Door gastschrijver Lisette Feenstra
Al Gore-adepten bij Pixar hebben zich duidelijk laten meevoeren op de politiek correcte pro-groen attitude, die eind 2006 menig Blokker eurobak vulde met zijn instant classic An Inconvenient Truth. De groene boodschap, met andere woorden: de dreiging van totale wereldvernietiging, peurt dan ook uit op alle niveaus en Pixar heeft daarmee voorgoed zijn Zwitserse neutraliteitskaart uitgespeeld.
Het is een sombere toekomst die Pixar met Wall-E (Andrew Stanton) van onze Aarde schetst. Machines ruimen de rotzooi op de inmiddels voor mensen onbewoonbare planeet op. De mensheid zelf is met een luxueus ruimtecruiseschip het universum ingetrokken in afwachting van betere tijden. Al consumerend, lijden ze massaal aan een chronisch gebrek aan intermenselijk contact en groeien dicht tot onpraktische proporties achter hun interfaces. Een beeld wat menig Europeaan waarschijnlijk al heeft van onze Transatlantische buren.
Wall-E is een hoogwaardig stukje cinematografie geworden en de kunst zit hem in de twee onmogelijke keuzes die de makers hebben genomen. Een kijkje in de boardroom van Pixar’s Creative Headquarters: “Als hoofdpersoon nemen we een ondermaatse, simpele huis-tuin-en-keuken-robot op rupsbanden, die de eerste 45 minuten van de film alleen op aarde rondwaart. Oh, en we maken er een stomme film van. Iedereen akkoord?” De op papier wel zeer beperkte middelen van Wall-E – met al zijn menselijkheid, lees: ontroeringmanipulator, in zijn lantaarnogen verscholen – moet dat toch wel een flinke plons in het duister geweest zijn.
Even tussendoor in een paar zinnen het verhaal: Wall-E is de laatste robot op Aarde die in zijn eentje alle achtergebleven rotzooi moet opruimen. Wat volgt is Wall-E’s zoektocht naar zijn ware zelf, zoals alle goede 3-acters. Een snufje liefde erbij en dan heb je het wel zo’n beetje samengevat.
Terug bij Pixar in de boardroom: er komt nog een memo binnen bij het personeel van animatiegoeroe Lasseter himself: “Oh, and by the way, we gaan voor geen spektakel, geen special effects, lawaai of ruis, nee we maken er een lekker verstild drama van.” Aii! Gaat Pixar na een continue stroom van blockbusters als Toy Story (een moderne versie van het Tinnen Soldaatje) tot aan Ratatouille (hun versie van een Franse keukenrat) nu dan toch ten onder aan zijn eigen succes? NEEN! Duizendmaal neen!
Hoewel de backdrops gehuld in nostalgisch ambient light riekt naar vals sentiment, is het een bijzondere ervaring dat de ‘little-robot-that-could’ solo, maar ook in samenspel met zijn 28ste eeuwse droomvrouw die boven de grond zweeft en hem liever belaagt met haar geïntegreerde bazooka dan zijn handje vasthoudt, wonder boven wonder echt ontroert. En daar krijg je mij wel voor naar de bioscoop. Zelfs, bij hoge uitzondering, voor een tweede keer. Als Pixar zich in toekomstige producties maar verre houdt van de rol van moreel kompas en concentreert op een goed verhaal, zoals ze tot nu toe met verve hebben gedaan.
Wall-E draait nu in de bioscoop.
