Mensen kunnen dan wel andere mensen op de maan zetten; ‘s mensen onbeholpenheid en stunteligheid zijn er niet minder om. Vermoedelijk doordát mensen mensen op de maan kunnen zetten is het zelfbeeld van de mens helemaal niet zo onbeholpen. We kunnen alles! Dus in plaats van de vakman in te schakelen gaan we naar de bouwmarkt. Maar we zijn nog niet buiten of het gaat al mis.
Het zou te ver voeren om te beweren dat ik dit intensief heb onderzocht. Slechts een uurtje rondfietsen op de parkeerterreinen en aanvoerwegen van een aantal bouwmarkten in mijn woonstee, leverde mij voldoende tastbaar bewijs. Mensen zijn niet eens in staat een pot verf ongeschonden mee naar huis te krijgen. Motorisch gestoorde waterzakken zijn we. En plaf doet het op straat.
Persoonlijk vind ik dit een aangename vorm van spontane streetart, die soms verwantschap heeft met Pollock, Schnabel en Katalagerski. Daarnaast biedt het staren naar de ‘latex incidents’ (goede bandnaam) evenveel genoegen als het dromerig staren naar wolkenpartijen die de vorm aannemen van nonexistente continenten, monsterlijke visdieren en de buurman.
Opvallend is overigens, en dit verdient nader onderzoek, dat de doe-het-zelvers louter potten met witte verf uit hun poten laten vallen. Nooit eens een uitzinnige pruisisch rode, cadmiumgele, of cobaltblauwe vlek op het trottoir, neen, altijd wit.
De keur aan vlekken die ik hier in fotografische vorm toon is slechts een beperkte keuze uit wat ik in een betrekkelijk kort tijdsbestek heb weten vast te leggen. Sterker nog: ik draag kennis van de aanwezigheid van nog een aantal sporen van de vlekkende mens, die ik nog niet heb kunnen fotograferen. Prachtige pasteuze, korstige, al een beetje belegen plakkaten, soms met uitlopers richting stoepranden, lantaarnpalen of onderkanten van gevels. Anselm Kiefer in zijn witte periode, als het ware. Kun je nagaan hoe de auto’s, broekspijpen en schoenen van de stuntelige klussers er hebben uitgezien.
Het was mooi geweest als Neil Armstrong, nadat hij zijn eerste passen op de maan had gezet, ter plekke een kolossale emmer structuurverf uit zijn handen had laten kletteren, wat overigens door het gebrek aan zwaartekracht vermoedelijk alleen maar tot luchtsmurrie had geleid.
Slechts één element dient hier nog desonbelicht te blijven: dat wat de mensen bij bouwmarkten op straat laten flikkeren zonder dat dit vlekken achterlaat. Ik ken mensen die nog geen tien meter na de kassa een puntgave badkuip aan het plaveisel toevertrouwden. Ook zijn er lieden die hun volgeladen transportwagentje met waterclosetten en badkamervloertegels laten omsodemieteren. Niet te filmen? Ha! Dat is wel degelijk te filmen! Maar dat gaat me gewoon te ver. Bij die stoethaspels blijf ik liever uit de buurt. Ik hou het bij vlekken. 
5 Reacties
Link
Het leuke van in het donker naar huis fietsen is het naar binnen gluren bij mensen. En wat zag ik? Wit, wit en nog eens wit. Slechts een enkeling had een gekleurde muur. Dus wat dat betreft verbaast het me niet dat je alleen maar witte vlekken tegenkomt.
Link
@Aukje: Dat is het droevige effect van al die jaren Jan Des Bouvrie overheersing, vrees ik.
Link
Ik erken de schoonheid van deze openbare vlekken (bij uitbreiding zelfs: de schoonheid van elke openbare vlek), maar wil als ervaringsdeskundige (het parkeerterrein van de Praxis en de Sierra van mijn vader zaliger droegen beide jarenlang de sporen van mijn latexongevallen) graag de beschuldigende vinger ook eens in de buik van de bouwmarkt priemen. Wie heeft bedacht dat een twintig kilo wegende emmer Gemakslatex moet worden meegetorst aan bij elke stap van kassa tot automobiel de vingers tot bloedens toe perforerend boogje ijzerdraad? Deze theorie verklaart ook waarom de vlekken wit zijn: omdat wit in de grootste, vingerklievendste verpakkingen wordt geleverd. Ja, iemand moet het zeggen.
Link
Ik denk Eric, dat je gelijk hebt. Dank voor je eloquente commentaar.
Link
Hallo Jaap Stiemer,
Ik heb het gevoel dat we een gelijke passie delen. Ik ben in 2006 een project gestart om de ‘paintings’ vast te leggen, getiteld: Public Accidental Action Paintings’. Het project is geevalueerd zodat vele mensen de ‘paintings’ kunnen registreren en verzamelen op een visuele blog.Het zou interessant zijn als je foto’s(met locatie) naar me wilt me mailen of wilt uploaden op mobypicture.com met de tag #PAAP
(Public Accidental Action Paintings).
http://www.mobypicture.com/group/paap
en
http://www.mobypicture.com/group/paap/map
of als bovenstaande niet helemaal duidelijk overkomt kunnen we mailen. Gr. Ronald