘dompers’ wel misschien (feel, blood, fear).
Second-generation quality
Wat zou dit nummer dan een tot geheide hit maken? … Nou, Quentin Tarantino gebruikt het in zijn nieuwe film Inglourious Basterds. (Wat een prachtfilm, trouwens!) En ‘Cat People’ springt er aardig uit, tussen alle Ennio Morricone- en soldatendeuntjes.
Tarantino laat de song veel meer tot zijn recht komen dan Schrader destijds deed. Die zette het alleen onder de aftiteling. In Inglourious Basterds is het Bowie/Moroder-nummer de soundtrack van een van de sleutelscènes, net voor de climax van de film. In een interview in Billboard vertelt de regisseur: “I’ve always loved that song and I was always disappointed at how Paul Schrader used it in Cat People, because he didn’t use it — he just threw it in the closing credits. And I remember back then, when Cat People came out, going, “Man, if I had that song, I’d build a 20-minute scene around it. I wouldn’t throw it away in the closing credits.” So I did. […] It would be easy enough for me to hire somebody to write ‘The Ballad of Shosanna’ (the heroine of Inglourious Basterds) if I wanted to, but I don’t want my choices to hit the nail on the head. I want them to be glancing blows. The second-generation quality about it makes it more resonant. You’re watching that scene and you’re hearing the lyrics and you’re actually surprised at how appropriate they are to her story. In its own way, I think that makes it play even more like interior monologue.”
Instant-classics
Zou Inglourious Basterds voor ‘Cat People’ kunnen doen wat Reservoir Dogs deed voor ‘Little Green Bag’ van The George Baker Selection? Of voor ‘Stuck In The Middle With You’ van Stealers Wheel? Die vergeten nummers werden op slag weer instant-classics. Dus waarom deze niet? De invloed van Tarantino als smaakpaus van de elite is nog even groot als begin jaren negentig. Kijk zelf maar wat voor volk er deze week in de bioscopen loopt.
Dus, David Bowie, zet jezelf weer eens op de kaart. Hou het niet bij een limited vinyl-editie, maar breng ‘Cat People (Putting Out Fire)’ wereldwijd uit. Scoor je anno 2009 de zoveelste uitzondering op de regel van Nick Troop.
Hier de versie van ‘Cat People’ die Tarantino gebruikte:
5 Reacties
Link
Kijk, dit zijn posts naar mijn hart. Superinteressant stuk.
En sja, Bowie. The Thin White Duke. De man is een family guy nu hè. En ik kan en mag het hem niet kwalijk nemen. Hij miste in de jaren zeventig het complete opgroeien en leven van zijn zoontje (overigens inmiddels een niet onverdienstelijk regisseur) aan muziek en drugs en wil die schade nu inhalen met vrouw en dochterje (nu 9).
Maar er is hoop hoor. Iman liet onlangs op Twitter notabene doorschemeren dat Bowie bezig is met iets wat de fans niet zal teleurstellen.
Overigens een fantastisch nummer, dat Cat People. Vooral in deze opname. Begrijp ik het nu goed dat het geen nieuwe versie is, maar een ongebruikte uit de jaren ’80?
Link
Fijn stuk, Leendert! Wat mij betreft heeft Bowie al genoeg moois op de wereld gebracht. Laat hem maar lekker pensioeneren dacht ik eerst maar na het lezen van Menno’s comment ben ik wel weer benieuwd met wat hij nu weer op de proppen komt.
Link
Geen hits misschien, dit decennium, maar wel een paar heel lekkere albums, en tussen 2000 en 2003 een aantal onvergetelijk goeie concerten, vastgelegd door o.a. de BBC. Ik zeg: fuck hits, leve goeie muziek, en daarvan heeft Bowie dit millennium al heel veel gemaakt. Goed stuk trouwens, thanks.
Link
Wat Peter zegt. Bowie had in de jaren 80 dan wel zijn grootste commerciële successen (Let’s Dance, China Girl, Absolute Beginners, This is not America), maar muzikaal was het weinig spannends. Wat een genot die platen van de afgelopen jaren: Outside (1995), Heathen (2002) en Reality (2003). Vingersaflikkend lekker!
Link
@allen: bedankt voor de complimenten!
@Menno: Ja, Tarantino gebruikt het origineel uit 1982. Niet te verwarren met de remake die een jaar later op het album Let’s Dance kwam. Die is echt een stuk minder.
En @Peter, uiteraard heb je gelijk, het gaat ook niet om de hits – alhoewel het goed zou zijn als de kids ook eens van de man horen en ik Bowie best wel weer wat aandacht gun. En Heathen is echt een hoogtepunt uit zijn ouevre! Net als de tour die daarna volgde, en waarvan ik gelukkig enkele shows heb mogen bijwonen.