1988
Diep in de nacht van mijn nog prille 16-jarige bestaan zit ik met open mond en piepende oren voor mijn mini zwart wit TV’tje. Mijn wekelijkse muzikale ontdekkingsreis, Alternative Nation op MTV, is mij iets aan het voorschotelen dat me met stomheid hard in het gezicht slaat. Dit is wel even wat anders dan The Cure, The Smiths of Nick Cave. Hé, hier kunnen zelfs The Rolling Stones niet aan tippen. Ik zie een clip van ‘Teenage Riot’ van Sonic Youth. Of van ‘Eric’s Trip’, daar wil ik vanaf zijn.
Als ventje zonder bijbaantje (ook toen al was werken niet mijn hobby) heb ik geen geld om de die zomer verschenen dubbelaar Daydream Nation, waar het nummer op staat, aan te schaffen, maar het door een vriend verstrekte cassettebandje draait overuren in mijn tienerkamertje. Daydream Nation. Wat een herrie. Wat een geniale herrie. Vier plaatkanten lang vol grote stad lawaai. New York noise. Ik ben fan. Ik ben verkocht. En verliefd op Kim Gordon.
1992-2007
De twee platen die na Daydream Nation verschenen (Goo en Dirty) draaiden ook overuren, maar daarna begon ik Sonic Youth eerlijk gezegd wat uit het oog te verliezen. Er verschenen nog regelmatig nieuwe platen, maar als ik ze al hoorde dan deden ze me niet zoveel. Dat zal minder aan de band zelf hebben gelegen dan aan mijn verschoven muzikale voorkeur. Jarenlang luisterde ik louter naar surf en garage-punk.
Tot Daydream Nation twee jaar geleden zijn twintigste verjaardag vierde en ik op internet een 4 LP box-versie kocht. De hele plaat opnieuw gemasterd en twee extra plakken vinyl met de hele plaat nog een keer, maar dan opgenomen tijdens verschillende concerten. Ik was opnieuw verkocht. Ik besefte dat ik mijn favoriete plaat aller tijden uit het oor verloren was. Dat niet alleen. Ik was ook een van de meest bijzondere, unieke bands aller tijden uit het oor verloren. In korte tijd (lang leve Soulseek) haalde ik 15 jaar achterstallig Sonic Youth onderhoud in. De in die 15 jaar uitgebrachte platen bleken alles behalve slecht te zijn. De op dat moment nieuwste (Rather Ripped) was zelfs steengoed.
2009
En nu is er The Eternal. Een plaat die volgens de internetgeruchten Sonic Youth had terug gebracht naar de grote stad herrie van Daydream Nation. Sinds maart zat ik zenuwachtig de release datum in de gaten te houden. Bekend met het waarheidsgehalte van internetgeruchten wilde ik dat ding eerst wel eens zelf horen voor ik de Daydream Nation kwaliteiten volmondig zou bevestigen.
Nee Daydream Nation 2 is het niet. Goed en mooi is het wel. Het eerste nummer ‘Sacred Trickster’ is direct een heerlijk kort rockstampertje dat vooral opvalt door de zang van Kim Gordon die je direct doet terug verlangen naar de DN tijd. Hierna wordt er flink wat gas terug genomen. Geen snelle, wilde nummers, maar rustigere uitgesponnen gitaarpartijen met vooral zang van Thurston Moore en Lee Ranaldo. Niet zo wild en overrompelend als vooral de eerste twee plaatkanten van DN, maar wel mooi en van een schoonheid die alleen Sonic Youth lijkt te kunnen creëren.
Tijdens het luisteren begint me opeens op te vallen dat nummers gezongen door Kim Gordon mij het meest doen. Ook na bijna dertig jaar kan ze nog steeds niet zingen en het zal het laatste overblijfsel van die 16 jarige verliefdheid wel zijn, maar ik heb iets met een zingende Kim. Dik de vijftig gepasseerd is ze ondertussen, maar in de (met 9 minuten ouderwets lange) afsluiter ‘Massage The History’ hijgt ze mijn hormonen op hol.
Sorry internetgeruchten. The Eternal is geen tweede Daydream Nation. Dat is in mijn ogen ook onmogelijk. Die plaat onevenaarbaar. The Eternal is wel een plaat die er wezen mag. Een plaat waarop Sonic Youth laat horen na 28 jaar nog steeds bestaansrecht te hebben. Een plaat die laat horen wat een unieke en bijzondere band Sonic Youth is. Een plaat die mij doet verlangen naar een komende tour.
En naar Kim Gordon…
8 Reacties
Link
Heppem even beluisterd. Is inderdaad lekker. Volstrekt achterhaalde bagger weliswaar, maar heel fijne volstrekt achterhaalde bagger, zoals er eigenlijk nooit meer volstrekt achterhaalde bagger wordt gemaakt. Ik draai ‘m nu voor de tweede keer, en ga hierna Daydream Nation ook maar weer eens opzetten. Hè, wat heerlijk allemaal. Thanks!
Link
Ik verlangde meteen terug naar Dirty, mijn eerste kennismaking met Sonic Youth. Creme Brulee zwerft tot op de dag van vandaag nog door mijn brein. Al maanden denk ik: moet ik toch eens aanschaffen, die plaat. Nu jij hiermee op de proppen komt, kan ik er niet onderuit om me eens even flink te updaten (en te downdaten, blijkt). Maar sorry, zo’n rock-granny clipje als bovenstaand… tja dat hoeft dan weer niet van mij.
Link
Prachtige hoes, die nieuwe plaat. De muziek doet me niet zoveel…
Link
Hmmm, ik vind de hoes juist weer stom. Waarom niet een foto van de bandleden, achteloos in verschillende verschieten starend? Daar hou ik nou van.
Link
Zoiets?
Link
Pareltje. Al ontbreekt het nog wat aan verschillende kijkverschieten. Maar met zo’n hoes hoeft er eigenlijk helemaal geen plaat meer in te zitten. Liever niet, zou ik haast zeggen.
Link
Nou nou Peter doe eens een beetje beter je best; de dames Couper kijken toch duidelijk naar voor de kijker links, de vader naar rechts, de donkerharige jongen staart richting rechtsboven, over de camera heen, de benjamin blikt recht naar ons en de oudste kijkt, zoals het hem betaamt, naar dat ene plaatje in zijn hoofd – ietwat benauwd om wat god daarvan zal vinden…
Kijkverschieten genoeg dus.
Link
Ik vertrouw die vader niet.