Mede door haar werk, leidinggevende in een reiswinkel gespecialiseerd in treinreizen, reist Sanne veel. Elke twee weken toont ze een foto uit één van haar vele reisalbums.
Vandaag: Kenia.
Tijdens een reis door Kenia, Tanzania en Zanzibar, door sets uit natuurfilms en langs de dierlijke en menselijke bewoners van die landschappen, gaan we op bezoek bij de Samburu en Masaï. Zij leven deels van het toerisme. Zodra er een bus met buitenlanders arriveert doen ze een dansje en proberen hun zelfgemaakte sieraden en houtsnijwerken te verkopen.
Het Pokot-volk in Rift Vallei, Kenia leeft in de buurt van het Baringo meer. Hier wachten ze ons niet op en voelen we ons erg welkom. We worden rondgeleid door het dorp, uitgenodigd in hun donkere lemen hutten. In bijna ieder dorp is één jongen naar de stad gegaan om te studeren, alle bewoners dragen financieel bij aan die studie. Na de studie keert die jongen terug om zijn dorpsgenoten verder te helpen ontwikkelen.
De foto is gemaakt tijdens het bezoek aan hen en raakt me. Maar waarom? Omdat het voldoet aan mijn beeld van Afrika, meer dan de dansende stammen of de flatgebouwen in de stad? Omdat het kinderen laat zien met gescheurde kleren en een ondervoedde buik? Omdat we in Afrika liever honger willen zien dan plezier en welvaart?
5 Reacties
Link
Wees flink en antwoord ‘ja’ op die vragen. Dáárom ga je ernaartoe. Toerisme is kijken wat er ergens te zien is.
Deze kids zijn Kenia. Als je naar Kenia gaat, ga je deze kinderen bekijken. Net zoals je bergen gaat bekijken in Zwitserland.
Mooie foto trouwens. Maar kom er voor uit dat je als toerist naar Afrika gaat, om met dit soort foto’s thuis te komen.
Link
Nou ja Peter, wat is er met jou vandaag? Er zijn duizenden andere redenen te noemen om naar Afrika te gaan, de bakermat van al het leven op aarde! Breng jouw mening niet alsof dat de enige juiste is. Dat komt niet bijster tolerant over.
Buiten dat kill je iedere mogelijke discussie die je graag en nobel EW toewenst al op voorhand.
Link
Alles gaat naar wens, dank je voor je bezorgdheid, goede Maarten.
Dit hier is een reactie- en discussieplek. Op EW wordt erg vaak volstaan met zwijgen of met ‘Mooi’. Ik dacht, ik zwengel eens wat aan. En geef mijn mening. Dat is niet de enige juiste mening, maar ‘t is nu eenmaal de mijne. Daar is hier toch ruimte voor?
Sanne (hoi Sanne!) zet hier haar foto niet neer om als behang te dienen, neem ik aan. Ze wil met beeld en tekst een reactie lospeuteren, en heus niet alleen kritiekloze bewondering. Ze stelt vragen. Vragen die deels retorisch overkomen, deels aan de lezer worden voorgelegd.
Voilá, ik reageer. Vooralsnog zwijgt de rest van de planeet.
Link
Ik geloof je niet als je zegt dat dit je mening is Peter. Het proeft namelijk als een gezochte mening die het meeste stof hoopt op te waaien. Dat is niet discussiëren, dat is opstoken.
On topic. Bovenstaande foto doet mij vrij weinig eerlijk gezegd. Zonder verhalend element wordt het voor mij een plaatje. Een treurig plaatje in dit geval, die inderdaad op menig foto-afvink-lijst staat voor toeristen in Afrika. Foto’s schieten is het Nieuwe Jagen. Ik heb mij ooit eens laten vertellen dat toeristen boos worden als ze toevallig en bijvoorbeeld géén leeuw tegengekomen op hun trip. Zo gaat dat in Afrika.
Als ik de foto nader bekijk wil ik weten waar het rechter-jongetje naar kijkt, dát vind ik interessant. Waarschijnlijk maakt hij een inschatting bij andere, loslopende toeristen of dáár wat valt te halen en als we dat konden zien dan laat DAT armoede zien. Nu zijn het ongewassen, armoedige kinderen. Niet meer, maar ook zeker niet minder.
Link
Soms moet je een discussie een beetje opstoken. Dat haalt mensen uit hun winterslaap. Niettemin meen ik vandaag alles wat ik zeg. Dat het wellicht gezocht ‘proeft’, komt omdat ik het zo aantrof in mijn kop. Echt waar.
We zijn het verder eens. Jouw ‘foto’s schieten is het Nieuwe Jagen’ is veel beter geformuleerd dan mijn opmerking dat je ‘naar Afrika gaat om met dit soort foto’s thuis te komen’, maar het komt op hetzelfde neer. De foto als jachttrofee. De tragiek gevangen. Het hart geroerd. Heerlijk.
En dat jongetje, ja, waar kijkt hij naar? Hij lijkt me scherpzinniger dan hij op het eerste gezicht oogt. Ik ben ook benieuwd wat hij in zijn eigen hoofd ziet. Misschien wel mooiere vergezichten dan we kunnen bevroeden. Hij doet me ook denken aan de jongens uit de roman ‘What is the what?’ van Dave Eggers. Raar boek, maar met een aantal prachtige episoden over exact dit soort jonge Afrikanen.