Eeuwig Weekend

In één vakantie Victoria Beckham in de ogen kunnen kijken en toch de Schepping in al zijn onstuimige ongereptheid verkennen? Het kan! Kijk maar naar mijn vakantiekiekjes.

De tocht ging van Zuid-Duitsland (Westerheim), naar Oost-Zwitserland (Val Sinestra), naar Zuid-Zwitserland (Acquarossa). Echter! Eerst naar het Spoorwegmuseum te Utrecht, alwaar een theatershow werd opgevoerd vol excessief geweld, treinreizen, excessief geweld in treinen en de seksualiteit in diverse verschijningsvormen. Ook leuk voor de allerkleinsten.

Wachten, Spoorwegmuseum Utrecht.

 Westerheim is saai, maar de Alpen doen er nog geen pijn, goed om je nieuwe Meindls in te lopen, als dat al nodig is. Onderweg kwam ik een Unidentified Standing Object tegen, een zogeheten USO. Iedereen die weet wat dit is: reageer.

Unidentified Standing Object.

In het nabijgelegen Laichingen is men vooral ontstemd, kwaad, in zijn wiek geschoten, razend, maltentig, kwaadwillig, kregel en woedend.

Boos in Laichingen, Duitsland.

Legoland Deutschland? Op Legosteenworp afstand van Westerheim! Hoef je helemaal niet voor naar Denemarken, al is het verschil in afstand vanuit, pak hem beet, Daaxloërmond verwaarloosbaar. En wie kwamen we daar tegen? Victoria Beckham! Vicfuckingtoria Beckfuckingham! Kuuks genoeg stond ze tussen allerlei voetballers, inclusief een snuiter die haar achternaam had. Het begrip ‘hardbody’ kreeg hier een merkwardige betekenis. ‘She looks puzzled’, aldus Larry Muhobarac, de bekende basgitarist die hier incongito als toerist rondwaarde.

Victoria in stukjes.

Voort ging het naar Val Sinestra, een erosiedal te Zwitserland, waar een bijzonder hotel staat. Een bijna honderd jaar oud voormalig kuuroord, thans een beetje het Chelsea van Graubünden, zij het dat het er om 22 uur werkelijk stil is. Behalve de rivier. Die raast door en door.

Val Sinestra of Val Sinistra?

In dit hotel een ruimte waar je je smerige Meindls kan parkeren. In die ruimte een witgeschilderde brandkast van het merk Franz Bauer. Wat wil een mens nog meer, op vakantie? Zeg het me en zeg het me nu.

Franz ist überall!

Onderweg naar Acquarossa, en eigenlijk al weer een heel klein beetje onderweg naar huis, namen we de Albulapas. Daar, op ruim 2000 meter, lag sneeuw en graasden koeien. Van die cremekleurige, suffe, door het her- en herkauwen van al die Alpenkruiden volslagen Milka geworden sufkeeskoeien. Ook in Zwits doet men tot ver over de boomgrens mee aan de oormerkziekte.

Jammer van die oormerken.

Dan, thuis, heeft de door de buren keurig verzorgde kater het toch nog op zijn heupjes gekregen en diverse kwetsbare onderdelen van de huisraad bruut tegen de grond geworpen. Zoals de uit gips gegoten Indiase danseres, die een wandplank tot leven wekte. Ze heeft haar arm gebroken, haar hoofd verloren.  

Gebroken danseres.

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 9 maart 2010 -- Weggooien is zonde (7)
• 11 januari 2010 -- Reizende foto’s: Zwitserland (1)
• 9 december 2009 -- Op vakantie in eigen stad, de foto’s (1)
• 21 september 2009 -- Les grandes personnes: Ontdekking van de liefde in sereen decor (0)
• 2 september 2009 -- Een stripje over Berlijn (0)