Een labiele huisvrouw, een werkende vader en drie kinderen wonen in een afgelegen huis aan de snelweg. Niet dat ze last hebben van de weg. Sinds tien jaar geleden de bouw begon, is de aanleg nooit voltooid. Geloven dat het project wordt afgerond doen ze dan ook niet meer, wat er ook gezegd wordt door de overheid.
Maar ze krijgen de schrik van hun leven als er opeens mannetjes en wagens verschijnen die het laatste stuk asfalteren. Het moment is toch daar: de snelweg wordt geopend.
Het gezin wordt daarmee afgesneden van de buitenwereld: wanneer zij boodschappen doen of naar school of werk gaan, moeten ze eerst de snelweg met bijbehorende vangrails oversteken. Natuurlijk is er geen rekening gehouden met hen waardoor ze zich in een gevaarlijke situatie bevinden. Maar naast het gevaar, is het ook nog eens zenuwslopend. Want stel je voor: van een oorverdovende stilte val je in een oorverdovend lawaai. Dag en nacht. En wanneer er een ongeluk is gebeurd staat iedereen voor je huis stil en naar binnen te koekeloeren.
Toen het nog paradijselijk rustig was…
Reactie
Iedereen reageert anders op de plotselinge omschakeling. Vader wil zijn biezen pakken en vertrekken, moeder wil koste wat het kost blijven want ze alleen hier voelt ze zich goed. Alleen doet ze ondertussen geen oog dicht en kan de situatie al snel niet meer aan. De oudste dochter negeert alles en gaat gewoon naast de vangrail liggen zonnen en de jongste dochter telt auto’s en berekent hoe sterk de vervuiling is waaraan ze blootgesteld worden. De zoon, de jongste van allemaal, probeert zijn oude leventje voort te zetten maar wordt daarbij gehinderd door het gedrag en meningen van de andere gezinsleden.
Oplossing?
Moeders wil is wet, dus blijft het gezin waar het is. Oordoppen worden gekocht, matrassen naar de kamer versleept waar het lawaai het minst erg is en een vriezer in huis gehaald zodat eten kan worden ingeslagen.
Het is letterlijk overleven, en dat gaat niet zonder slag of stoot. We zien een tamelijk gelukkig gezin zichzelf in de afgrond storten door perse te willen blijven. Het stelt de onderlinge relaties op de proef, maar toch draagt iedereen een steentje bij om de situatie zo draaglijk mogelijk te maken.
Zonnen zonder dat er naar je getoeterd wordt zit er niet meer in
Debuut:
Regisseuse Ursula Meier kwam op het idee voor deze film toen ze over de Franse snelweg reed en een gezin in hun tuin naast de vangrail zag zitten eten. Geen spoortje irritatie te bekennen, alleen maar berusting en geluk. Langs een andere snelweg viel haar de verlaten huizen op. Sommige gezinnen passen zich dus aan, anderen pakken hun biezen. Home (2008) is haar debuut, waarin ze de snelweg niet de grootste vijand van het gezin laat zijn, maar de karakters van elkaar.
Oversteken terwijl vakantiegangers in de file staan vanwege een ongeluk
Beklemmend
De film is opgenomen in Bulgarije met de Franse topactrice Isabelle Huppert in de hoofdrol. Ze krijgt tegenwicht van Olivier Gourmet die haar man speelt en weet zich omringd door drie talentvolle kinderen die hun karakter sterk weten neer te zetten. En dat is belangrijk in deze film, aangezien de regisseuse wilde dat het publiek één werd met hun gevoel. Dat is ook wel nodig, aangezien er ruim anderhalf uur maar één locatie in beeld is: het huis met de daarvoor gelegen snelweg. Om de kijker te blijven boeien heeft dit automatisch als gevolg dat de acteurs alles uit de kast moeten halen. Hierdoor zijn hun acteerprestaties zeer fysiek met als resultaat een geloofwaardig en beklemmend schouwspel.
Madeleine Budd, Isabelle Huppert en Kacey Mottet Klein
Een debuut als deze, daar mag je u tegen zeggen. Dan tel je mee in de filmwereld. Een goed uitgedachte rolprent die de kijker laat voelen hoe het is om geconfronteerd te worden met je ergste angsten. Verpakt in het geluid van de snelweg, maar tot uiting gekomen in je eigen daden. En dat laatste kan tot bizarre gevolgen leiden.
Home is vanaf vandaag verkrijgbaar op dvd.
2 Reacties
Link
Gelijk maar even besteld!
Link
Leuk concept. Doet me denken aan de Noorderlingen van Van Warmerdam.