Eeuwig Weekend

Wijn. Niet dat ik er verstand van heb, maar drinken doe ik hem wel, de wijn. Rode wijn, want witte wijn doet mij pijn. Ik krijg er maagkwetsuren van en een kwade dronk, die mij doet brandschatten en plunderen, vooral in de kleinere dorpen rondom Tiel.

Een voorkeur voor bepaalde landen, druivensoorten of jaren heb ik niet. Wel vind ik het verschrikkelijk wijn te drinken die zo’n modderachtige leerlooiersbaggersmaak heeft. Maar daar ga je al: hoe omschrijf je nu de smaak van wijn?

De wijn smaakt, laten we dat eerst maar eens vaststellen, NOOIT naar druiven! Druiven? Gadverdamme! Geen enkele wijnproever in de wereld zal ooit in zijn degustatierapportje melden dat de wijn een neus, zweem of afdronk heeft die ook maar in de verste verten iets met druiven te maken heeft.  Druiven smaken naar druiven, maar druivensap smaakt zelfs al niet meer naar druiven. De druif is een standalone fructale smaakbeleving, de derivaten smaken naar andere dingen. Stoepkrijt, warm blauw staal.

Om mij toch voor Eeuwig Weekend enigszins in te spannen, ben ik mij in de wijndegustatiekunst gaan verdiepen. Dan heeft iedereen nog wat aan mijn poculeren en is al die wijn niet voor de ganzen gebrouwen. Op een Belgische wijnwebzijde verkreeg ik een degustatieformulier van de echte wijnkeurder. Ziehier: HIER. Eenvoudig is het niet, dat wijnproeven, maar wanneer we de handen ineen slaan, komen we een heel eind.

Voor de lezer: tijdens het schrijven van dit stuk geniet ik een Que Mas, een Chileense wijn, geperst uit de Cabernet en Merlot druiven. Ik kocht hiervan, echt waar, afgelopen week zestien (zegge: 16) flessen, voor het luttele bedrag van 29 euro en 28 cent. Dat is een bescheiden 1 euro en 83 cent de fles. Dat bestaat niet, zou je denken, maar daar waar ik woon kan dat. Bij supermarkt Deen is deze Que Mas namelijk in een of andere aanbieding. Voor de 2 euro 29 die hij normaliter kostte vond ik het al zeer drinkbare wijn, een mening waarin ik werd ondersteund en gesterkt door de vaderlandse wijnpaus Aanrecht Duikplank, die deze wijn bekroonde met een ster en zijn eigen afvroeg hoe dat kon, zo’n goede wijn voor zo weinig poen (welnu Duikplank: dat komt doordat de wijn niet in Chili wordt gebotteld maar in Nederland, door iemand die zich op het etiket Pedro Alvarez noemt, maar die in werkelijkheid Peter Afvalrace heet en die deze wijn per zeetanker naar Europa laat verschepen vanuit het Chileense deel van Zuid-Amerika. In het flesje, plastic kurkje erin, klaar! Voordien nog even die wijnboer uitpersen, dat spreekt).

Een wijnautoriteit vertelde me laatst dat het vrijwel niet mogelijk is om een liter wijn in het productieproces duurder te maken dan 95 eurocent. De rest van de prijs is marketing. Of je moet de vrachtwagens die de hele handel vervoeren op Glenndonnebiwoddemaproach Single Highland Malt Whisky laten rijden. Wat we niet doen.

Excuus, ik dwaal af, dat moet de wijn zijn. Enfin, zo’n degustatieformulier leert je waarop je moet letten. ZNSB, onthoud dat en praat er ook thuis over: Zicht, Neus, Smaak, Beoordeling. Mijn Que Mas biedt een helder, robijnachtig, gematigd zicht, terwijl de viscositeit van de wijn normaal genoemd mag worden. 15W40, zou ik zeggen, als ik het over motorolie had.  De wijn ziet er stellig niet uit als een mistig schuimende diepe dakpan.

De neus van mijn wijntje is gematigd, maar wordt krachtiger na het walsen, je kent dat wel, het veroorzaken van een draaikolkje in je glas. Dan ruik je ineens die dertien procent alcohol,  allemachtig. Snoep! Ja, er zit snoep in mijn wijn! De vreugde en pijn van zo’n kermiszuurstok, verdomd. En de lade van het nachtkastje van wijlen mijn oma. Mooi om weer eens te ruiken.

Maar nu dus drinken. Door mijn leermeester in deze, Gerard Reve, onderscheid ik schenkwijn en drinkwijn. Schenkwijn schenk je uit in een glas en daarna werp je de wijn met glas en al uit het raam, of door het raam. Ook kun je de wijn weggeven aan mensen die nooit wijn drinken. Drinkwijn daarentegen, die drink je op, naar binnen toe, het liefst in onbekrompen maat, want dat is gezond. Mijn wijn is een drinkwijn. Que Mas betekent: wat nog meer? Nu ja, meer wijn dus.

Wanneer ik al drinkende door het smaakgedeelte van het degustatieformulier zwerf, kom ik niet veel aanknopingspunten meer tegen. Tannines? Minimaal. Klein zuurtje wel, voor op de tong, heel klein zoetje ook, alsof iemand een natrenaatje in het zwembad gooit. Intens? Neen, stellig geen intense wijn dit, meer een lekkere wijn, die lekker wegdrinkt. Droog istie wel, even iets te drinken erbij dus, hahaha.

De tekst op het etiket biedt eveneens weinig (wijnig, hahaha) houvast. Que Mas zou het goed doen bij rood vlees, wild of kaas. Volgens mij gaat alle rode wijn goed bij rood vlees, wild of kaas. ‘Op kamertemperatuur bij de barbecue’, nog zoiets. Zie ik er uit of ik barbecue in mijn woonkamer? Dacht het niet!

Wanneer je er voldoende van drinkt, dan groeit de smaak, dat moet ik nu wel vaststellen. Yoghurt, houtlijm, stempelkussen, kammen van schildpaddenschild, theatercoulissen, ranja, de cockpit van een nieuwe Boeing 747, likje van de gitaar van Sufjan Stevens, stukje horizon met mayonaise, vers geschoren bosvijverfaunenoksel, ergens zit het er allemaal in, in deze wijn. Kom gerust eens een glaasje testenderwijs consumeren. Ik heb nog wel een fles.

Soortgelijks op Eeuwig Weekend:

• 10 maart 2010 -- Sport, dat is niet goed voor een mens (3)
• 25 september 2009 -- Het zeewezen: Angstige gebeurtenissen in een stijlvolle jas (0)
• 31 augustus 2009 -- Ziekenbezoek (0)
• 3 juni 2009 -- Dandyraffe #3 (0)
• 18 oktober 2008 -- Laser 3.14: The days of wine and roses (2)