Parallellezen, kennu dat?
Ik ben een parallellezer, dat wil zeggen: ik lees meerdere boeken naast elkaar. Niet in meerdere boeken tegelijk op hetzelfde moment, want dat kan niet, maar wel terwijl ik het ene boek nog niet uit heb al aan een ander boek beginnen. Stom natuurlijk, maar het gaat al jaren zo en meestal haal ik met elk boek wel de eindstreep. Behalve met Figuranten van Barman Zeurdwerg, een boek dat ik na een pagina of wat zes voet van mij wierp. Bah!
Op dit moment lees ik: Brieven aan Ludo P. van Gerard Reve, Extremely loud & Incredibly close van Jonathan Safran Foer, Catch 22 van Joseph Heller en American Splendor, ordinary life is pretty complex stuff van Harvey Pekar.
Het is verleidelijk overeenkomsten tussen deze vier boeken te zoeken, maar die zijn er niet. Of toch! Er zitten in al deze boeken vormen van krankzin. Hetzij bij de schrijver (Reve, Pekar), hetzij in het verhaal (de andere twee).
Het boek van Reve lees ik omdat dit brievenboek het enige werk van deze schrijver was dat ik nog niet in bezit had. Wanneer ik het uit heb, mag ik het volledige werk van Gerard Reve tot mijn geestelijk eigendom rekenen. Brieven aan Ludo P. is, dat kan ik al wel vaststellen, niet zijn mooiste brievenboek.
Hiernaast dus drie boeken in de Engelse taal. In American Splendor lees ik op dit moment het meest. Een soort stripboek, waarin de verhalen zijn geschreven door de halve gek Harvey Pekar. Zijn verhalen zijn tot beeldverhaal omgewerkt door onder anderen Robert Crumb. Een geheel nieuwe leeservaring. Ik ben geen stripboekenlezer, maar dit is anders. Op het ene moment lijken de plaatjes er niet erg toe te doen (twee pagina’s lang vertelt min of meer hetzelfde poppetje in steeds een nieuw plaatje een verhaal) en het andere moment zeggen de plaatjes juist alles en is er geen tekst.
Heller en Foer had ik natuurlijk allang gelezen moeten hebben. Reve heeft wat dat betreft de afgelopen vijftien jaar flink in de weg gezeten. Twee oorlogsboeken eigenlijk. Catch-22 over de onontkoombaarheid aan de Tweede Wereldoorlog, gezien door de ogen van een bommenwerperpiloot. Incredibly etc. over de oorlogsverklaring van Osama Bin Laden aan Amerika, volgende week zeven jaar geleden, gezien door de ogen van een jongen, die hierbij zijn vader verloor.
Vier boeken, die me voortdurend uitnodigen ze op te pakken en op te slaan. Soms kan ik niet kiezen en dan zou het zomaar kunnen gebeuren dat ik er een vijfde boek bij pak. Zo staat Zelf masturberen door Bart-Bert van Billigenslurf mij al jaren verleidelijk aan te kijken vanuit die immense boekenkast.
7 Reacties
Link
Potver, mooie boeken, waarvan twee al verfilmd zijn. Ik zag ze allebei. ‘Catch-22′ was impressive en ‘American Splendor’ was uitermate vervelend. Vond ik, hè. De Reve heb ik niet gelezen, maar in de Safran Foer ben ik momenteel ook bezig! Vind het tot nu toe (bijna op de helft) een erg intrigerend boek. Mooi geschreven door een jonge, maar wijze man. Leuke vormgeving ook, dit boek.
Link
American Splendor is inderdaad een boeiende strip. Soms zijn de tekeningen echter lelijk – hangt helemaal af van wie Pekar die keer heeft kunnen strikken. Die van Crumb zijn altijd strak getekend.
Overigens vond ik de film erg genietbaar en prima passen in de sfeer van de strip.
Link
Tegelijk boeken lezen is de bom. Ze doen iets met elkaar, die verhalen (of wat het ook is wat je door elkaar leest: poezie, gebruiksaanwijzingen, bijbelverzen, de Venzkrant, de Candy of The Merchant of Venice). Te gekke combi’s in mijn verleden: De Goelag Archipel & Het Schuinste van Hein de Kort; de Una Bomber Papers & Ik Kan Zelf Tafeltennissen; en Lachen met Max Tailleur & De Geheime Metafysica der Dansende Derwishen.
Link
Catch22 vond ik destijds toch wel tegenvallen. Het enige opmerkelijke was uiteraard het mechanisme van de catch22, maar literair stelt het allemaal weinig voor.
Link
@Verbal: bedoel je dat het jou gewoon weinig deed, of vind je echt dat het boek objectief gezien een zwak literair werk is? Beide opvattingen zijn mogelijk en respectabel hoor, daar niet van, maar ik ben wel benieuwd wat in het tweede geval je argumenten zijn. Catch-22 is een algemeen erkend literair meesterwerk; opvattingen die daar lijnrecht tegenover staan zijn dus per definitie interessant! Er zijn bijvoorbeeld ook mensen die de Beatles slecht vinden, Hamlet een broddelwerk en Rembrandt een prutser. Is altijd boeiend om te horen en doorgronden!
Link
@Peter:
Nou, ‘objectief bezien’ en ‘literair’ gaat natuurlijk nooit samen. ;-)
Je hebt hier juist te maken met twee uiterst subjectieve dingen: smaak en literatuur.
Het is alweer wat jaartjes geleden dat ik het boek heb gelezen, maar wat ik me herinner is, dat het me gewoon niet bijzonder boeide. Ik weet nog wel dat toen ik het uit had, ik dacht: is dit nou alles?
Zeker, de Catch22 is vernuftig bedacht en zeer herkenbaar. Maar de karakters waren nogal plat en weinig realistisch, vond ik.
Maar daar kunnen andere mensen anders over denken. Wat meespeelt is natuurlijk ook dat er een film van is gemaakt (die ik overigens niet heb gezien). Er worden wel vaker dingen gehyped door alle marketing eromheen.
Zo vond ik een van de slechtste boeken die ik de laatste jaren las De Asielzoeker van Grünberg. Bekroond, maar hangt nog steeds half uitgelezen en lamlendig ergens in m’n boekenkast. ;-)
Niet om door te komen…
Link
Ha, nee, ik kon die Asielzoeker ook niet doorkomen! Heb nu wel net Grunbergs ‘Onze Oom’ uit; ook geen makkie, maar wel intrigerend.