Door gastrecensent Maarten Janssens
Zombies nemen binnen het horrorgenre niet voor niks een aparte en populaire plek in. De angst voor je medemens is met het exponentieel toenemen van de wereldbevolking legitiem en zelfs betrekkelijk ultiem. Maar ook de angst voor de wereld die die mens zelf heeft geschapen raakt een relevante en filosofische ‘Wat als…?’-snaar die makkelijk toegang vindt bij mensen die af en toe langs het nieuws zappen.
Niet lang nadat Amerika zich uit Vietnam terugtrok herschiep George A Romero eigenhandig dit subgenre met zijn uit de hand gelopen militaire experimenten -verklaring in zijn … of the Dead serie, een jaar vóór de kernramp in Chernobyl gaf Return of the Living Dead (1985) chemisch fabrieksafval de schuld. En tegenwoordig, sinds 28 Days Later (2002), zijn ‘Rage-’virussen im Schwung. De angst op zichzelf is ook nog eens primitief, dus je hebt geen ingewikkelde uitleg of voorkennis nodig.
Als het buurmeisje er bebloed en verwilderd uitziet en óók nog eens na aandringen niet verder komt dan wat voor zich uit grommen, dan kun je maar beter maken dat je wegkomt. Velen hebben een ‘zombie-outbreak’- pakket thuis of hebben in ieder geval een aktie-plan klaarliggen. Ik zeg: ren naar de schuur voor wapens en daarna naar de supermarkt voor de broodnodige voorraad.
Al met al een eenvoudig, maar buitengewoon krachtig vehikel voor makers om interessante punten aan te snijden over intermenselijke omgang in het algemeen. Iedereen laat onder traumatische omstandigheden immers zijn ware aard zien en zo leren wij kijkers wie onze vrienden zijn. En vooral wie niet.
Afijn en sorry. Het moge duidelijk zijn: ik ben liefhebber. En ik heb weer een nieuwe parel gevonden om aan vrienden aan te bevelen. De enige ‘maar’ is, dat het om een mini-serie gaat, 5 delen beslaat en bij elkaar bijna 2,5 uur duurt. Ik verweer me met het feit dat The Curious Case of Benjamin Button langer duurt, wel fraai en okay is, maar zéker niet zo leuk (vinden óók de stemmers op film-database IMDB).
Dus: Dead Set.
Een beetje gechargeerd kun je stellen dat het tegenwoordig niet meer de aan bloedarmoede lijdende Amerikaanse cinema of de kort opgelaaide Japanse J-horror is, die de vinger aan de pols heeft van wat werkelijk spannend is. Een golf aan sterke Europese films overspoeld de laatste tijd mijn downloadlijstje. Of het nu poëtische Scandinavische/Spaanse, maagomdraaiende Frans/Belgische of fysieke Engelse horror betreft, de films zijn in ieder geval ENG. En fris: het is altijd maar de vraag waar het gevaar vandaan komt en hoe er mee om te gaan. De Amerikaanse veelal remake-horrors zijn voorspelbaar en bij J-horror doen we gewoon onze ogen dicht, zodat de angel meteen uit het gevaar wordt gehaald.
Nee, laat de Britten hun gang maar gaan. Hun horror is, zoals gezegd, fysiek: de bedoeling is dat je de armleuningen van je bioscoopstoel meeneemt en tien liter transpiratie achterlaat. De klappen die uitgedeeld worden zijn onverwacht, hard en snel. De beelden zijn schokkerig en rauw en de soundtrack opzwepend. Griezelachtbanen, ik ben er wel voor te porren.
Dead Set past in deze traditie, maar gooit daar nóg zo’n typisch Engels element overheen: cynische humor. Terwijl er gruwelijke taferelen voor je netvlies trekken, betrapte ik mezelf af en toe op een heuse grinnik en dat is knap. Want feitelijk valt er niet veel te lachen. De setting is natuurlijk de rokende Apocalyps bevolkt door kannibalistische en hyper-agressieve zombies, maar nu verbeeldt vanuit de nietsvermoedende vissenkom-burcht die Big Brother heet. Dubbel treurig. De ijdele deelnemers bekken de hele tijd verveeld tegen elkaar, maken ruzie om het te vroeg eten van eieren of het aanstellerig opeisen van cameratijd en verstoppen stiekem sigaretten onder hun bed. En ondertussen raakt de wereld buiten compleet in vuur en vlam.
In vlot geschreven, snedige dialogen worden de karakters helder uitgekristalliseerd. Niet alleen de aquarium-samenstelling is net zo goed doordacht als in het werkelijke Endemol-programma, ook de makers achter de schermen bellen de hele tijd, schelden elkaar uit en doen het met elkaar. En zo zal het niet verbazen dat de vrijwillig opgesloten bewoners aan het geschreeuw buiten hun populariteit menen af te kunnen meten of dat de producer (“don’t spook the talent”) over lijken zal gaan om zijn eigen hachie te redden. Voor Engelse kijkers is het een nóg groter feest der herkenning, omdat er deelnemers tussen zitten die écht in het BB-huis hebben gezeten, maar ook de aldaar bekende presentatrice speelt zichzelf. Stel je voor: knuffelbeer Ruud en Beau van Erven Dorens in een zombiefilm.
De Engelse Wendy van Dijk
Het uiteindelijke resultaat biedt overigens niets nieuws onder de zon, de mayhem-sfeer leunt sterk op eerdergenoemde 28Days Later en de remake van Dawn of the Dead (2004), maar wat geeft het: beter goed gejat dan slecht bedacht. Erg vermakelijk.
Big Brother is NOT watching, wat nu?
Dead Set werd eind vorig jaar uitgezonden op de Engelse zender E4 en is inmiddels op DVD verkrijgbaar of anders wel ergens ter download.
1 Reactie
Link
Ooh bedankt voor de tip, ik ben wel weer toenaan een goeie dosis zombies.
(oh en bij mij thuis ligt de antieke ‘antie zombie’ bijl altijd binnen handberijk in de woonkamer.)