De eerste keer naar een sex-shop. De eerste keer een rollenspel. De eerste keer vrouw met vrouw. De eerste keer naar een parenclub. De eerste keer onderwerping. De eerste keer een triootje. Tien korte erotische verhalen – een decaloog – over tien eerste keren van tien vrouwen, fraai verteld door de Franse Sibylline, en fabelachtig uitgevoerd door negen Franse tekenaars en één Brit.
Het bloed dat ineens naar je gezicht schiet, dat hart dat de halve straat bij elkaar lijkt te bonzen, die warmte die ineens tussen je benen opwelt en dat vage verlangen naar een nog ongekend genot. Wie net als ik vroeger ook weleens stiekem door de sexblaadjes in de verste schappen van de kiosk heeft staan bladeren zal het gevoel vast wel herkennen. Ik had – bijna veertig en niet wereldvreemd meer tenslotte – niet verwacht dat ik dat nog een keer op die manier zou meemaken. En toch gebeurde dat toen ik de eerste keer Eerste keer opensloeg. Het raakte aan genotscentra waarvan ik niet eens wist dat ik ze had – dus daar zat ik, blozend in een donker hoekje, met bonzend hart en kloppende organen lager in mijn lichaam en een snel dichtgeslagen boek op mijn schoot – ik kon zweren dat iedereen kon zien hoe ik eraan toe was.
Maar misschien had ik het ook nog niet moeten openmaken terwijl ik nog in mijn stamcafé zat. Eerste keer is pornografie – of beter: erotica – in stripvorm, namelijk. Goede erotica bovendien, want ‘Pornografie moet lust opwekken’, schreef Merel Barends terecht, in haar recensie van Vochtige Streken: dat doet dit zeer zeker – als uit bovengenoemd incident duidelijk mag worden.
Lust opwekken. Zo eenvoudig als het klinkt is het niet, kan ik je uit ervaring vertellen – het kostte mij jaren voor ik over sex kon schrijven. En al zeker bij vrouwen is het niet zo simpel, omdat zij primair identificatie en context nodig hebben om opgewonden van sexuele fictie te kunnen worden, waar bij mannen visuele prikkeling en spanning meestal al voldoende is. Dat is ook de reden waarom conventionele, voor mannen geproduceerde porno ook zo vaak maar zo kortstondig effect op ons heeft – omdat het te weinig ruimte biedt voor herkenbare emoties, waardoor het te snel leeg en vluchtig wordt, en het ons op termijn vaak juist ónbevredigender achterlaat.
Het luistert nauw bij vrouwen.
Maar daarvan is bij Eerste keer allerminst sprake. Zelfs als het personage met alle wil van de wereld niet levensecht genoemd kan worden – zoals de opblaaspop in verhaal nummer 6, ‘Eerste keer: Niks’, bijvoorbeeld (overigens niet het beste verhaal van de 10, maar dat terzijde) – blijven de emoties herkenbaar, waardoor we ons gemakkelijk met haar kunnen identificeren. Zelfs als de hoofdrolspeelster (in alle verhalen speelt een vrouw) avonturen beleeft die we zelf nooit zouden aandurven, of die onze smaak niet zijn. Ook dan – of misschien juist wel daardoor – verliest Eerste Keer geen moment effect. Nee, het blijft juist deuren openen, en neemt ons keer op keer weer mee op een tocht naar ongekende centra van genot.
Sinds dat ietwat ongemakkelijke moment in Café De Zwart heb ik het keer op keer solitair herlezen (maar a deux kan ook natuurlijk – of zelfs a trois – of zelfs a quatre voor mijn part, wie ben ik om anderen normen op te leggen, tenslotte) en aan kracht heeft het nog altijd niets ingeboet.
Tien eerste keren in tien verhalen, die stuk voor stuk dwingend en meeslepend zijn verteld. Soms hebben ze een verrassende ontknoping (die ik natuurlijk niet ga vertellen), zoals in verhaal 1, ‘De eerste keer’.
Soms ook zijn ze grappig, zoals verhaal 2, mijn eerste favoriet, ‘Eerste keer: Sex-shop’, waarin de hoofdrolspeelster voor de eerste keer een dildo aanschaft. Daar staat ze dan, voor een gigantische wand met honderden vibrators in een sex-shop in Pigalle, een wijk in Parijs. “Die lui zijn geschift”, denkt ze dan, “heeft niemand ze ooit verteld dat meisjes zelfs niet eens uit twee dingen kunnen kiezen?” Dat zijn ware woorden. Of even later, als de verkoper vraagt of hij haar misschien ergens mee kan helpen. “Bizar, hij praat net als die gast die me laatst een stofzuiger heeft verkocht”, denkt ze dan.
En soms, als in verhaal 3, ‘Eerste keer: Spook’ (mijn tweede favoriet), over de eerste keer een rollenspel, dat handeling voor handeling is uitgetekend, is het ritme van de beelden juist ontzettend spannend opgebouwd.
En soms, als in het verhaal 4, ‘Eerste keer: 1 + 1′, over de eerste keer dat een vrouw sex heeft met een vrouw – of als in verhaal 8, ‘Eerste keer: Onderwerping’, zijn de dialogen weer heel goed.
De verhalen zijn bovendien stuk voor stuk schitterend getekend, in eenvoudig en smaakvol zwart/wit met die typisch Franse lijnvoering die tegelijkertijd een klare als een speelse lijn is – maar toch allen hun eigen signatuur hebben omdat elk verhaal door een andere tekenaar is uitgevoerd. Het zijn dan ook niet de minsten die hun kunnen laten zien. Cyril Pedrosa (Drie Schimmen), Olivier Vatine (Angela), Dave McKean (Violent Cases, Cages, Mirror Mask) en Virginie Augustin (Alim de leerlooier): stuk voor stuk gerenommeerde tekenaars. Maar ook de minder bekende goden in dit boek, zoals Capucine, Vince en Jérôme D’Aviau presenteren tekenwerk dat minstens zo magistraal en spannend is.
Kortom: verhaaltechnisch, taalkundig, visueel én fysiek een tien, dit boek. Een aanwinst voor elke serieuze eroticaverzameling en voor iedereen die genot een warm hart (of ander orgaan lager in het lichaam) toedraagt – en voor iedereen die Vochtige Streken van Charlotte Roche tegen beter weten in (dom, dom, dom) toch gelezen heeft en na al die ranzigheid dringend behoefte heeft aan sex die wél appetijtelijk is.
Want waar Roche zo jammerlijk in faalt – lust opwekken – slaagt Sibylline vlag, wimpel en vaandeldrager.
Letterlijk.
Eerste keer, 10 erotische verhalen – Sibylline in samenwerking met diverse tekenaars.
Uitgegeven door Uitgeverij Silvester, 2008.
Hardcover ISBN: 978 90 5885 384 4
6 Reacties
Link
Lijkt me een mooi boekkie. Ik weet nog goed hoe rood mijn konen werden toen ik voor het eerst De Glunderende Glunder, de seksvariant van van Suske en Wiske, doorbladerde. Zeer rood.
Link
De Glunderende Glunder! Die herinner ik me ook nog, inderdaad. Ik moet een jaar of 13 zijn geweest toen ik dat boek aantrof bij – ik weet het nog zo goed – Flater, de stripwinkel van Deventer, mijn vaste zaterdagstek als ik het weekend bij mijn vader doorbracht. Ik wist niet wat ik zag! Maar daarna keek ik wel elke keer als ik daar weer was stiekem in dat boek als ik dacht dat er niemand keek…
Link
Pardon (het was een latertje vannacht, of zeg maar vroegertje vanmorgen): elke keer DAT ik daar was natuurlijk.
Er zat eerder toch zo’n herstelknop bij de reageermogelijkheid? Okay, het duurde soms wat lang voor je reactie definitief werd, maar voor rectificatieneuroten als ik was die knop eigenlijk best handig.
Link
Ja, prachtboek, die Glunderende Gluurder. Heb het vorig jaar voor 2,50 op Koninginnedag kunnen scoren. Blij ik was!
Link
Ik lag in bed en ik dacht inderdaad: was het niet de Glunderende Gluurder? Maar jij hebt het dus. You are lucky! Ik had het graag in mijn collectie gehad – ik heb wel een sex-parodie van Natasja (figures) van Walthéry, Magali, maar die is niet zo bijzonder. Maar misschien hebben ze ‘m bij Lambiek…
Link
[Omdat je, als je je deadline net iets te krap plant, nog weleens een essentieel argument kunt vergeten:]
* ad. En wat Sibylline ook erg goed doet: alle vrouwen spreken het onderwerp van hun begeerte aan, in hun fantasieën. Zo werkt dat namelijk bij vrouwen: ze gaan een dialoog – een fictief gesprek – aan wanneer ze fantaseren terwijl mannen het óver het onderwerp van hun begeerte hebben in hun fantasie. Met andere woorden: mannen denken in de derde persoon – ‘ze’ en ‘haar’ – terwijl vrouwen ‘je’ denken.