Eeuwig Weekend

Muziek downloaden kan op twee manieren. De P2P-sites zijn vraaggestuurd en heel erg handig als je net die-en-die cd zoekt (de nieuwste U2, bijvoorbeeld, al is die tamelijk ruk). Leuker is het om te surfen langs de talloze mp3-blogs. Die zijn aanbodgestuurd en je moet maar afwachten wat je daar aantreft. Surfend tussen de recente releases ga je dan af op labels, titels, bandnamen en cd-hoesjes. Soms val je van verbazing van je stoel. Heel vreemde en onaards mooie muziek. Wat een feest om te ontdekken! De oogst van februari leverde vier platen op die je de adem benemen.

Man Man – Rabbit Habits
Vorige week ontdekt, maar deze is al wat ouder. Als je ze googlet dan kom je ze zelfs in diverse jaarlijstjes van 2008 tegen. En steevast worden dan de namen van Tom Waits en Frank Zappa genoemd. Maar daar doe je Man Man mee tekort. Het klettert en rammelt allemaal een beetje a la Tom Waits, en er zijn de onnavolgbare loopjes (vaak met xylofoon) die de muziek van Zappa zo kenmerken. Maar wat Man Man doet met de erfenis van deze heren is wat The Pogues ooit deed met de Ierse folkmuziek, of The Ramones met bubblegum-pop: ze geven het een schop onder de kont. Voeren het tempo tot punk (en ska) – zonder dat er een gitaar aan te pas komt, trouwens. Noem het doorgedraaide kermismuziek. Noem het driftige fanfare. Eclectische artfolkpunk. Elektronische zigeunerstomp. Versnelde vaudeville. Weet ik veel. Bedenk er een carnavalsavond bij, waarbij de drank is vervangen door een combi van speed en LSD. Zoiets dus is Rabbit Habits. Gek, maar heel lekker.

Pan*American – White Bird Release
Dit is die ene net wat minder rare. Maar niet minder adembenemend! White Bird Release begint wel wat vervreemdend met de fluisterzang van Mark Nelson, de man achter Pan*American, over een ruisend synthitapijt (denk aan ambient-collega Fennesz). Maar de rest van de plaat is bijna retro: het doet denken aan het betere werk van David Sylvian. Uit de jaren ’80, dus. (Nee, niet Brilliant Trees, dat is een topper waar eigenlijk niets aan kan tippen, maar eerder Secrets Of The Beehive en vooral Gone To Earth.) Dat komt ook door die rustig repeterende gitaarpartijen, die lijken haast wel weggelopen bij Robert Fripp. Heeeel origineel is het dus allemaal niet, maar ook niet puur jatwerk. Al met al: White Bird Release is gewoon heel mooi. Punt.

Hannu – Harhailua
Uit Finland. En dan is het flauw om vergelijkingen te maken met koude toendra’s, maar de hoes spreekt boekdelen. Dus: zo onaards mooi als een toendra kan zijn, zo klinkt Hannu. Dat is zo ongeveer het enige dat je erover kunt zeggen. Over de groep is weinig bekend, behalve dat dit hun tweede album is. De instrumentale muziek op Harhailua refereert nergens meer aan. Je hoort een harp, een glockenspiel, een midwinterhoorn, af en toe begint een drummer wat te ruisen met zijn of haar (?) shuffles. Maar dominant zijn vooral de repeterende geluiden en buitenopnames. Die zijn vaag en gruizig. Mysterieus. Soms eeuwenoud, zo lijkt het wel. Platenlabel Boomkat beschrijft Harhailua als ‘modern classical’ en ook lees je: ‘abstract electronics’. Dat klinkt wat intellectualistisch, en dat is de muziek juist níet. Harhailua werkt vooral op je gevoel: tegelijkertijd vervreemdend, romantisch en melancholisch. Verbazingwekkend.

Dan Deacon – Bromst
Zet zoveel mogelijk keiharde samples in repeterende lagen over elkaar heen, op zo’n manier dat al die harde geluiden elkaar opheffen en er zo – heel paradoxaal – een verstillend effect optreed. Dit is in essentie de werkwijze van Dan Deacon op Bromst. En die aanpak wérkt. Bromst is 1. hallucinerend, 2. lachwekkend en 3. melancholisch. Hallucinerend door het repeteergeweer van beats en geluiden. Zo snel, zo hard! Een blok geluid komt op je af. Heel trippy. Het lachwekkende van Bromst zit ‘m in de versnelling van samples. Sommige koortjes worden bij Dan Deacon elektronische smurfenkoortjes, en die worden gecombineerd met verkeerd versnelde gitaarloopjes. Verbazingwekkend, hoe zo’n plaat dan tegelijkertijd melancholisch kan zijn. Maar juist daar zit het talent van de nerd uit Baltimore. De teksten en melodieën – je moet wel even zoeken – doen denken aan het songschrijverschap van Brian Eno voordat hij zich volledig op ambient-music ging toeleggen. En Eno is een meester in melancholie. Het verklaart ook de rare titel van Deacons album. In NME vertelt hij: ‘There are these caves outside Baltimore with a series of stalactites. There’s a very large stalactite that gets a very ominous tone when struck. It’s a hollow stalactite and it rings like a very deep, sonorous bell. It’s called a bromst and that’s the sound it makes too.’

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 5 maart 2010 -- Het teruggevonden oeuvre (4)
• 23 juni 2010 -- Ongeluk (0)
• 19 april 2010 -- Individu (0)
• 18 maart 2010 -- Pop in je moerstaal #1 (3)
• 26 november 2009 -- Wedstrijd in het noorden: Finland – IJsland (1)