Op mijn twintigste reisde ik van mijn zuurverdiende geld voor het eerst alleen af naar Mexico. Net als zovele jonge jongens voor mij (en meisjes ongetwijfeld ook) had ik het op mijn heupen gekregen na het lezen van het ultieme zwerversboek On The Road (Jack Kerouac, 1955).
Eenmaal in Mexico-City aangekomen, raakte ik acuut in een cultuurschok. Ik had niets voorbereid; geen hotel gereserveerd, geen route gepland. Ook sprak ik geen woord Spaans. Op het vliegveld merkte ik aan mijn hartslag dat deze ongeplande reis naar de andere kant van de wereld geen avontuur zou worden. Bij de aanblik van die razende stad, kon ik niets anders doen dan in paniek raken.
Gelukkig was het al avond en hoefde ik alleen een hotelkamer te vinden voor de nacht. Maar de volgende ochtend was de paniek er nog.
Ik besloot de metro te nemen. Maar ik had het lef niet om uit te stappen. Die dag reed ik rondjes door de onderbuik van een wereldstad die ik niet durfde te betreden.
Tot een welwillende Mexicaanse jongedame me (in vloeiend Engels) aansprak en zich vervolgens de rest van de maand over me ontfermde. Ze gaf me een logeerbed en plande dagtripjes voor me, terwijl ik haar hielp met het lijmen van zelfgemaakte uitnodigingen voor haar bruiloft, die ik net niet meer zou meemaken. (Inmiddels moeten ze 11 jaar getrouwd zijn.)
Dat was mijn On the road…
Terwijl ik dit schrijf, ben ik net terug van een vakantie naar Lissabon. Daar wilde ik altijd al heen, na het zien van Wim Wenders’ esotherische eerbetoon aan de cinema: Lisbon Story (1994). Weer moest ik zo nodig in de voetsporen treden van een pseudo-fictieve reiziger.
En, geloof het of niet, de paniekerige jongeman die het liefst rondjes bleef rijden met de metro was er nog steeds. Maar zijn aanwezigheid was niet meer zo prominent als tijdens mijn eerste grote reis.
Mijn belevenissen in Lissabon kwamen niet in de buurt Wenders’ verhaal over die speurende geluidsman (don’t ask!) in de Portugese droomstad. Net zomin als mijn dagtripjes in Mexico het destijds niet haalden bij Kerouacs zwerverijen. Maar dit keer hoefde dat ook niet.
Met een kleine jetlag in het hoofd (een uur tijdsverschil, midden in de nacht gevlogen) durf ik al wat terug te kijken op de drie weken in mijn stad, de droom die ik wel werkelijkheid durfde laten worden.
En ik geloof dat ik hem daar eindelijk heb achtergelaten, die bange twintiger. Nog altijd rijdt hij rondjes in Lissabons galmende metrogangen.
Mooi laten rijden.
Op deze pollumn kan niet gereageerd worden. Wél gestemd.
Loading ...
