Helemaal nieuw: de Top 9. Weg met alle Top 10′s. Dat is toch achterhaald, en veel te lang! Internet vraagt om kernachtige informatie! Bovendien kon ik zo gauw geen tiende entry vinden.
Het thema is opmerkelijke covers, het speelveld is youtube. Wat trof ik aan?
1. Cake – I will survive
Eigenlijk kan ik het origineel niet meer horen. Niet omdat Gloria Gaynor het niet goed doet, maar omdat er in deze voortreffelijke cover iets wordt rechtgezet: het valse sentiment is vervangen door speelse ironie. Dat past beter bij onze tijd. Denk ik. En dan die eerste gitaarsolo. Enfin, geen feestje compleet zonder deze versie!
2. Stevie Ray Vaughan – Superstition
Ik ben van oudsher SRV-fan, al kan ik hem eigenlijk niet meer draaien. Hij is dood, dat doet pijn, maar meer pijn doen nog zijn zeer matige begeleidingsband, Double Trouble, die altijd veel van Stevie’s glans wegnam. Stelletje houthakkers. Superstition van Stevie Wonder was niettemin altijd één van de stomendste nummers uit Vaughans repertoire. En verdomd, wat tref ik aan op joetjoeb? Een semi-cover, met beide Stevie’s in één package. Uiteraard steelt de blinde groovemeister de show, maar de liefhebber geniet ook van het superieure geluid van de ietwat geïntimideerde gitaarkoning. De kwaliteit sucks, maar hey!
3. The White Stripes - Jolene
OK, hierover valt te twisten. Jolene is misschien wel het bitterste nummer van Dolly Parton, en moet gewoon met rust worden gelaten. Hoe persoonlijk kan een verhaal zijn? ‘Jolene, I’m begging you please don’t take my man; Jolene, please don’t take him just because you can’. Het fijne is dat Jack White de tekst niet ‘vermannelijkt’ of zich toeëigent, maar gewoon Dolly’s smeekbede weergeeft. Zijn geluid – stem en gitaar – doen de rest. Dolly zelf is overigens wég van deze versie, na aanvankelijke reserves.
4. Alexandre da Costa – Manic Depression
Na drie goeie covers dan maar eens een miskleun, tenminste, dat denk ik. Ik hou erg van klassieke muziek, vooral van viool. Deze Alexandre da Costa is een groot talent. En ik hou van Jimi Hendrix. Maar waarom moet een jonge Canadese violist nou zo’n beestachtig nummer coveren? Om het beruchte 9/8 ritme ervan waarschijnlijk. En omdat het hem een vrolijke toegift toeschijnt. Enfin, veroordeel zelf maar.
5. The Beatles – I wanna be your man
Het zal de Rolling Stones altijd blijven achtervolgen: om in 1963 een nieuwe hit (na hun eerste ‘Come On’) te kunnen scoren, moesten ze zich wenden tot rivalen Lennon en McCartney. Die schreven, naar verluid in aanwezigheid van een hevig jaloerse Mick en Keith, het nummer I wanna be your man (eigenlijk was het bedoeld voor Ringo Starr, het bestond dus al, maar Paul en John schonken het aan de Stones). Toen de Stones er een enorme hit mee hadden, zetten de Beatles het liedje zelf ook snel op plaat. Wie coverde dus eigenlijk wie? De Beatles zichzelf, ik kan er niks anders van maken. In dit filmpje komen beide versies in beeld. Rock & roll!
6. Jake Shimabukuro – While my guitar gently weeps
Youtube staat vol met goedbedoelde amateurmuzikanten. Ofschoon Shimabukuro geen echte amateur is, blijft hij met zijn belachelijk ogende (en volgens velen: klinkende) ukelele voor eeuwig onbekend. Ik denk echter dat deze uitvoering van het wonderschone George Harrisonnummer meer verdient. Dit is niet alleen technisch knap, maar raakt ook die extra, vijfde snaar. Als George zich al omdraait in zijn urn, dan is het om dit beter te kunnen horen.
7. Johnny Cash – Hurt
Overbekend natuurlijk, maar mijn Here Jezus. Hier reikt popmuziek aan grote kunst. Schrijver van het liedje, Trent Reznor van Nine Inch Nails, was er bijzonder trots op dat Cash en meesterproducer Rick Rubin er zo geweldig mee uitpakten. We zien hier Cash vlak voor zijn dood; ik vind het moment dat zijn vrouw June Carter even komt kijken erg ontroerend. Zij stierf luttele tijd na haar man. Beiden zijn hier zo prachtig oud. Ontroerende grote kunst dus, allemachtig – maar echt heus waar!
Hier de clip welke niet viel te embedden.
8. Michael Brecker – Naima
Hier gebeurt iets moois: de inmiddels helaas overleden saxofonist Michael Brecker speelt de beroemde solo Naima van John Coltrane in een Japans stadion. Door de beroerde akoestiek en aparatuur hangt er een enorme echo in de ruimte. In plaats van geïrriteerd of afgeleid te worden, spéélt Brecker met dit onaangekondigde gegeven. Los daarvan: een meer dan waardige ‘Trane-cover. Het beleefdheidsgelul aan het begin kun je doorskippen naar 0’53″.
9. Wende Snijders – Laat me
Deze heeft echt alles tegen. Maar schijn bedriegt. Tegen: het is een zoetsappige benefietavond voor de uitgerangeerde Nederlandse zanger Ramses Shaffy. Het over the top-liedje is van oorsprong een Italiaanse draak van ene Serge Reggiani, die door de tweederangs schrijver Herman Pieter de Boer in gebrekkig Nederlands is omgezet. Figuren als Liesbeth List en Paul de Leeuw gingen er ook al mee aan de haal. Vreselijk allemaal. En dan opeens die wonderbaarlijke zangeres Wende Snijders. Zij doet alles hélemaal. Alle tegens lossen op en wat overblijft is één groot voor. Zeldzaam.
4 Reacties
Link
Oef, Peter, hiermede raak je een snaar bij mij die de rest van vandaag niet zal stoppen te trillen. Bij Jolene van The White Stripes kreeg ik in Paradiso het water in de ogen. John Frusciante met How Deep is Your Love van de Bee Gees, ook prachtig, net als zijn Song for the Siren van Tim Buckley, op zijn nieuwste album. Over Buckley gesproken: diens Halelujah van Leonard Cohen, amaai. Om van Tenth Avenue Freeze Out van Bruce Springsteen door Ani Meerman nog maar te zwijgen. En op de Luisterpaal op dit moment Sia, met een cd waarop een versie van I Go To Sleep van The Pretenders, die mij bijzonder bekoort.
Link
Jaaa, Jolene van de witte streepjes. Wonderschoon. En ook de Cake versie van I Will Survive is subliem. Ik heb ze ‘m destijds live zien doen in Paradiso. Gewéldig!
En Wende…ik kan er niets aan doen, maar sinds de uitzending van ’24 Uur Met…’ met haar heb ik een groot zwak voor Wende. Zelfs een draak als ‘Laat me’ fleurt ze op.
Welke cover staat nu eigenlijk bovenaan bij je, nummer 1 of 9?
Link
Wende wint. Alleen haar Frans is wat boertigh.
Verder erg fraaie uitvoering.
Link
Jongens jongens, janken bij White Stripes’ Jolene, zomaar tweedehands vanachter mijn bureau. Ik wist niet dat ik dat nummer zo hartverscheurend vond. En verdomd, nou had ik Cash al eens gezien, maar ook dat overviel me weer. ¡Gracias otra vez Pedro!