Toen ik vorige week op een ochtend wakker werd, dacht ik aan de schrijver Daniil Charms.
Precies toen ik wakker werd.
Daarna vergat ik hem, kleedde me aan en ging naar mijn werk. Daar viel ik achter mijn bureau in een diepe slaap. Tot ik wakker werd; precies op dat moment dacht ik opnieuw aan Daniil Charms.
Die avond las ik een boek over René Magritte, de communist die de muren van het casino van Knokke beschilderde. De nacht erop droomde ik van dezelfde René Magritte, maar zag hem slechts van achteren. Een appel etend, een bolhoed dragend.
Toen ik de volgende ochtend ontwaakte, dacht ik eerst aan Daniil Charms, toen aan de bolhoed.
Ik dacht geen moment aan de appel.
Op mijn werk droomde ik ‘s middags van pistoolschoten die klonken als knappende pianosnaren.
Diezelfde avond sliep ik onrustig, opnieuw dromend van René Magritte die nu Sergei Prokofiev’s Precipitato speelde. Ik zag alleen zijn handen. Zijn handen leken op die van Daniil Charms. Precies op de handen van Daniil Charms, hoewel ik die nooit gezien had.
[youtube]http://nl.youtube.com/watch?v=SbWDS-4u6V0[/youtube]
Toen ik wakker werd dacht ik aan Sergei Prokofiev, maar omdat ik niet wist hoe die eruit zag, gaf ik hem de hoed van Magritte en de handen van Charms. Hij keek om en lachte een wrang lachje, dat echter van zijn gezicht viel en onder een kast rolde.
Daarna vergat ik alles.
- Epiloog -
‘Dialoog’
Schrijver: ‘Ik ben een schrijver.’
Lezer: ‘En als je het mij vraagt ben je stront.’
Schrijver: (blijft verpletterd door die nieuwe gedachte enkele ogenblikken staan en valt dan dood neer. Hij wordt weggedragen.)
-Daniil Charms-
2 Reacties
Link
Ik heb thuis een piano en ik heb YouTube. Wat staat mnj in de weg? Elk pianostuk wordt in instructieve beelden aan de mensen, al dan niet in slow motion, aan de mensheid voorgeschoteld. Het is mooi, alles.
Link
Aan de mensen en de mensheid. Excuus.